ตอนที่ 9 ใจเต้นแรง

ตอนที่ 9 ใจเต้นแรง

ฝั่งด้านจื้อเหยา

นางกลับมาถึงห้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เนื้อตัวเปียกโชนไปหมดเมื่อมาถึงห้องนางกรี๊ดร้องออกมาพร้อมทั้งทำลายข้าวของเพื่อระบายอารมณ์สาวใช้รู้ถึงนิสัยเช่นนี้ของจื้อเหยาอยู่แล้วไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาห้ามปรามทำได้เพียงยืนอยู่หน้าประตูเฝ้ารอเสียงร้องกรี๊ดของฮูหยินรองเงียบลงถึงกล้าเข้าไปด้านใน หากบุ่มบ่ามเข้าไปมีหวังจะต้องเจ็บตัวแน่ ๆ

ปัง! โครม!

“กรี๊ด กรี๊ด!! นังซูซิน ข้าจะฆ่าเจ้า กล้าดีเช่นไรมาแตะต้องตัวข้าครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาท่าทางหยิ่งยโสของเจ้า เป็นข้าเองที่จะทำให้เจ้าก้มลงมากราบแทบเท้าข้า คอยดูเถอะวันหนึ่งข้าจะจัดการเจ้าด้วยสองมือของข้าเอง” ใบหน้าของนางแดงก่ำ ดวงตาขึงปากเม้มแน่นหน้าผากมีรอยย่น จนเส้นเอ็นที่คอโป่ง เมื่อนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างโทสะ ซูหนานได้ยินเสียงในห้องเงียบไปนางรีบเข้ามาเพื่อดูแลนายหญิงของนาง

“ฮูหยินรองเจ้าคะ ตอนนี้สงบสติอารมณ์ก่อนนะเจ้าคะ ค่อย ๆ คิด อย่างไรยามนี้เราได้เปรียบเพราะฮูหยินของข้านั้นครอบครองหัวใจท่านแม่ทัพไม่ว่าจะเอ่ยสิ่งใดเขาย่อมเชื่อฮูหยินทุกอย่าง ยามนี้ท่านล้างเนื้อล้างตัวเพื่อเดินทางออกไปทำตามที่ท่านต้องการเถิด” ซูหนานช่วยถอดอาภรณ์พยักหน้าส่งสัญญาณให้สาวใช้ไปเตรียมน้ำอุ่นผสมไว้รอจื้อเหยา

ฝั่งด้านอวี๋ซูซิน นางกลับมาที่ห้องนั่งเหม่อมองไปด้านหน้าพลางหัวเราะเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“ฮ่า ฮ่า รักกันนักใช่มั้ย? เป็นอย่างไรเล่าเปียกชุ่มไปด้วยความรักอย่างชุ่มชื่นหัวใจ รักกันให้พอเมื่อไหร่ที่ข้าแก้แค้นเสร็จข้าจะหย่าให้พวกเจ้าสองคนรักกันให้พอ”

“ฮูหยินเจ้าคะ ข้าจัดการเรื่องเทียบเชิญแล้ว อีกอย่างข้าเข้าไปดูใบชาที่ห้องเก็บของแล้ว ไม่มีชาที่ฮูหยินต้องการเราออกไปตลาดกันดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดีเลย เช่นนั้นไปตอนนี้กันเถอะ ข้าอยากออกไปสูดอากาศอยู่แต่ในจวนอึดอัดและอากาศไม่ปลอดโปร่งเลยสักนิด” อวี๋ซูซินลุกขึ้นพรวดนางเองก็อยากออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศอย่างที่นางว่า อยู่ในจวนมีแต่เรื่องน่าปวดหัว

จิ่นอี๋สั่งบ่าวไปเตรียมเกี้ยวใช้เวลาไม่นานก็พากันออกเดินทางไปข้างนอก ทางไปตลาดได้ผ่านทุ่งหญ้ากว้าง ป่าไม้เขียวชอุ่มพฤกษาแรกดอกไม้ผลิดอกออกผล ผีเสื้อหลากสีร่ายลำสายลมหวีดหวิวพัดโชยมา ใบหญ้าส่ายไหวเอนไปตามทิศทางลม ซูซินเปิดหน้าต่างเล็กของเกี้ยวหลับตายื่นมือออกไปรับสายลม สูดลมเข้าออกอย่างสดชื่น ที่นี่เงียบสงบและเย็นสบายจริง ๆ

