บทที่ 3 สตรีของแม่ทัพ

         สวีพานได้ยินก็พลันนึกถึงเรื่องที่ซ่งหว่านอิงเขียนบอกเขา นางคาดการณ์ว่าตนถูกคนวางแผนให้ถูกจับตัวมา

“ลากเถ้าแก่เนี้ยเกาไปหานายอำเภอกับข้าเดี๋ยวนี้!”

         นายอำเภอแซ่จ้าวตกอกตกใจเพราะคิดไม่ถึงว่าจะมีคดีลักพาสตรีมาขายจึงได้ส่งตัวเถ้าแก่เนี้ยเกากับลูกน้องไปขังคุก และรับปากจะส่งคนออกไปสืบเรื่องนี้

         “ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าเองก็ยอมรับมิได้ จะให้มือปราบสืบสวนสอบสวนอย่างละเอียดอย่างแน่นอนขอรับ”

         “ข้ายังต้องตั้งทัพชั่วคราวอยู่ที่นี่อีกสักพัก หวังว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ”

         “ขอรับท่านแม่ทัพ” นายอำเภอรับคำแข็งขัน

         สวีพานกลับมาถึงกระโจมก็เข้าไปพูดคุยกับซ่งหว่านอิง

         “คนค้ามนุษย์พวกนั้น จับหญิงสาวมาขายกลุ่มหนึ่งจริง แต่ที่ขายเข้ามาในกองทัพมีเพียงเจ้า เขาบอกว่าถูกกำชับมาอีกที หญิงสาวเหล่านั้นข้าช่วยออกมาได้แล้ว พวกนางถูกวางยาไร้เรี่ยวแรงเช่นนั้น แต่คนที่ถูกวางยาให้พูดไม่ได้ด้วยก็มีเพียงเจ้า”

         ซ่งหว่านอิงใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ นางนึกออกในทันทีว่านี่มิใช่เรื่องบังเอิญ ในที่สุดสิ่งที่สงสัยก็ได้รับการเฉลย

         ‘หลิวซื่อ[1]นางสารเลว คงคิดจะส่งข้ามาลงนรกรับใช้บุรุษบึกบึนในค่ายทหารจึงได้กำชับพ่อค้ามนุษย์เช่นนั้น’

         หลิวซื่อผู้นั้นก็คือมารดาเลี้ยงของซ่งหว่านอิง นางเคยเป็นอนุภรรยาที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้นอกบ้านของบิดา หลังจากมารดาเสียชีวิตอย่างฉับพลันด้วยอาการหัวใจวาย ซ่งจิ้นไฉบิดาของซ่งหว่านอิงก็พาอนุภรรยาและบุตรสาวของนางเข้าบ้าน นับจากนั้นซ่งอวี้หลันก็กลายเป็นคุณหนูรองสกุลซ่งที่พยายามทำตัวทัดเทียมกับซ่งหว่านอิง

เนื่องจากมีกฎห้ามนำสตรีเข้ามาอยู่ร่วมในกองทัพ พ้นคืนนั้นไปแล้ว สวีพานจึงต้องนำตัวซ่งหว่านอิงไปฝากไว้กับครอบครัวทหารที่อาศัยอยู่หมู่บ้านใกล้ๆ โดยบอกกับทุกคนว่านางคืออนุภรรยาของเขา

สวีพานมอบเงินให้กับไฉซื่อ[2]ภรรยาของทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งให้คอยช่วยดูแลซ่งหว่านอิง และซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นสำหรับนาง

         “เจ้าอยู่กับพวกนางไปก็แล้วกัน ระหว่างนี้ข้าจะส่งคนออกไปสืบหาพวกค้ามนุษย์เหล่านั้นให้”

         ซ่งหว่านอิงพยักหน้ารับ ยามนี้ต่อให้ตะโกนจนคอแตกนางก็ไม่อาจเปล่งเสียงออกมา นางทำได้เพียงเขียนอธิบายเรื่องราวและความคิดของตนให้สวีพานอ่าน

