บทที่ 1 หมายเลขสิบเก้า

“หมายเลขสิบเก้า นั่น! แม่นางคนสวยมิใช่หรือ” ทหารที่คลี่แผ่นกระดาษเล็กๆ ที่รับจากมือแม่ทัพสวีพานร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“จริงด้วย!” เถี่ยหนิวหัวเราะลั่น

เสียงทหารที่ทั้งยืนทั้งนั่งอยู่รายรอบพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ในบรรดาหญิงคณิกาที่ถูกส่งเข้ามาในกองทัพครานี้ คนที่สวยที่สุดคือหมายเลขสิบเก้า

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะนำนางไปไว้ในกระโจมให้นะขอรับ” เถี่ยหนิวทหารร่างใหญ่ผู้ทำหน้าที่องครักษ์ข้างกายของแม่ทัพสวีพานเอ่ยยิ้มๆ

สวีพานผู้มีรูปร่างบึกบึนใบหน้าคมคร้ามพยักหน้าเบาๆ เขากำลังยกจอกสุราขึ้นชนกับจางหย่งรองแม่ทัพคู่ใจจึงมิได้สนใจตอบคำถามของเถี่ยหนิว ได้แต่ยกมือขึ้นโบกไล่ให้อีกฝ่ายรีบไป

“ข้าดื่มแค่นี้ก็พอแล้ว คงต้องรีบกลับกระโจมขอรับ มีงานต้องทำรออยู่” จางหย่งลุกขึ้น ประสานมือค้อมศีรษะ

“ไปเถอะ เจ้าดูแลรอบค่ายให้ดีก็แล้วกัน ต่อให้ได้ชัยชนะครานี้แล้ว ข้าเองก็ยังไม่วางใจอยู่ดี”​

“ขอรับ!”

สวีพานยกจอกสุราขึ้นกระดกติดๆ กันอีกสามจอกก่อนจะตรงไปยังกระโจมแม่ทัพของตน

ธรรมดาในกองทัพที่มีบุรุษอยู่จำนวนมาก เพื่อลดความตึงเครียดจึงต้องจัดหาหญิงคณิกามาสร้างความสุขและระบายความตึงเครียดให้แก่ทหารเป็นครั้งคราว

หากไม่ทำเช่นนี้ เหล่าบุรุษผู้เป็นทหารเลว[1] หลายคราอาจจะลุแก่อำนาจใฝ่ต่ำไปแอบปล้นหรือฉุดคร่าหญิงชาวบ้าน อ๋องหยางวางกฎกองทัพไว้อย่างเข้มแข็ง อนุญาตให้นำคณิกามาปลอบขวัญทหารได้เป็นบางคราว ห้ามฉุดคร่าข่มเหงสตรีโดยไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด

การลงโทษในทัพสกุลหยางรุนแรงยิ่งนัก เรียกได้ว่าอยู่ไม่สู้ตายกันเลยทีเดียว

กองทัพสกุลหยางเป็นหนึ่งในสองกองทัพที่เกรียงไกรที่สุดในแคว้นต้าหลาง กองทัพสกุลหยางดูแลเมืองเฉินม่ายและเมืองจู๋หลิงซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลวง ซึ่งอยู่ติดชายแดนแคว้นเว่ย

ทัพนี้อยู่ภายใต้การบัญชาการของอ๋องหยางหรือหยางหลีเหว่ยซึ่งเป็นญาติผู้น้องของสวีพาน สวีพานเป็นญาติห่างๆ ฝ่ายมารดาของอ๋องหยางหรือปัจจุบันนางก็คือหยางไท่เฟย

อ๋องหยางเป็นอ๋องต่างแซ่ที่ได้รับบรรดาศักดิ์เนื่องจากขับไล่กองทัพแคว้นเว่ยที่ผนึกกำลังกำลังกับเผ่าหมาป่ามารุกรานชายแดนได้สำเร็จ

สวีพานเป็นแม่ทัพที่อ๋องหยางไว้วางใจอย่างยิ่ง เขาทั้งมีฝีมือและรักษาระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด

ช่วงนี้อ๋องหยางเข้าไปเมืองหลวง สวีพานจึงต้องรักษาการในฐานะแม่ทัพใหญ่ ครั้นมีข่าวว่าชนเผ่าหกเผ่ารวมตัวกันหมายจะช่วงชิงอำเภอเฟิ่งกู่ซึ่งเป็นอำเภอเล็กๆ ทางทิศใต้ของเมืองเฉินม่าย แม่ทัพสวีพานจึงยกทัพลงไปปราบด้วยตนเอง

หลังจากต่อสู้กันอยู่หนึ่งเดือน ทัพของแม่ทัพสวีพานก็เอาชนะศึกนี้ได้สำเร็จ ขับไล่ชนเผ่าทั้งหกออกจากแคว้นต้าหลง

นายอำเภอแห่งอำเภอเฟิ่งกู่แซ่จ้าวรู้ว่าแม่ทัพสวีได้รับชัยชนะจึงหมายจะเอาใจกองทัพด้วยการติดต่อหอคณิกาหลายแห่งให้รวบรวมหญิงงามมาช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของเหล่าทหาร

