جميع فصول : الفصل -الفصل 10

หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังแล้วส่ายหน้า สวีพานแตะที่ชีพจรของนาง เขานิ่วหน้าในทันที “เจ้าถูกคนวางยาไร้แรง บัดซบนัก! กองทัพของข้าไม่อนุญาตให้นำสตรีที่ไม่เต็มใจปรนนิบัติทหารเข้ามาในค่าย” ชายหนุ่มลุกขึ้นไปสวมเสื้อคลุมทับแล้วโผล่หน้าไปเรียกหาเถี่ยหนิวในทันทีไม่ถึงหนึ่งอึดใจ องครักษ์คู่ใจก็วิ่งมาถึงหน้ากระโจม “ท่านแม่ทัพ มีอันใดหรือขอรับ” “เจ้าไปสำรวจดูว่ามีหญิงสาวถูกบังคับมาบ้างหรือไม่” สวีพานน้ำเสียงเคร่งขรึมเถี่ยหนิวตาตื่น เขารับคำสวีพานแล้วไปเรียกทหารใต้บังคับบัญชาตนทั้งสิบให้ออกไปสำรวจตามกระโจมต่างๆ ในทันทีการข่มเหงหรือรังแกสตรีชาวบ้านสำหรับทหารสกุลหยางถือเป็นโทษร้ายแรงถึงประหารชีวิตไม่ถึงหนึ่งเค่อก็กลับมารายงานสวีพาน“เรียนท่านแม่ทัพ คนของข้าไปสำรวจหมดทุกกระโจมแล้วขอรับ พวกนางยืนยันตรงกันว่ายินดีมาเป็นหญิงคณิกา ไม่มีผู้ใดถูกบังคับหรือจับมาขอรับ”สวีพานนิ่วหน้า “ดี!” เขาพูดแค่นั้นก็ผลุบหายกลับเข้าไปในกระโจม ชายหนุ่มเดินไปดึงเอาหีบใต้เตียงนอนออกมา หยิบเอาตลับไม้เล็กๆ มาเปิดฝา หยิบเม็ดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาใส่ปากซ่งหว่านอิง แล้วเอามือปิดปาก

เมื่อเห็นแม่ทัพสวีควบม้าเข้ามาในหมู่บ้าน ทุกคนก็พากันฮือฮาจับตามอง ต่างพากันอยากรู้อยากเห็นว่าท่านแม่ทัพจะรักใคร่อนุภรรยาผู้นี้มากเพียงใด สวีพานก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงในเรือนแยก ไฉซื่อเห็นเพียงด้านหลังของสวีพานก็รีบหันไปสั่งบุตรชาย“ท่านแม่ทัพมาแล้ว พวกเจ้ารีบยกอาหารและถ้วยชามไปต้อนรับเร็วเข้า!”ส่วนตัวนางก็กระวีกระวาดกลับไปยกถาดใส่กาน้ำชาไปส่งให้กับคนทั้งสอง “แม่ทัพสวี” ซ่งหว่านอิงลุกขึ้น แสดงการคารวะเขาอย่างงดงาม สวีพานยิ้มน้อยๆ ทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ “เจ้าพูดได้แล้ว” “เจ้าค่ะ ต้องขอบคุณยาของหมอเฉิน ดื่มติดกันสามวันก็หาย สมแล้วที่เป็นหมอทหารผู้เก่งกาจ” ต้าเกินยกเอาเนื้อกระต่ายย่างหอมๆ ใส่จานมาวางลงตรงหน้า สวีพานได้กลิ่นกระต่ายย่างหอมๆ ก็อดจะกลืนน้ำลายไม่ได้ วันนี้เขากินเพียงหมั่นโถกับเนื้อปลาป่น เพิ่งรู้สึกว่าตนเองท้องว่างโหวงจนอยากจะกลืนเอากระต่ายย่างเข้าไปประเดี๋ยวนี้ “ท่านแม่ทัพ ข้าล่ากระต่ายมาได้เมื่อเช้า ท่านแม่จึงนำมาย่างขอรับ” “ดีๆ น่ากินมากๆ ข้ามาแย่งอาหารพวกเจ้าแล้ว” สวีพานควักเอาเงินพวงหนึ่งอ

