ตอนที่ 10 หวงของ

ตอนที่ 10 หวงของ

ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจเต้นระรัวดังกึกก้องแทบไม่ได้ยินเสียงฟ้าที่โหมกระหน่ำดังเปรี้ยงเช่นเดียวกัน

“ข้าต้องขออภัยที่เข้าใกล้ท่านโดยไม่ได้ถามไถ่ความสมัครใจ เมื่อครู่สายลมพัดฝุ่นเข้ามาทำให้ข้าต้องรีบดึงกายท่านมาอยู่ภายใต้กายของข้า ดูท่าวันนี้คงจะเกิดพายุลูกใหญ่ให้ข้าเดินไปส่งที่เกี้ยวดีหรือไม่ ฝนเริ่มโปรยลงมาท่านอาจจะไม่สบายได้” ซูซินใจเต้นแรงตึกตักกำลังจะเอ่ยตอบเขาทว่ายามนั้นเองเหมือนร่างกายของนางถูกดึงปลิวราวกับว่าเป็นว่าวที่ไร้น้ำหนักมือหนาโอบกอดเอวนางเอาไว้แนบแน่นพลางเอ่ยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“คุณชายหลิวไท่หยางท่านแตะต้องกายฮูหยินที่แต่งงานแล้วนับว่าเป็นเรื่องเสียมารยาท เรื่องนี้ท่านเองก็น่าจะรู้เหตุใดถึงใกล้ชิดฮูหยินของข้า หากผู้ใดไม่รู้จักท่านและฮูหยินของข้าคงคิดว่าเป็นคู่รักที่หวานชื่น” คิ้วเสวี่ยฟงขมวดเข้าหากันใบหน้าตึงเครียดเส้นเลือดปูดบวม ซูซินใบหน้าบูดบึ้งไม่พอใจเมื่อครู่นางกำลังอารมณ์ดีแล้วแท้ ๆ เหตุใดจู่ ๆ เขาถึงมาปรากฎในตอนนี้ด้วยเล่า

“ท่านแม่ทัพข้าไม่ได้มีเจตนาทำเช่นนั้นและข้ามีใจที่บริสุทธิ์ เมื่อครู่นี้ฝุ่นคละคลุ้งเต็มไปหมด ท่านเองก็คงเห็น ข้ากลัวว่าสตรีท่านนี้อาจจะเจ็บตาและเปียกได้จึงใช้กายกำบัง ข้าไม่รู้มาก่อนว่านี่คือฮูหยินของท่าน แม่นางข้าต้องขออภัยที่เสียมารยาทกับท่านนะขอรับ ไม่คิดเลยว่าสตรีที่งดงามเช่นท่านจะเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพช่างเสียดายจริง ๆ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อน"

“คุณชายไม่ต้องขอโทษหรอกเจ้าค่ะ มิใช่ความผิดของท่านอีกอย่างท่านคือผู้มีพระคุณของข้า เรื่องเท่านี้หากเราทั้งสองมีใจที่บริสุทธิ์ก็ไม่ได้มีเรื่องเสียหาย ส่วนคนที่คิดเช่นนั้นได้เพราะเขามีแต่เรื่องสกปรกกิเลสตัณหาคิดว่าผู้อื่นจะเป็นเช่นตนเอง เช่นนั้นข้าขอตัวกลับจวนก่อนนะเจ้าคะ ข้าดีใจที่ได้พบเจอท่านอีกครั้งและได้นั่งพูดคุยเรื่องน้ำชา หากมีวาสนาต่อกันคงได้พบพานกันอีก” เอ่ยจบซูซินก้มโค้งลงและเดินหันหลังสะบัดแขนของเสวี่ยฟงออกจากกายของนางด้วยความหงุดหงิด แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยสนใจนางด้วยซ้ำทำไม จู่ ๆ ถึงได้มาแสดงความเป็นเจ้าของ

‘ดวงอะไรของข้ากันนะหนีเท่าไหร่ก็พบเจอ อุตส่าห์ออกมาข้างนอกยังมาเจอกันอีก อยู่แค่ในจวนก็กระอักกระอวนมากพอแล้วทำลายบรรยากาศดี ๆ หมด’ ซูซินคิดในใจพลางเดินไปที่เกี้ยวจิ่นอี๋เห็นนายหญิงรีบเข้ามาปังฝุ่นใช้ผ้าคุมกายให้ซูซินยามนี้ฝนเริ่มโปรยปรายมากกว่าเดิม