สวีพานเห็นว่าทหารของตน ผ่านศึกมาอย่างหนักหน่วงจึงพยักหน้ายินยอมให้หญิงคณิกาเข้ามาในค่ายชั่วคราว ทว่าผู้ที่มีโอกาสจะได้เสพสมกับพวกนางจะต้องเป็นผู้มีผลงานดีเยี่ยม

รองแม่ทัพจางหย่งจึงให้จวินลี่[2]ไปรวบรวมรายชื่อผู้สร้างผลงานสองร้อยคนแรกเข้ามาเพื่อรับสิทธิ์นี้

         เถี่ยหนิวเดินนำหน้าเถ้าแก่เนี้ยที่ประคองหญิงสาวหมายเลขสิบเก้าไปส่งยังกระโจมแม่ทัพเสร็จก็เดินกลับมานั่งรินสุรากับสหาย

         “เหล่าเถี่ย เจ้าเก่งจริงที่ทำให้แม่ทัพสวียอมจับสลากในครั้งนี้ได้”

         เถี่ยหนิวอมยิ้มเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “เจ้าก็รู้ว่าท่านแม่ทัพเป็นคนถือตัวและเจ้าระเบียบ ครั้งนี้ข้ากระซิบว่าแยกแม่นางที่เพิ่งเข้ามาใหม่ออกกลุ่มหนึ่งแล้วค่อยจับสลาก ท่านแม่ทัพจึงได้ยินยอม”

         เดิมทีการรับหญิงคณิกาเข้ามาในค่ายชั่วคราว จะทำการจับสลากทั้งหมด แต่ครั้งนี้เถี่ยหนิวต้องการให้นายของตนยอมรับหญิงเข้ากระโจมจึงได้คัดแยกสตรีที่เพิ่งรับแขกครั้งแรกออกมาก่อน แล้วให้บรรดาทหารที่มีผลงานดีที่สุดยี่สิบอันดับแรกได้จับสลาก

         หญิงสาวที่สวยที่สุดในคืนนี้ แต่งกายงดงามด้วยชุดสีแดง ทว่านางกลับนั่งพิงสหายหญิงด้วยสายตาเหม่อลอย ทหารทุกคนต่างพากันมองนางด้วยความชื่นชม ต่างอยากลิ้มลองเรือนร่างหญิงงามที่กำลังจะเชยชมเป็นครั้งแรก

         แต่...แม่ทัพสวีพานผู้เอาแต่นั่งดื่มมิได้สนใจหันมามองสตรีที่นั่งเรียงรายหลายแถว กลับจับสลากได้สตรีชุดแดงหรูหราผู้นั้นไปครอง

         ในกระโจมแม่ทัพสวีทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ หญิงสาวที่ถูกประคองมานอนบนแคร่ไม้แบบชั่วคราวนั้นกลอกตาไปมาอย่างหวาดหวั่น

         ‘ได้ยินว่ากองทัพสกุลหยางมีกฎระเบียบเข้มแข็งนัก ดูจากการจัดข้าวของในกระโจมนี้ ดูท่า แม่ทัพสวีจะเป็นผู้เคร่งครัด หากข้าบอกเขาได้ว่าข้าถูกจับตัวมา เขาคงจะไม่ทำอันใดข้าหรอกกระมัง’

         ซ่งหว่านอิงคิดแล้วก็เจ็บใจ นางอุตส่าห์ระวังตัวอย่างดี หากว่าไม่สงสารหญิงสาวผู้นั้น นางก็คงจะหลบพ้นน้ำมือคนชั่วแล้ว

         เสียงฝีเท้าค่อนข้างเบา ก้าวเข้ามาในกระโจม ซ่งหว่านอิงเคยได้ยินว่าคนที่มีวรยุทธ์จะเดินเบามาก หากว่านางไม่เคยฝึกหูสำหรับการฟังเสียงที่เบาเช่นนี้มาก่อนก็คงจะไม่รู้สึก

         ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินไปด้านหลังผ้าผืนใหญ่ที่กั้นไว้อย่างง่ายๆ ถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงชุดตัวในแล้วเดินมาหยุดเท้าที่เตียง

         หญิงสาวชุดแดงใบหน้าเย้ายวนทรวดทรงชวนให้หลงใหลนอนนิ่งอยู่บนเตียง

         “เหตุใดสีหน้าของเจ้าจึงเป็นเช่นนี้” สวีพานย่นหัวคิ้ว เขารู้สึกว่าใบหน้าของหญิงคณิกาคนงามดูคล้ายเศร้าโศกอย่างมาก “ดูเหมือนว่าเจ้ามิได้เต็มใจจะรับใช้ข้าเลยสักนิด”

         ซ่งหว่านอิงมิใช่หญิงสาวที่อ่อนแอ ทว่าพอได้ยินคำถามของแม่ทัพหนุ่มรูปงามน้ำตาของนางไหลออกมาอย่างเกินควบคุม

         ชายหนุ่มตกใจรีบประคองร่างของนางให้ลุกขึ้นนั่ง

         ซ่งหว่านอิงได้กลิ่นสุราจางๆ จากร่างของเขา นางพยายามจะเปล่งเสียงแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

         “เจ้าเป็นใบ้หรือ”

[1] ทหารเลว หมายถึง พลทหารหรือทหารราบชั้นผู้น้อย คำว่าเลวในที่นี้ หมายถึง ความสามัญหรือระดับล่าง

[2] จวินลี่หมายถึงเสมียนทั่วไปในกองทัพ