มาถึงตลอดก็ยามเว่ย (14.00) ผู้คนครึกครื้นเดินเพ่นพ่านเลือกซื้อของเข้าเรือนไปทำอาหารยามเย็น ซูซินมุ่งหน้าไปที่ร้านใบชาที่ดีที่สุดในย่านนี้เพื่อคัดสรรด้วยตัวของนางเอง แต่เมื่อมาถึงร้านใบชาไม่ว่าจะมองอย่างไรใบชาหรือกลิ่นไม่ต่างกันเลย จะมีเพียงกลิ่นที่ต่างกันเล็กน้อยช่างยากในการเลือกสำหรับนางจริง ๆ

“จิ่นอี๋เจ้ามีความรู้เกี่ยวกับชาหรือไม่? ช่วยเลือกชาที่เจ้าคิดว่าดีที่สุดมาให้ข้าที”

“ฮูหยินเจ้าคะข้าเป็นเพียงสาวใช้จะรู้เรื่องชาได้อย่างไร ท่านสอบถามเถ้าแก่ดีหรือไม่เข้าคะ” จิ่นอี๋ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ชาที่นางรู้จักก็มีเพียงชาที่ชาวบ้านมักจะดื่มกันเท่านั้น หากจะให้เลือกชาชั้นดีนางไม่สามารถเลือกให้นายหญิงได้เพราะไม่เคยได้ลิ้มลอง

“ใบชาที่ดีควรมีลักษณะสมบูรณ์ ไม่มีก้านหรือเศษใบอื่นปน มีกลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัว การเลือกใบชาที่ดีขึ้นอยู่กับความชอบขอรับ หากท่านชอบรสชาตินุ่มนวลหอมละมุนของกลิ่นดอกไม้ข้าแนะนำ ชาอู่หลง หากเลือกชาเพื่อสุขภาพข้าแนะนำชาอู่หลง ชาผูเอ๋อร์ ชาเขียวและชาดำ สรรพคุณช่วยบำรุงร่างกาย” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ซูซินหันขวับไปมองพบบุรุษกอดอกยืนผิงผนังของร้านชาเอ่ยออกมาอย่างมีความรู้ ใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสีเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงคือผู้ใด

“ท่านอีกแล้ว ท่านผู้มีพระคุณของข้า ไม่คิดเลยว่าจะได้พบท่านที่นี่และเป็นท่านอีกแล้วที่ช่วยข้า ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่ช่วยแนะนำชาดี ๆ ให้แก่ข้าจนตอนนี้ข้าตัดสินใจได้แล้วว่าจะเลือกใบชาชนิดใดกลับจวน จิ่นอี๋เจ้าไปบอกเถ้าแก่ ช่วยจัดใบชาให้ข้าที เอาชาอู่หลง ชาผูเอ๋อร์ก็แล้วกัน นี่ถุงเงินเจ้าช่วยไปจัดการที”

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

“พบครั้งแรกเรียกว่าบังเอิญ ครั้งที่สองคือโชคชะตา แต่ถ้าครั้งที่สามคือพรหมลิขิต หวังว่าจะมีครั้งที่สามนะขอรับ”

“นั่นสิเจ้าคะ ไม่ว่าครั้งใดข้าผู้นี้ก็มีเรื่องให้ท่านช่วยเหลือตลอด คุณชายหลิวไท่หยางครั้งนี้ข้าขอตอบแทนท่านนะเจ้าคะ ใกล้ ๆ นี้มีโรงน้ำชาไปดื่มน้ำชาด้วยกันก่อนนะเจ้าคะ”

“ท่านรู้ชื่อแซ่ข้าด้วยหรือ? น่าแปลกเสียจริง สตรีสูงส่งเช่นท่านจะสนใจข้า”

