บทที่ 3 วันแรกในจวนแม่ทัพ

นางผิดเองที่หลงรักเขาอย่างมากมายตั้งแต่เมื่อแรกเห็น นางไม่เคยคิดเลยว่าการบีบบังคับผู้อื่นให้รักตนเองนั้นมันจะนำความทุกข์มาให้ทั้งตัวของนางเองและบุรุษผู้นั้นด้วย  แม้ตอนนี้นางจะเริ่มคิดได้แล้ว ว่าครั้งนี้นางอาจจะตัดสินใจผิดไป แต่เรื่องแต่งงานนี้เป็นเรื่องใหญ่ของราชวงศ์ นางรู้แล้วว่าเขารังเกียจนางมาก เมื่อตอนที่นางกำลังจะเดินมายังเรือนตะวันตก นางก็ยังแอบได้ยินสาวใช้ซุบซิบกันเบา ๆ

เรื่องที่แม่ทัพไป๋ที่เป็นคุณชายของจวนนี้มิได้ต้องการฮูหยินที่อัปลักษณ์และมีรูปร่างอ้วนใหญ่เช่นนี้  แต่จำใจเพราะเป็นสมรสพระราชทานและเมื่อตอนที่เขาได้รับราชโองการเขาแทบจะเป็นลมล้มลงด้วยซ้ำ ตอนที่สาวใช้ซุบซิบกันนั้น พวกเขาไม่เห็นว่านางหยุดยืนฟังพวกเขา และนางก็ไม่อยากให้ผู้ติดตามทั้งหลายมาได้ยินเข้าด้วย  แต่ก็ดีแล้วที่นางได้ยินความในใจของพวกเขา นางจะได้รู้ว่าพวกเขาคิดกับนางเช่นไร และนางต้องขอบคุณสาวใช้ทั้งสองคนที่ซุบซิบกันให้นางได้ยิน เพราะเมื่อเจ้าบ่าวไม่มาเข้าหอนางจึงไม่ได้แปลกใจอันใดเพราะนางคิดไว้อยู่แล้ว ว่าถ้าเขารังเกียจนางมากถึงขนาดนั้น ก็คงจะไม่ยอมมาเข้าหออย่างแน่นอน 

องค์หญิงหลีน่าเทสุราลงจอกยกขึ้นดื่มช้าๆ น้ำตาของนางก็ยังไหลรินจนหยดน้ำตาร่วงหล่นลงในจานขนมหวานตรงหน้าของนาง สุดท้ายเมื่อดื่มจนเมามายได้ที่นางก็ร่ำไห้ออกมาเสียงดังอย่างทนต่อไปไม่ไหว นางเพิ่งหลงรักบุรุษอย่างปักใจเป็นครั้งแรก หลงรักและพร่ำเพ้อถึงเขามานับตั้งแต่พบหน้ากัน เมื่อรู้ว่ากำหนดแต่งงานของนางกับแม่ทัพไป๋ใกล้เข้ามาแล้วนางนับวันรอที่จะได้แต่งเข้าจวนของเขา นางวาดหวังอย่างไร้เดียงสา ว่าสามีของนางเมื่อได้แต่งงานกันแล้วเขาคงจะรักนางบ้าง นางคงจะมีความสุขที่ได้แต่งงานกับบุรุษที่ตนเองรัก บัดนี้นางตื่นจากความฝันที่สวยงามของนางแล้ว นางรักเขามันเป็นความจริง แต่ความจริงอีกอย่างที่นางต้องรับรู้มันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นั่นคือเขาไม่ได้รักนางเลยแม้แต่น้อย