“คุณชายหลิวไท่หยาง ข้าไม่เชื่อคำพูดของท่านที่ไม่รู้จักอวี๋ซูซินฮูหยินของข้า ไม่ว่าท่านจะทำอันใดห้ามเข้าใกล้นางเด็ดขาด ข้าถือว่าครั้งนี้ข้าเตือนท่านแล้ว”

“ท่านแม่ทัพท่านเอ่ยเรื่องใดข้าไม่เข้าใจสักนิด ทำไมถึงมองว่าข้าเป็นคนไม่น่าเข้าใกล้และเป็นตัวอันตรายเช่นนั้นเล่า ข้าเพียงสงสารฮูหยินของท่านที่ท่านหลงลืมนางไม่สนใจใยดีนางเท่านั้น ข้านะต้องชะตานางตั้งแต่นางยังไม่ถึงวัยปักปิ่นผม และท่านต่างหากที่เป็นคนแย่งชิงนางไปจากข้า ข้าคิดว่าจะวางใจที่นางมีท่านคอยดูแล แต่เปล่าเลยท่านกลับทำร้ายจิตใจนางไม่สนใจใยดี ทิ้งละเลยความรู้สึกของนางหนำซ้ำยังแต่งอนุเข้าจวนอีก เป็นเช่นนี้ยังหวงของที่ตนเองไม่ได้ใช้แล้วอย่างนั้นหรือ? ที่ท่านแต่งกับอวี๋ซูซินมิใช่เพียงแค่อยากได้อำนาจของเสนาบดีอวี๋หรอกหรือ?” ดวงตาของหลิวไท่หยางเปลี่ยนแววจากอ่อนโอนเป็นแข็งกร้าวต่างจากที่อยู่กับซูซินราวกับเป็นคนละคน

“ข้าจะแต่งกับนางเพราะรักหรือไม่นั้นไม่ได้เกี่ยวกับคุณชาย ยามนี้นางคือฮูหยินของข้าคือสมบัติของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามมาแตะต้อง”

“ฮึ ฮึ ที่แท้ก็มองนางเป็นเพียงสิ่งของสินะ ถ้าข้าอยากได้ล่ะท่านจะทำอย่างไร” หลิวไท่หยางแสยะยิ้มยั่วโมโหคนตรงหน้าทำให้ยามนี้เสวี่ยฟงเหลืออด พุ่งตัวเข้าใส่หลิวไท่หยางต่อสู้ด้วยกำลัง ทว่าอีกฝ่ายก็ตั้งรับได้อย่างหวุดหวิด ชาวบ้านพากันตื่นตระหนกตกใจ สายลมยังโหมกระหน่ำทั้งสองเริ่มปะทะฝีมือกันอย่างดุเดือดโดยไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปขัดขวาง

“เจ้าเห็นหรือไม่? เมื่อครู่นี้มิใช่ท่านแม่ทัพกับคุณชายหลิวไท่หยางหรอกหรือที่ลงมือประลองฝีมือกันอยู่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านแม่ทัพถึงกล้าลงมือกับเชื้อพระวงศ์เช่นนั้น”

“นั่นสิ.. อีกอย่างคุณชายหลิวไท่หยางจะสู้ท่านแม่ทัพได้หรือ? เขาต่อสู้ในสนามรบมากี่ครั้งกี่ครากับคุณชายที่ไม่สุงสิงกับผู้ใดข้าละเป็นห่วงคุณชายหลิวไท่หยางจริง ๆ เกรงว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะได้รับบาดเจ็บ” เสียงสตรีที่เดินผ่านเกี้ยวของซูซินพากันพูดคุยด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ซูซินได้ยินรีบพุ่งตัวออกมาจากเกี้ยวทันที