นางถูกจับตัวมาจากเมืองทางตะวันออก ไม่เพียงแต่บาดเจ็บ ร่างกายอ่อนแอ แต่ยามนี้ทั้งเนื้อตัวไม่มีเงินสักอีแปะ นางเชื่อว่ากลุ่มคนค้ามนุษย์พวกนั้นจะต้องยังตระเวนอยู่แถวชายแดน รอให้นางหายดีเสียก่อนเถิดจะตามล่าพวกมันให้จงได้

ไฉซื่อผู้ได้รับมอบหมายให้ดูแลซ่งหว่านอิงเป็นชาวบ้านที่มีความซื่อ นางคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ครั้นเห็นสวีพานเอาใจใส่ในตัวซ่งหว่านอิงมากก็เอ่ยชมซึ่งหน้า

         “อนุซ่งช่างโชคดีนัก แค่ได้หลับนอนกับท่านแม่ทัพคืนเดียวก็ได้เป็นอนุเลย ที่ผ่านมามีสตรีทั้งมากที่พยายามเข้าหา นายพลนายกองทั้งหลายก็พยายามจะนำญาติพี่น้องสวยๆ มามอบให้ แม่ทัพสวีก็ไม่เคยรับเอาไว้”

         ซ่งหว่านอิงได้ยินก็ถึงกับหน้าแดงซ่าน

         ‘ข้าหลับนอนกับเขาเมื่อใดกัน ไฉซื่อผู้นี้อย่าได้พูดต่อหน้าแม่ทัพสวีเชียว ถึงวันนั้นไม่รู้ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด’

         ไฉซื่อผู้นี้คิดว่าต้องดูแลซ่งหว่านอิงดีๆ เพื่อหน้าที่การงานสามีของตนจะได้ก้าวหน้า ในเมื่อท่านแม่ทัพใส่ใจอนุภรรยาผู้นี้มาก ก็ย่อมจะเผื่อแผ่มาถึงคนรอบข้างที่ดูแลนางด้วย

         ซ่งหว่านอิงได้แต่โคลงศีรษะ นางนึกเสียดายที่ตนยังเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ จะได้พูดกับไฉซื่อเสียให้ชัดเจนว่า นางไม่เคยคิดจะเป็นอนุภรรยาของผู้ใดทั้งสิ้น

         ด้วยความที่สวีพานต้องตรวจตรากองทัพจึงมิได้ใส่ใจไปหาซ่งหว่านอิง สามวันผ่านไป ในช่วงเช้าที่เขาเดินผ่านกระโจมรวมของทหารชั้นผู้น้อยก็ได้ยินเสียงทหารพูดคุยกัน

         “อนุซ่งงดงามจริงๆ ข้าได้ยินนายพลเซี่ยบ่นว่าน่าเสียดายที่เขาจับสลากพลาดนางไป ทีแรกคิดว่าเช้ามาจะไปขอไถ่ตัวนางจากเถ้าแก่เนี้ยเกา ที่ไหนได้แม่ทัพสวีกลับรับนางเป็นอนุไปเสียก่อน”

         “เจ้าว่านายพลเซี่ยจะเสียดายมากหรือไม่”

         “เสียดายสิ! อนุซ่งผู้นั้น วันหน้าต่อให้ท่านแม่ทัพทอดทิ้งนาง ข้าว่าก็คงจะมีบุรุษเข้าแถวรอบรับนางเข้าบ้านเป็นแถวยาวเชียวล่ะ”

         ทหารทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกัน

         สวีพานไม่ให้คนที่ติดตามตนเข้าอำเภอเฟิ่งกู่พูดถึงเรื่องพวกค้ามนุษย์ ดังนั้นทุกคนจึงรู้เพียงว่าท่านแม่ทัพไปไถ่ตัวซ่งหว่านอิงมาเป็นอนุภรรยา

