บทที่ 2 ทำรุนแรง

         หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังแล้วส่ายหน้า

         สวีพานแตะที่ชีพจรของนาง เขานิ่วหน้าในทันที “เจ้าถูกคนวางยาไร้แรง บัดซบนัก! กองทัพของข้าไม่อนุญาตให้นำสตรีที่ไม่เต็มใจปรนนิบัติทหารเข้ามาในค่าย”

         ชายหนุ่มลุกขึ้นไปสวมเสื้อคลุมทับแล้วโผล่หน้าไปเรียกหาเถี่ยหนิวในทันที

ไม่ถึงหนึ่งอึดใจ องครักษ์คู่ใจก็วิ่งมาถึงหน้ากระโจม “ท่านแม่ทัพ มีอันใดหรือขอรับ”

         “เจ้าไปสำรวจดูว่ามีหญิงสาวถูกบังคับมาบ้างหรือไม่” สวีพานน้ำเสียงเคร่งขรึม

เถี่ยหนิวตาตื่น เขารับคำสวีพานแล้วไปเรียกทหารใต้บังคับบัญชาตนทั้งสิบให้ออกไปสำรวจตามกระโจมต่างๆ ในทันที

การข่มเหงหรือรังแกสตรีชาวบ้านสำหรับทหารสกุลหยางถือเป็นโทษร้ายแรงถึงประหารชีวิต

ไม่ถึงหนึ่งเค่อก็กลับมารายงานสวีพาน

“เรียนท่านแม่ทัพ คนของข้าไปสำรวจหมดทุกกระโจมแล้วขอรับ พวกนางยืนยันตรงกันว่ายินดีมาเป็นหญิงคณิกา ไม่มีผู้ใดถูกบังคับหรือจับมาขอรับ”

สวีพานนิ่วหน้า “ดี!” เขาพูดแค่นั้นก็ผลุบหายกลับเข้าไปในกระโจม

         ชายหนุ่มเดินไปดึงเอาหีบใต้เตียงนอนออกมา หยิบเอาตลับไม้เล็กๆ มาเปิดฝา หยิบเม็ดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาใส่ปากซ่งหว่านอิง แล้วเอามือปิดปากนางผลักให้เงยหน้า

         “ยาที่ข้าให้เจ้ากิน เป็นยาคลายอาการไร้เรี่ยวแรง ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอันใดเจ้าหรอก ข้าเป็นถึงแม่ทัพ เรื่องข่มเหงสตรีข้าไม่ทำอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มยืนยันหนักแน่น

         ซ่งหว่านอิงถอนหายใจอย่างโล่งอก สายตาขึงขังของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้นางคลายความหวาดกลัว

         “ยานี่หลังจากกินไปแล้ว กว่าเจ้าจะฟื้นเรี่ยวแรงได้ก็ต้องใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม ดื่มน้ำเสียก่อน” เขาพูดพลางหันไปรินน้ำใส่ชามปากบานมาจ่อที่ปากของนาง

         ซ่งหว่านอิงอ้าปากอย่างว่าง่าย หลังจากดื่มน้ำเข้าไปแล้วนางรู้สึกว่าร่างกายของตนค่อยๆ ฟื้นกำลังขึ้นมา สายตาที่มอง สวีพานจึงเต็มไปด้วยคำขอบคุณ นางพยายามอ้าปากพูดแต่ก็ยังไม่มีเสียง

         “นอนพักเสียก่อนเถิด ข้าเองก็เหนื่อยมากอยากนอนพักแต่เจ้าไม่ต้องพยายามหนีนะ หากเจ้าพยายามหนีจะยิ่งวุ่นวาย ทหารข้างนอกล้วนกลัดมัน หากเขาจับเจ้าได้แล้วทำมิดีมิร้าย นั่นก็ถือว่าการเลือกของเจ้าเอง” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับล้มตัวลงนอนข้างนาง

         ซ่งหว่านอิงนั่งหลับตาปริบๆ ดูเหมือนบุรุษผู้นี้จะไม่ระวังระแวงในตัวนาง เขานอนกอดอกหันหลังให้ ครู่หนึ่งเสียงลมหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอ

         เทียนไขในห้องยังไม่ดับ คล้ายเขาจะเหลือไว้ให้มันคอยปลอบประโลมนาง ซ่งหว่านอิงเหลือบมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพแล้วก็รู้สึกทั้งกลัวทั้งอบอุ่นใจ

         ที่ยังกลัวก็เพราะเขาเป็นบุรุษ แต่ที่อบอุ่นใจก็เพราะเขาเอ่ยอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ข่มเหงนาง

         จวนจะรุ่งสาง ซ่งหว่านอิงจึงค่อยรู้ตัวตื่นขึ้น เทียนในกระโจมยังสว่างไสว เงาหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่หลังฉากผ้า

         “เจ้าตื่นแล้วรึ” เขาเอ่ยทัก

         ดูเหมือนหูเขาจะไวเป็นพิเศษ แค่เพียงนางเคลื่อนไหวเบาๆ เขาก็รู้แล้วว่านางตื่น

สวีพานล้างหน้าแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากหลังฉาก

         “เจ้าคงจะเหนื่อยมาก ถึงกับนั่งหลับไป ข้าขออภัยที่ต้องล่วงเกินประคองเจ้าให้นอนลง”

         หญิงสาวพยายามอ้าปากอีกครั้ง ทว่ากลับไม่มีเสียงออกมา นางชี้ที่ลำคอของตนเอง ทำสีหน้าตกใจ

