The Girl Who Wore a Boy’s Shadow เด็กชายในเงาของเธอ

The Girl Who Wore a Boy’s Shadow เด็กชายในเงาของเธอ

last update最終更新日 : 2025-12-23
作家:  Ophelia foxglove連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
63チャプター
341ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

พระเอกเก่ง

ดื้อรั้น

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

อัจฉริยะตัวน้อยน่ารัก

ต่างวัย

ความรักครั้งแรก

รักแรกพบ

ลอนดอน ค.ศ. ๑๘๘๘ มหานครที่รุ่งโรจน์ด้วยแสงตะเกียงแก๊ส แต่กลับเน่าเฟะด้วยคราบเลือดในย่านไวท์แชปเพิล เมื่อฆาตกรต่อเนื่องฉายาแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ เริ่มออกล่าท้าทายกฎหมาย ทิ้งไว้เพียงศพที่ถูกเฉือนอย่างวิจิตรและความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจผู้คน เอวาลิน นักข่าวสาวผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมรู้ดีว่าในฐานะผู้หญิง เธอไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงในโลกที่ชายเป็นใหญ่ เธอจึงต้องละทิ้งกระโปรงลูกไม้ แล้วสวมรอยเป็นเด็กหนุ่ม เพื่อแทรกตัวเข้าไปในตรอกมืดที่ตำรวจไม่เคยย่างกราย และบันทึกสิ่งที่โลกไม่เคยได้รับรู้ แต่แผนการของเธอกลับสะดุดลง เมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับอีธานนาย ตำรวจหนุ่มผู้เฉียบคมจากสกอตแลนด์ยาร์ด ผู้มาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและดวงตาสีเทาที่คอยจ้องจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของเธอ จากการไล่ล่าในฐานะผู้ต้องสงสัยกลับกลายเป็นการเดิมพันด้วยชีวิต เมื่อทั้งคู่ต่างถลำลึกเข้าสู่เกมของฆาตกรที่เฝ้ามองพวกเขาอยู่ในเงามืด หนึ่งคนออกล่าเพื่อปิดคดี หนึ่งคนเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเปิดโปง ท่าม กลางหมอกหนาที่พันธนาการความจริงและหัวใจ เอวาลินจะรักษาตัวตนของเธอไว้ได้นานแค่ไหน? เมื่อศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดอาจไม่ใช่ฆาตกรที่ถือมีด แต่อาจเป็นความเชื่อใจที่เธอมีให้แก่นายตำรวจผู้ครองถือกุญแจไขความลับของเธอไว้ในมือ

もっと見る

第1話

รอยจารึกในม่านหมอก

WINTER:  

My heart was racing as I struggled to walk towards my husband's bed as I finally confirmed that I had no incurable disease. Just like how Mother died. 

My fears and confusion were now cleared and I felt the relief I had been longing for. 

Another thing was that I was with a child. My greatest blessing. My husband and I will be going to be parents soon.

Would Calcifer be happy? I hoped he did. This was our goal so far—a baby that would inherit everything he built so far. 

I'm going to protect my baby for as long as I can. 

"Everything is clear, Miss Winter. I already checked everything and nothing is to be worried about," I remembered my doctor said when I finally had the guts to visit the hospital. 

Our family had been carrying an incurable disease which had been passed from generations to generations. The females would die at the age of thirty years old and now that I was already thirty years and that nothing happened to me, I decided to visit the doctor. 

If I should have known, I should have been at the hospital a couple of months ago and not let my heart sway with fear. 

Now...I had a fair chance that I will live. With my husband—Calcifer.

My heart warmed as I remembered him. He made coffee for me while making sure that I was not cold during the night. And when he saw that I was shivering, he would draw me close to his body and lull me to sleep. 

"Calcifer, I am so sorry," I whispered inside my head when I remembered how I treated him these past few months. 

It had been only a few months since I grew distant from him. 

"You can tell me what's wrong, pumpkin," he asked one time when he found that I was near the window, looking outside. "Shutting me off is not like you. You're my wife now and together we can fix everything."