“เอ่อ…มิใช่ว่าข้าสนใจท่านนะเจ้าคะ เพียงแค่วันนั้นข้าแค่เสียดายที่ไม่ได้ตอบแทนท่าน เถ้าแก่ร้านรองเท้าจึงบอกชื่อแซ่ของท่านแก่ข้าเท่านั้นเอง” ซูซินใบหน้าซีดเซียวไม่คิดว่าเขาจะรับรู้ว่านางคิดเช่นไร ใช่อยู่ว่านางรู้สึกสบายใจและดีใจที่ได้พบเจอเขา การพูดคุยกับเขาดีกว่าที่นางต้องพบเจอและคุยกับแม่ทัพที่เป็นสามีเสียอีก

“ฮ่า ฮ่า ข้าหยอกล้อขอรับ ท่านจะเลี้ยงข้าเป็นการตอบแทนครั้งนี้นับว่าข้าจะขอรับไว้ หากพบกันอีกคราข้าจะเป็นฝ่ายเลี้ยงท่านเองนะขอรับ” ซูซินยิ้มกว้างอย่างดีใจผายมือให้เขาเดินนำนางออกไปก่อน ตอนนั้นเองจิ่นอี๋เดินมาพอดี ซูซินจึงกล่าวบอกนางคร่าว ๆ ว่าจะเลี้ยงน้ำชาคุณชายหลิวไท่หยางที่โรงน้ำชาใกล้ ๆ จิ่นอี๋เดินตามหลังไปติด ๆ เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงของฮูหยินเสื่อมเสียหากมีผู้ใดเห็นฮูหยินอยู่กับคุณชายหลิวไท่หยางตามลำพังคงไม่เป็นการดีแน่ ๆ

ทั้งสองจิบชาพูดคุยกันพักใหญ่ก่อนจะขอตัวแยกย้ายกันกลับเรือน ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับว่าจะเกิดพายุฝน

“ท้องฟ้าแจ่มใสจู่ ๆ เกิดมืดสลัวอึกครึมอย่างนี้ได้อย่างไรกันนะ!! จิ่นอี๋รีบนำใบชาไปเก็บที่เกี้ยวเถิดข้าจะรีบเดินตามเจ้าไป” 

“เจ้าค่ะ ฮูหยินไม่ต้องรีบร้อนนะเจ้าคะเดี๋ยวจะหกล้มหรือรับบาดเจ็บ” จิ่นอี๋เอ่ยเสร็จก็รีบเดินกึ่งวิ่งเอาใบชาไปเก็บที่เกี้ยวกลัวว่าหากฝนโปรยลงมาจะทำให้ชาที่ซื้อมาวันนี้เสียหาย ซูซินจึงหันมาเอ่ยคำลากับหลิวไท่หยางอีกครา

“ข้ากลับก่อนนะเจ้าคะขอให้คุณชายเดินทางปลอดภัย ดูท่าจะเกิดพายุฝนหวังว่าท่านจะไม่เปียกปอนจับไข้นะเจ้าคะ”

จู่ ๆ เสียงหวีดหวิวกรรโชก ซู่ซ่า โหมกระหน่ำ ผสานกับบรรยากาศมืดครึ้ม ลมหายใจแห่งพายุพัดพาเอาความเย็นยะเยือกมาพร้อมกับกลิ่นดินชื้น ๆ เม็ดฝนละเอียดกลายเป็นสายน้ำพุ่งเข้าใส่ทุกสิ่งทุกอย่างจนพร่ามัว เสียงซู่ซ่าของสายฝนกลบเสียงอื่น ๆ จนหมดสิ้น มีเพียงแสงฟ้าแลบสีขาวโพลนที่ฉายให้เห็นเงาต้นไม้ที่สั่นไหวอย่างน่าหวาดหวั่น

ดวงตาของซูซินเบิกโพลงด้วยความตกใจ ร่างใหญ่ยืนอยู่ใกล้ ๆ รีบคว้าร่างบางมาโอบไว้ใต้วงแขนไม่ให้ฝุ่นที่คละคลุ้งเข้าตาและกายของนาง หัวใจของซูซินเต้นแรงตึกตักราวกับเสียงกลองที่ถูกตีอย่างต่อเนื่องไม่เป็นจังหวะ