         “เจ้าเขียนอักษรเป็นหรือไม่”

         นางพยักหน้าหงึกหงัก

         สวีพานหันไปยกเอาโต๊ะตัวเล็กที่มีกระดาษ พู่กัน และที่ฝนหมึกมาวางบนเตียง “เช่นนั้น ก็เขียนบอกข้ามา”

         ซ่งหว่านอิงรีบขยับไปใกล้ ฝนหมึกอย่างตั้งใจแล้วเขียนเล่าเรื่องราวของตน

         สวีพานรับกระดาษจากมือนาง เขาอ่านแล้วสีหน้าอึมครึมลงหลายส่วน “บัดซบนัก! ถึงกับมีคนคิดไม่ซื่อจับเจ้ามาขายให้หอคณิกา กองทัพสกุลหยางไม่อนุญาตให้ทหารข่มเหงชาวบ้าน และไม่รับหญิงที่ถูกบังคับให้มาปรนนิบัติทหาร ครั้งนี้เถ้าแก่เนี้ยนั่นถึงกับไม่เคารพกฎเกณฑ์ ข้าจะให้เจ้าไปฟ้องร้องทางการเอาผิดพวกเขา”

         ซ่งหว่านอิงก้มหน้าเขียนบนกระดาษแผ่นต่อไปอย่างรวดเร็ว ครั้นสวีพานได้อ่านก็ร้องอืม

         “พวกมันคงเห็นว่าส่งเจ้าเข้าค่ายทหารแล้ว เจ้าจะต้องถูกย่ำยีและไม่มีหน้ากลับไปหาครอบครัวอย่างนั้นล่ะสิ หึ! เช่นนั้น ข้าจะช่วยเจ้าสั่งสอนคนเลวพวกนั้นเอง”

         สวีพานออกไปหน้ากระโจม สั่งทหารให้เรียกหมอทหารเข้ามาตรวจอาการของซ่งหว่านอิง หลังตรวจเสร็จก็กำชับให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

         “เจ้าเห็นหรือไม่ ก่อนรุ่งสางท่านแม่ทัพเรียกท่านหมอเฉินไปตรวจอาการแม่นางชุดแดงผู้นั้นด้วยนะ” ทหารเลวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

         ไม่นานนักทหารทั้งค่ายต่างพากันโจษจันว่าท่านแม่ทัพทำรุนแรงกับหญิงคณิกาจนต้องให้หมอทหารไปช่วยตรวจรักษาแม่นางผู้นั้น

         ทัพสกุลหยางที่สวีพานดูแลพักอยู่อำเภอนั้นเพียงคืนเดียวก็มุ่งหน้าไปต่อ ดังนั้นเหล่าคณิกาจึงถูกส่งกลับในเช้าวันต่อมา ยกเว้นซ่งหว่านอิง

         สวีพานกับขุนพลคู่ใจกลุ่มหนึ่งออกจากที่ตั้งค่ายชั่วคราวไปยังหอคณิกาเพื่อเอาเรื่องกับเถ้าแก่เนี้ยที่ส่งซ่งหว่านอิงเข้ามา

         นางเกาถึงกับตัวสั่นงันงก ยืนยันว่าตนซื้อหญิงสาวผู้นั้นมาอย่างถูกต้อง แต่นางไม่มีหนังสือซื้อขายอย่างถูกต้อง

         “ท่านแม่ทัพ! คนที่เอานางมาขายให้ข้ายืนยันว่าเป็นมารดาของนางที่ขายมาจริงๆ นะเจ้าคะ”

         สวีพานยกเท้าขึ้นถีบเถ้าแก่เนี้ยกระเด็นไปหนึ่งจั้ง นางถึงกับจุกอก “เจ้าไม่เคยได้ยินกฎของทัพสกุลหยางหรือ ห้ามนำหญิงที่ไม่เต็มใจเข้าไปปรนนิบัติทหาร นางยืนยันว่าถูกคนจับมาขายตัว เพียงแต่นางไม่เห็นตัวคนจับ เจ้ายังกล้านำนางเข้าไปในค่ายทหารอย่างนั้นรึ!”

         เถ้าแก่เนี้ยเกาเห็นท่าทางดุร้ายของสวีพานก็ถึงกับตื่นตระหนก “ท่านแม่ทัพ โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ”

         “ข้าได้ยินว่ามีสตรีอีกหลายคนที่ถูกจับมาขายพร้อมนาง พูดมา เจ้าส่งคนสตรีเหล่านั้นไปที่ใด”

         นางเกาหน้าซีดเผือด “ยังมีอีกสี่คนที่ข้าซื้อเอาไว้ พวกนางอยู่ในห้องด้านในเจ้าค่ะ”

         สวีพานจึงให้เถี่ยหนิวพาทหารสองคนไปพังประตูแล้วช่วยหญิงสาวเหล่านั้นออกมา       

         เถ้าแก่เนี้ยเกายืนยันว่าตนซื้อคนมาจากพ่อค้ามนุษย์เพียงห้าคน แต่ที่ส่งซ่งหว่านอิงเข้าไปในกองทัพเพราะพ่อค้ามนุษย์ผู้นั้นกำชับไว้

         “พ่อค้ามนุษย์บอกว่าต้องส่งแม่นางซ่งเข้าไปรับใช้ทหารในกองทัพให้ได้เจ้าค่ะ ข้าจึงทำตามคำสั่งของเขา”