 นอกจากไม่รักแล้วยังรังเกียจนางเหลือเกินอีกด้วย เมื่อครุ่นคิดมาได้ถึงตรงนี้น้ำตาขององค์หญิงหลีน่ายิ่งไหลอาบแก้ม นางสะอื้นไห้ออกมาจนเจ็บทรวงอกไปหมด นางพยายามกลั้นก้อนสะอื้นแต่มันอดกลั้นไม่ไหว นางสะอื้นไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดในใจที่ครั้งแรกในชีวิตสาวของนางเพิ่งพบพานกับความรักและนางก็พบกับความผิดหวังในทันทีที่รู้จักกับความรักครั้งแรกนั้น เมื่อสะอื้นไห้จนเจ็บร้าวที่ทรวงอกไปหมด นางก็พยายามกลั้นน้ำตาไว้ และเริ่มต้นคิดว่านางควรจะทำเช่นไรต่อไป 

ในเมื่อตอนนี้มันแก้ไขอะไรยังไม่ได้ นางก็จะอยู่ที่จวนแม่ทัพแห่งนี้ไปก่อน พยายามทำดีกับเขา และผู้อื่นในจวนแห่งนี้ แม้พวกเขาไม่ใคร่จะชอบนาง แต่ตอนนี้ก็จำต้องอยู่กันเช่นนี้ไปก่อน หากเวลาล่วงเลยไปพอสมควรที่ไม่ต้องทำให้ราชวงศ์ต้องพบกับความอับอายขายหน้าเพราะนางเป็นต้นเหตุแล้ว นางก็จะหาทางหย่าขาดกับเขา เพื่อปล่อยให้เขาเป็นอิสระจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับภรรยาที่เขาไม่อยากได้เช่นนาง องค์หญิงหลี่น่าเติบโตจากเด็กสาวไร้เดียงสาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในช่วงข้ามคืนหลังจากนางแต่งงาน  เมื่อเมามายจนเดินกลับไปที่เตียงนอนหลังใหญ่นั้นไม่ไหว นางก็ฟุบหลับอยู่ที่บนโต๊ะกลมกลางห้องนั้นไปจนกระทั่งรุ่งเช้า 

ยามเฉิน (เจ็ดโมงเช้า) สองนางกำนัลเปิดประตูห้องหอเข้ามา ทั้งสองมองเห็นร่างอ้วนใหญ่ขององค์หญิงของตนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะกลมฟุบหลับอยู่ตรงนั้น ทั้งสองรีบเดินเข้ามาเขย่าตัวขององค์หญิงหลีน่า “ องค์หญิงเพคะ เป็นอะไรหรือไม่ ทำไมถึงได้นอนตรงนี้เพคะ ” องค์หญิงหลีน่ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยไปทั้งตัวและปวดหัวเหลือเกิน เมื่อคืนนางดื่มจนเมามายและฟุบหลับอยู่ตรงนี้จึงได้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว และที่ปวดหัวคงจะเพราะดื่มสุรามากเกินไป

“ ข้าปวดหัวเพราะดื่มเหล้ามงคลนี่ และปวดเมื่อยไปหมด พาข้าไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วหายาแก้ปวดหัวมาให้ข้าด้วย ” สองนางกำนัลช่วยกันพยุงร่างอ้วนของนายของตนพาไปที่หลังฉากกั้นเพื่ออาบน้ำ องค์หญิงที่ถูกสองนางกำนัลพยุงเข้าไปนั่งในถังอาบน้ำใบใหญ่และลงมือช่วยกันนวดตัวและขัดถูเนื้อตัวให้กับองค์หญิงเมื่อเสร็จแล้วก็อาบน้ำให้นางจนเรียบร้อย แล้วก็พยุงร่างองค์หญิงผู้อ้วนใหญ่ไปยืนที่ฉากกั้นแล้วช่วยกันเช็ดเนื้อตัวและแต่งกายให้กับนาง 