He was only pretending, right? There was no way someone would accept me if my father was not a billionaire. Calcifer married me because of the money we have. 

Glancing over my shoulder, I spat, "Stop pretending that you care about me! You only married me because of our money."

He was taken aback at my statement and realizing it now, how I wished I had said sorry that time. That I didn't mean it. That I want to attune myself for everything that happened. 

Calcifer...I could sense he was full of questions as to why I was acting like that.

It had only been a year since we married each other. It was a marriage of convenience. With his family's real-estate company on verge of filing for bankruptcy, due to mismanagement. Calcifer's father got involved in gambling. Some money was gone without proper documents. 

Embezzlement. 

The investors started to lose confidence in the company and started withdrawing their shares, but Calcifer, one of the promising businessmen, had stepped in and tried to save their company. 

Calcifer approached Father to help them, but then Father said the only way he could help them was that he married me. 

Calcifer.

That man was my sunshine when I was drowning in misery and fear. 

I was only hiding it, but I loved him so much. I admit that I did not love him at first, thinking he was only after our money, but when I started to know him well, of how ambitious and good he was to me, I could not help but fall for him.

Clutching my chest, I stopped in front of Calcifer's room. No. Our room. I will tell him how sorry I was for the past few months. I will come clean and tell him the real reason. The results were in the car so that he will believe me. 

As I was about to twist the knob, when I heard something that forced me to stop.

"The divorce paper is here with me. This has been with me for quite some time now." 

Calcifer's voice. Who was he talking to? Maybe his sisters? 

"I'm sure of this one. I've never been sure. I have been thinking about it for quite some time."

Divorce paper? Who is getting a divorce? His sister? Calcifer had a big family composed of seven sisters. He was the only who was a man and the eldest top of the  Peterson family so he was the one who was forced to save his family from bankruptcy. 

In short, he became the sacrificial lamb that was offered to our family because father only wanted me to experience the feeling of how it would love someone until my last breath—at the age of thirty. 

"I know. I know. We have not talked about this. I don't know how to start. I don't know if I have the will to tell her." At least he sounded worried and not happy about the divorce. "A lot has been going on in her mind these past few months. She looked like a stone. She lost her warmth and looked like nothing but a doll. She's scaring me."

Scaring him? Me? How did I scare him?

It was not like I forced him against his will. 

I leaned on the wall as my heart started to race. 

Calcifer was not talking about our marriage, right? He was not?

I admit I was not a good wife to him for the whole year. I was drowning in my own sadness and misery as well as the misery that I won't be with my husband for a long time,  forgetting that I should live in the moment and should not allow the past to taint our relationship.

"I'm going to divorce Winter. This evening. I already thought about it a couple of times and then I finally made up my mind."

My heart raced violently as I struggled to breath.

I paled. 

He was going to divorce me? Why? Did he no longer want our family's money? His father was facing a lot of charges against him. The investor's lost their trust in their family. And without us, his family would be in ruin. He still needed us. 

"Yes. Yes. I know I owe it to her that the company is back again to its feet and is stable now, but I'm no longer happy with her. She's..."

I automatically covered my mouth when a sob nearly broke out.

Calcifer was going to divorce me because he was no longer happy. 

Could I blame him? No. It was my mistake from the beginning. I forgot that I still had duty as his wife. He had needs even if there was no love in the beginning. 

I stared at the ceiling as my eyes simmered with tears. I don't want to divorce him. Calcifer…I loved him. He was the only man whom I loved. 

Is this the right time to let him go?

Still...it hurt the most. 

The door suddenly opened.

"Pumpkin?"

I whipped my head to where he was standing. 

Pumpkin. 

Hearing him call me pumpkin every passing day was one of the happiest days of my life. But now...hearing him call me brought nothing but pain in my life.

I am no longer happy with her.

Those words kept on ringing in my head. 

I deserved that. 

"Calcifer."

I forced myself to smile as my gaze landed at the folder he was holding. Probably the divorce paper that he would ask me to sign. When everything was already fine, when I was more than ready to spend the rest of my life with him, Calcifer had given up on our marriage. When I already planned to live my life to the fullest, without getting afraid, Calficer had given up on me.