“จิ่นอี๋ข้ายังกลับไม่ได้ ข้ามีเรื่องจะต้องไปทำ” กล่าวจบซูซินรีบวิ่งกรู่ผ่ากระแสลมแรงและสายฝนไปหาทั้งสองทันที หากคุณชายหลิวไท่หยางได้รับบาดเจ็บนี่คงเป็นความผิดของนาง แต่ที่นางโมโหมาก ๆ ยามนี้คือการกระทำของเสวี่ยฟง นางวิ่งมาถึงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หลิวไท่หยางเสียหลักล้มลงกับพื้น ข้างปากมีเลือดไหลซึมออกมาซูซินร้อนรุ่มหัวใจเร่งฝีเท้าวิ่งไปอยู่ต่อหน้าของเสวี่ยฟงกางแขนออกปกป้องหลิวไท่หยาง พลางตะโกนออกมาเสียงดังสนั่น

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”

“…”

“ท่านแม่ทัพท่านเป็นบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ ? ทำร้ายร่างกายผู้อื่นอย่างไร้เหตุผล นี่นะหรือบุรุษผู้กล้าของใต้หล้าข้าผิดหวังในตัวท่านจริง ๆ คุณชายหลิวไท่หยางเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ” ซูซินต่อว่าสบตาเสวี่ยฟงเขม็งเขาหยุดชะงักกัดฟันกรอด เมื่อเห็นฮูหยินของตนเองปกป้องผู้อื่น นางหันไปมองและถามเขาด้วยความห่วงใยยิ่งทำให้เสวี่ยฟงหมดความอดทนมากกว่าเดิม เขาไม่รอช้าให้ทั้งสองได้มีเวลาพูดคุยและใกล้ชิดกันไปมากกว่านี้ อุ้มร่างของซูซินขึ้นบ่า เดินออกมาพร้อมเอ่ยทิ้งท้าย

“ฮูหยินคนที่เจ้าควรใส่ใจคือข้า มิใช่บุรุษอื่นส่วนท่านคุณชายหลิวไท่หยางข้าขอเตือนท่านอีกครั้ง ห้ามมายุ่งกับนางอีก ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีทางปล่อยนางไป”

“ปล่อยนะ …ปล่อยข้านะอย่าทำเช่นนี้กับข้า” ซูซินใช้มือทุบหลังของเขาแต่ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้านพานางเดินมาที่เกี้ยว จิ่นอี๋ใบหน้าซีดเซียวรีบหลบสายตาของแม่ทัพทันที เขาโยนนางขึ้นเกี้ยวก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ สั่งบ่าวรับใช้ให้เดินทางกลับจวนทันที ส่วนเหวยจางก็จูงม้าของแม่ทัพและของตนเองตามหลังเกี้ยว ซูซินใบหน้าบูดบึ้งลมหายใจรุนแรงจนอีกฝ่ายรับรู้ได้

“ไม่พอใจอย่างนั้นหรือ ? หรือเจ้าต้องการอยู่กับคุณชายนั่นสองต่อสอง เจ้าต้องการสวมหมวกเขียวให้สามีหรือ ?”

“โอ้ย!! อยากจะบ้าตาย หากข้าจะไปอยู่กับคุณชายข้าไม่โง่เล่นชู้หรอกนะ สู้ข้าหย่ากับท่านก่อนไม่ดีหรือ? เอาสมองส่วนไหนคิดกัน คนที่เล่นชู้นะไม่ใช่ท่านหรือ ? การมีอนุก็ไม่ต่างจากมีชู้หรอกนะ”

“ไม่!! มันต่างกันต่างห่าง บุรุษสามารถมีอนุเพิ่มได้แต่ภรรยาห้ามมีผู้อื่นอีกอย่างหลิวไท่หยางผู้นั้นไม่ใช่คนดีอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะฮูหยิน”

“แต่ก็ดีกว่าท่านมากโข ไม่มีบุรุษใดในใต้หล้าจะชั่วร้ายเท่ากับท่านแล้วท่านแม่ทัพ” ซูซินเหนื่อยใจไม่อยากจะตอบรีบหันหน้าหนีไปอีกทางพอดี ช่วงนั้นเองฝนก็โหมกระหน่ำลงมาทำให้ทุกอย่างเงียบสงบ บ่าวรับใช้รีบแบกเกี้ยวให้ถึงจวนเร็วที่สุดเพราะทุกคนต่างเปียกไปหมดยามสายลมพัดมายิ่งทำให้เกิดความหนาว