เมื่อสวมอาภรณ์ตัวใหญ่ของนางจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้พาไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็ลงมือหวีผมแล้วเกล้ามวยให้นาง หยิบหีบใบเล็กที่ใส่เครื่องประะดับขององค์หญิงออกมา “ วันนี้จะใส่เครื่องประดับชิ้นไหนดีเพคะ ” องค์หญิงหลีน่าเอ่ยว่า “ เลือกสีที่เข้ากับชุดนี้ก็แล้วกัน แต่ไม่ต้องใส่มากชิ้นนะ เราไม่ได้อยู่ในวังหลวงใส่แค่พองามก็เพียงพอแล้ว ”  สองนางกำนัลลงมือปักปิ่นและติดเครื่องประดับผมให้นายหญิงของตน แล้วก็ช่วยนางแต่งหน้าเพียงอ่อนๆ ให้พอมีสีสัน หลี่น่าจ้องมองใบหน้าของตนเองที่อวบอูมเต็มคันฉ่องนั้น นางจ้องมองและเพ่งพิศดูตนเองในนั้นอยู่นานจนกระทั่งเหม่ยอี้เอ่ยขึ้น “ องค์หญิงทำไมถึงได้จ้องหน้าตนเองเช่นนั้นเพคะ ” 

องค์หญิงหลีน่าเอ่ยตอบสาวใช้ของตนเอง “ ข้าจะดูความเป็นจริงของตนเองน่ะ ปกติไม่ค่อยจะสนใจคงเพราะข้าตัวอ้วนใหญ่ขนาดนี้มานานจนเคยชิน แต่ตัวข้าเคยชินมิใช่ผู้อื่นจะเคยชินไปด้วย เจ้าสองคนบอกมาตามตรงรูปร่างชองข้าน่าเกลียดมากใช่หรือไม่ ”  นางหันไปถามสองสาวใช้  เหม่ยอี้อ้ำอึ้งไปพักหนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า “ ถ้าพูดตามตรงก็อ้วนมากเพคะ แต่หากลดความอ้วนได้องค์หญิงต้องงดงามอย่างแน่นอนเพคะ ” นางพยายามพูดอย่างถนอมน้ำใจนายของตนมากที่สุด “ เพ่ยอี้จึงได้เอ่ยขึ้นว่า ”  ก็อ้วนมากกว่าคุณหนูในห้องหอคนอื่นเพคะ ถ้าพูดตามความจริง หากองค์หญิงลดน้ำหนักได้จนมีรูปร่างใกล้เคียงกับคุณหนูเหล่านั้นก็คงจะงดงามไม่แพ้พวกนางนะเพคะ "  องค์หญิงหลีน่าเมื่อได้ยินคำพูดของสองสาวใช้ก็เงียบไปพักใหญ่ 

ขณะนั้นก็มีเสียงเคาะประตูหน้าเรือนดังขึ้น เพ่ยอิงจึงได้รีบเดินออกไปที่หน้าประตูแล้วเปิดออกทันที “ ข้านำอาหารมาส่ง “  หญิงสาวผู้หนึ่งที่แต่งกายดีกว่าสาวใช้ในจวนที่เพ่ยอิงเห็น ยืนอยู่หน้าสาวใช้ผู้หนึ่งที่ยกถาดอาหารอยู่ตามหลังนางมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูเรือน ” ฮูหยินมิได้รับอาหารพร้อมกับท่านแม่ทัพหรอกหรือ “ เพ่ยอิงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย ” ท่านพี่ไม่กินอาหารร่วมกับผู้อื่น ยิ่งเป็นสตรีที่เขามิได้พึงใจเช่นนี้เขาคงจะกินไม่ลงเสียมากกว่า ต่อไปจะมีสาวใช้ยกอาหารมาส่งให้นายของเจ้าที่นี่ทุกวันทั้งสามมื้อ ส่วนพวกเจ้าสองคนก็ไปหากินที่ในครัวดังเช่นสาวใช้คนอื่นๆ  ท่านพี่ฝากมาบอกนางว่าหากมีอะไรก็ให้ส่งคนไปบอก มิต้องไปหาเขาเพราะเขามีราชการยุ่งอยู่ตลอด คงไม่ว่างจะพบนาง " หญิงผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดังอย่างไม่เกรงใจผู้ใด