         นายพลเซี่ยผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาอายุเพิ่งสามสิบ มีภรรยาและอนุภรรยาอีกสองคน รูปร่างหน้าตานับว่าไม่ด้อย ที่สำคัญฝีปากดียิ่งนัก ภรรยาทั้งสามรักใคร่กลมเกลียวกันดียิ่ง เป็นที่อิจฉาของบุรุษทั้งกองทัพ

         แค่เพียงนึกเห็นภาพนายพลเซี่ยประคองซ่งหว่านอิงไว้ในอ้อมแขน สวีพานก็รู้สึกคล้ายจะมีลมหึ่งๆ อยู่ในหู เขาก้าวเท้าฉับๆ อย่างว่องไวไปหาเถี่ยหนิวที่เตรียมม้าคู่ใจไว้

         “ไปหมู่บ้านจู้!”

         เถี่ยหนิวควบม้าตามท่านแม่ทัพแทบไม่ทัน

หมู่บ้านจู้อยู่ห่างจากสถานที่ตั้งทัพชั่วคราวประมาณสามสิบลี้ สวีพานใช้เวลาในการควบม้าราวครึ่งชั่วยาม[3]ก็ไปถึง ซ่งหว่านอิงอาศัยอยู่ในเรือนแยกในเขตบ้านใหญ่ที่มีครอบครัวของไฉซื่ออาศัยอยู่ด้วย

บ้านหลังนั้นครอบครัวของไฉซื่อได้รับเงินจากสวีพานในการเช่าต่อจากชาวบ้านโดยครอบครัวของไฉซื่อจะต้องคอยดูแลความเป็นอยู่ของซ่งหว่านอิงให้ดี

ไฉซื่อมีบุตรชายวัยสิบสี่นามต้าเกินและวัยสิบสองนามโหย่วฝู่ ต้าเกินสามารถล่าสัตว์และทำงานใช้แรงงานได้ ดังนั้นไฉซื่อจึงไม่ต้องคอยตักน้ำและผ่าฟืน ส่วนบุตรชายวัยสิบสองก็คอยก่อไฟ หุงข้าว หน้าที่ของไฉซื่อก็คือทำอาหารและซักผ้า

“ท่านดื่มยาที่ท่านหมอเฉินให้มาสองวันแล้ว อีกไม่นานก็คงส่งเสียงได้เป็นปกติ” ไฉซื่อยิ้มน้อยๆ พร้อมกับเลื่อนถ้วยยาให้กับซ่งหว่านอิง

นางยกถ้วยยาขึ้นดื่มแล้วลองเปล่งเสียง “ไฉ...ซื่อ..”

“ท่านพูดได้แล้ว! อนุซ่ง เสียงท่านเป็นปกติแล้ว” ไฉซื่อร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“จริงด้วย! อนุซ่งพูดได้แล้ว” ต้าเกินเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย

โหย่วฝู่ได้ยินก็วิ่งเข้ามาสมทบ ซ่งหว่านอิงหันไปยิ้มให้กับเด็กชายวัยสิบสองอย่างอ่อนโยนแล้วร้องเรียกชื่อเขา

“โหยว่ฝู่”

“อนุซ่ง! ท่านหายแล้ว ดีจริงขอรับ!”

โหย่วฝู่คอยดูแลซ่งหว่านอิงอย่างดีตามคำสั่งของมารดา เพราะเขารู้ว่าหากรับใช้อนุภรรยาของท่านแม่ทัพอย่างดี พวกตนก็จะได้อยู่อาศัยในบ้านหลังใหญ่ของหมู่บ้านอย่างสุขสบาย

[1] หลิวซื่อ คำว่าซื่อหมายถึงสตรีที่แต่งงานแล้ว ส่วนหลิวคือแซ่เดิมของนาง

[2] ไฉซื่อ หมายถึง หญิงที่แต่งงานแล้วแซ่ไฉ

[3] ครึ่งชั่วยาม เป็นเวลา 1 ชั่วโมง