“ข้าซื้อนางทั้งห้าคนมาจากพ่อค้ามนุษย์กลุ่มหนึ่ง พวกเขาเรียกตนเองว่า กลุ่มพยัคฆ์ดำ ได้ยินว่าตระเวนจับสตรีมาจากภาคตะวันออก หญิงสาวส่วนใหญ่ถูกหลอกลวงว่าจะพาไปเป็นสาวใช้ในเมืองหลวง” เล่าจบ เถ้าแก่เนี้ยก็กลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง“บัดซบ! เจ้าเปิดหอคณิกาอยู่ในตัวอำเภออย่างเปิดเผย เหตุใดจึงกล้าซื้อคนอีกเล่า”ในแคว้นต้าหลงการเปิดหอคณิกาต้องได้รับการอนุญาตจากทางการ สตรีที่ยินดีจะเป็นหญิงคณิกาจะต้องทำสัญญาด้วยความยินยอมพร้อมใจ และหากต้องการจะเลิกทำงานในหอโคมเขียวก็สามารถไถ่ตัวออกไปได้ ทว่าการซื้อตัวคนผ่านพ่อค้าขายมนุษย์เป็นเรื่องผิดกฎหมายอย่างร้ายแรง“แม่นางทั้งสี่นั่น ข้าพูดคุยตกลงกับพวกนางแล้ว พวกนางไม่อยากกลับไปลำบากอยู่บ้านนอกจึงปลงใจยินยอมเป็นหญิงคณิกา มีเพียงแม่นางซ่งที่ถูกวางยาจนพูดไม่ได้และไร้เรี่ยวแรง หัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ดำนั่นจึงขายนางในราคาต่ำกว่าผู้อื่น ที่สำคัญกำชับให้ข้าส่งตัวนางเข้าไปในกองทัพเสีย”ซ่งหว่านอิงที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินก็กำหมัดแน่น สิ่งที่เถ้าแก่เนี้ยพูดออกมาล้วนเป็นความจริง ทว่ากลับเป็นความจริงที่ชวนให้เจ็บปวดใจซ่งหว่านอิงก้าวออกมายืนหน้าเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกาแล้วสะบัดฝ่าม

เสี่ยวเถาอยู่คฤหาสน์แห่งนี้มาตั้งแต่อายุเก้าขวบ รับใช้ซ่งหว่านอิงมาตั้งแต่ฮูหยินคนเก่ายังมีชีวิตอยู่ ข้าวของของนางจึงมีสองตระกร้าสานใหญ่ ครั้นพาสาวใช้คนใหม่ขึ้นรถม้ากลับถึงคฤหาสน์แล้ว หลินชิงเหอก็ส่งคนไปตามญาติผู้พี่ของตนมาจากสำนักมือปราบ หลินเจิ้นอู่รีบร้อนกลับมาตามคำสั่งของญาติผู้น้อง “ข้ากำลังวุ่นวายเรื่องพวกค้ามนุษย์ เจ้ามีเรื่องร้อนอันใดถึงได้แจ้งว่าเป็นเรื่องใหญ่” “พี่เจิ้นอู่ ข้าสงสัยว่าอิงเอ๋อร์ถูกพวกค้ามนุษย์จับไปแล้วเจ้าค่ะ” “ไอหยา!” หลินเจิ้นอู่ร้องลั่น “ตั้งแต่เมื่อใด” “สองวันก่อน” สีหน้าของหลินชิงเหอเคร่งเครียด “แย่แล้ว! กลุ่มคนค้ามนุษย์ที่ข้ากำลังตามสืบพวกนั้นเดินทางออกจากอำเภอไปได้พักใหญ่แล้ว ข้าเพิ่งจะจับตัวพรรคพวกของมันได้สองคน พวกนั้นคือกลุ่มพยัคฆ์ดำ เดินสายหาจับและซื้อตัวหญิงสาวนำไปขายที่ชายแดนใต้” “ถ้าอย่างนั้น เราต้องรีบไปกันเดี๋ยวนี้แล้ว” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน” “ข้ายังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าเลยนะ ไหนจะยังต้องเขียนจดหมายลางานอีก” “ถ้าอย่างนั้น ท่านก็นั่งเขียนเสียตอนนี้

“นางบอกกับท่านพ่อของเจ้าว่า เจ้าไปเยี่ยมท่านยายที่เมืองต้าซาน ดีที่พี่เจิ้นอู่สอบถามกับสหายมือปราบตามท้องที่ต่างๆ จึงได้แกะรอยมาทางนี้ โชคดีนักที่พวกเจ้าก็ได้เบาะแสเดียวกัน จึงได้มาพบกันที่นี่” รอยยิ้มของซ่งหว่านอิงขื่นขม แต่อึดใจเดียวก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ความลำเอียงของบิดาใช่ว่านางเพิ่งจะได้สัมผัส ตลอดหลายปีที่หลิวซื่อก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ ซ่งจิ้นไฉก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่ารักใคร่ภรรยาคนใหม่อย่างมาก ซ่งอวี้หลันที่อ้างว่าเป็นลูกติดของหลิวซื่อนั้น ซ่งหว่านอิงมารู้ภายหลังว่าแท้จริงก็คือน้องสาวต่างมารดาของนาง ที่บิดาซ่อนไว้นอกเรือน แต่กว่าจะรู้หลิวซื่อก็ก้าวเข้ามาในบ้านในฐานะนายหญิงคนใหม่แล้ว ในเมื่อท่านย่ากับท่านพ่อของนางอ้าแขนต้อนรับหลิวซื่อ ซ่งหว่านอิงก็ได้แต่อดทนรอเวลาที่ตนจะออกเรือนไปจากสกุลซ่ง แต่นางคิดไม่ถึงว่าหลิวซื่อจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ “พี่เจิ้นอู่ พวกท่านก็ระแคะระคายเรื่องคนในโรงเตี๊ยมนี้ด้วยหรือ” “ใช่...มือปราบทุกท้องที่ได้รับคำสั่งให้สืบเรื่องของกลุ่มพยัคฆ์ดำ โรงเตี๊ยมพักม้าแห่งนี้ถูกจับตามองมาสักพักแล้ว แต่พวกเขาคล้ายจะรู้