บทที่ 11

เสียงหัวเราะคิกคักเคล้าบทสนทนากระซิบกระซาบดังปะปนกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินขัดเงาวับของห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลดวงมหึมาบนเพดานสาดสะท้อนกระจกใสรอบด้านจนละลานตา

บรรยากาศยามเย็นวันหยุดเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ ถือถุงแบรนด์เนมใบโตสวนกันไปมา แต่กลุ่มเพื่อนสนิทของเชอเอมกลับโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษด้วยท่าทีที่กระปรี้กระเปร่าเกินร้อย

นิศา หญิงสาวผมยาวลอนดัดสไตล์เกาหลีที่ปกติมักจะนั่งกุมขมับบ่นเรื่องกระเป๋าเงินแฟบอยู่บ่อยๆ กลับเดินลอยชายอยู่หน้าร้านบูติกแบรนด์ไฮเอนด์ระดับโลกอย่างสบายใจ

มือเรียวถือบัตรเครดิตสีดำสนิทเหลือบลายนูนต่ำที่แค่มองจากระยะไกลก็รู้ว่าเป็นบัตรวงเงินสูงลิ่วระดับเวิลด์เอลิท

เชอเอมยืนมองเพื่อนสนิทหยิบยื่นบัตรใบนั้นให้พนักงานด้วยท่าทีเชิ่ดๆ โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองป้ายราคาที่ห้อยอยู่บนกระเป๋าหนังจระเข้ใบละหลายแสน

"น้องคะ ใบนี้ สีนี้ด้วย เอาใส่ถุงให้หมดเลยค่ะ ส่วนใบลายโมโนแกรมนั้นแพ็คให้อีกใบนะ เดี๋ยวพี่รูดทีเดียว"

นิศากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความภูมิใจลึกๆ พรางสะบัดผมเบาๆ รูดปรื๊ดผ่านเครื่องอีดีซีจนสลิปกระดาษยาวยืดส่งเสียงแก๊กๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว

เชอเอมที่ยืนมองเพื่อนช้อปปิ้งละลายทรัพย์ราวกับซื้อขนมปี๊บในตลาดนัด ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง

เธอจำได้แม่นว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน นิศายังนั่งเครียดเรื่องค่าหอค้างจ่ายและบ่นว่าเงินในบัญชีเหลือไม่ถึงพัน

แต่วันนี้กลับกวาดซื้อกระเป๋า รองเท้า และเครื่องประดับแบรนด์ดังรวมกันเกือบครึ่งล้านได้อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่มีทีท่าเสียดายเงินสักนิด

"ยัยศา... แกไปปล้นธนาคารที่ไหนมาวะ หรือถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ถึงกล้ารูดบัตรกระหน่ำขนาดนี้ หน้าตาแกดูรวยผิดปกติจนน่ากลัวแล้วนะเว้ย!" เชอเอมสาวเท้าเข้าไปสะกิดแขนเพื่อน พรางกวาดสายตามองถุงแบรนด์เนมกองโตด้วยความทึ่งแกมสงสัย

นิศาหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายวาววับ หัวเราะคิกคักในลำคอแล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดริมหู

"อยากรวยทางลัดแบบนี้บ้างไหมล่ะแก? อยากได้กระเป๋าแบรนด์เนม อยากรูดซื้ออะไรก็ได้ตามใจชอบแบบไม่ต้องแคร์ป้ายราคาไหมล่ะ... ถ้าอยากรู้ว่าฉันเอาเงินมาจากไหน เย็นนี้ไปกินข้าวกับฉันสิ แล้วแกจะรู้เองว่าโลกใบนี้มันมีทางลัดที่สบายแค่ไหน"

"ฮั่นแน่... ชวนไปกินข้าวอะไรของแกเนี่ย มีลับลมคมในนะเรา" เชอเอมหยี่ตาจับผิด ทว่าความเย้ายวนของสิ่งของแบรนด์เนมและท่าทีรวยผิดหูผิดตาก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธอขึ้นมาไม่น้อย

สุดท้ายด้วยความอยากรู้และความอยากสัมผัสความหรูหราดูบ้าง เชอเอมจึงพยักหน้ารับคำชวนโดยไม่คาดคิดเลยว่า ก้าวเล็กๆ ในเย็นวันนั้นจะพร่ำพาเธอหลุดเข้าไปสู่อีกโลกหนึ่งโลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินตรา และความเร่าร้อนที่ยากจะถอนตัว

เมื่อแสงแดดสีส้มอมแดงลาลับขอบฟ้า อาคารสูงระฟ้าใจกลางเมืองก็เริ่มเปิดไฟระยิบระยับแข่งกับดวงดาว

ภัตตาคารอาหารชั้นลอยฟ้าบนแลนด์มาร์กชื่อดังโอบล้อมด้วยความเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยกลิ่นอายความมั่งคั่งผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่เปิดมุมมองเห็นมหานครเบื้องล่างทอดยาวสุดสายตา รากับผืนผ้าใบสีดำที่ประดับด้วยเพชรนับล้านเม็ด

ที่มุมระเบียงด้านในสุดโซนวีไอพีที่ดีที่สุดและเป็นส่วนตัวที่สุดถูกจับจองด้วยอำนาจและเงินตรา โต๊ะยาวปูผ้าสีขาวสะอาดประดับด้วยแจกันกุหลาบนำเข้าและเทียนหอมอโรมา

รอบโต๊ะรายล้อมด้วยอาหารเลิศรสระดับมิชลินสตาร์ ทั้งตับห่านราดซอสราสเบอร์รี่ คาเวียร์สีดำบนแผ่นแป้งกรอบ และแชมเปญราคาแพงระยับในถังน้ำแข็งคริสตัลพรีเมียม

ตรงกลางโต๊ะนั้น "เสี่ยธน" นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กระเป๋าหนักผู้กว้างขวาง เจ้าของความรวยระดับพันล้านกำลังนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงโซฟาหนังแท้อย่างสบายอารมณ์

เขาสวมสูทผ้าไหมอิตาลีตัดเย็บประณีต นาฬิกาทองคำฝังเพชรเรือนโตสะท้อนแสงไฟวิบวับ ปล่อยควันสีเทาจางๆ จากซิการ์ราคาแพงลอยเคว้งคว้าง ใบหน้าคมเข้มผ่านโลกมาโชกโชนประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์และทรงอำนาจ

ข้างกายของเสี่ยธนคือเพื่อนสนิทตัวแสบของเชอเอม ที่ทำหน้าที่พานางเอกและกลุ่มเพื่อนมาร่วมโต๊ะดินเนอร์หรูตามคำชวน บรรยากาศอวลด้วยเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ และเสียงหัวเราะรื่นเริงของหญิงสาวหน้าตาดีที่นั่งประจบเอาใจเสี่ยไม่ห่าง