"Yes. What's up? Have you eaten lunch?" I tried to make my voice as cheery as possible, but failed. 

Calcifer's expression softened. 

I wanted to hug him and say sorry so that he would change his mind. I did not want to let him go. 

"Are you done visiting your father?" he asked, not answering my question. "You return earlier than I expected."

Maybe that was the reason he did the call, thinking I would never listen to the conversation. 

Ah, yes. He thought I was visiting Father because I was home sick. I never told him about the sickness in our family. No one talked about it except for a few family members. Others fear that if their significant others will find out about it, they will run and never come back.

Who would marry someone who would die when she reached thirty years old? No one. 

"Y-Yes, I did. He is fine." I visited my doctor and said I had no cancer cells. That everything was clear and that I should have nothing to worry about. "What's in your hand?"

As if remembering he was holding something, he hid it in his back. "T-This is nothing."

"Is that our marriage certificate?" I asked, even if I already had an idea what was in that folder. Our divorce paper. 

You can tell me the truth, Calcifer. I will understand. 

But instead of telling the truth, he said, "Y-Yes. This is our marriage certificate." And he averted his eyes.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
63 チャプター
รอยจารึกในม่านหมอก
เอวาร์กลืนน้ำลาย ต้องหนี ตอนนี้เลย เพียงวินาทีที่เขาก้าวเท้า เธอก็หันหลังวิ่งสุดแรง ลัดผ่านถังขยะ กองลังหนู เสียงฝีเท้าของเขาตามมาติด ๆ เร็วเกินที่เธอคาด เขาไล่ตามเธอราวกับรู้ว่าทางไหนเธอจะเลี้ยวเธอกระโจนขึ้นกำแพงเตี้ยหนึ่งเส้นใช้ขนาดตัวที่เล็กกว่าเป็นข้อได้เปรียบ ขณะที่ข้ามกำแพง เธอหันไปเห็นเขาเพียงเสี้ยววินาที ชายผู้นั้นหยุดชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะสงสัยบางอย่างในท่วงท่าของเธอ“เจ้าเป็นใครกันแน่ เด็กหนุ่ม?” เขาพึมพำ เบาแต่ชัดเจน เอวาร์ไม่รอ เธอกลิ้งลงอีกฟากของกำแพงแล้วพุ่งตัวหายไปในความมืด ปล่อยให้ตำรวจหนุ่มผู้เฉียบคมตั้งคำถามกับตัวเองรุ่งเช้าหลังคืนหมอกสังหาร ลอนดอนยังคงตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นควันถ่านชื้น ๆ และเสียงคนงานโรงงานเรียกกันโหวกเหวก แต่ในห้องพักแคบขนาดสามคูณสี่เมตรของเอวาลินนั้นภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญยังติดอยู่ในอากาศเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่า เขียนต้นฉบับข่าวอย่างลืมกินลืมนอนตั้งแต่เช้ามืด ก่อนจะส่งต้นฉบับให้สำนักพิมพ์ เธอเขียนกระดาษอีกใบไม่ใช่เพื่อพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ แต่ส่งตรงถึง “ตำรวจคนนั้น” ใช้ลายมือเปลี่ยนรูปแบบให้เหมือนเด็กผู้ชาย เธอเขียนอย่างเมามันราวกับกล้า
続きを読む
รอยจารึกในม่านหมอก
ภายในชั้นล่างโถงทางเดินยาวมีพื้นกระเบื้องลายหมากรุกขาวดำ ผนังติดประกาศหมายจับ ป้ายประกาศเตือน และรายชื่อผู้สูญหาย โต๊ะเวรยามทำจากไม้เข้ม มีหมึกดำ ขนนก และสมุดบันทึกเล่มหนาวางอยู่ เสียงโทรเลขดังสะท้อนเป็นระยะ ด้านหลังอาคารคือโรงเก็บม้าและรถม้าเจ้าหน้าที่ ห้องขังเก่า ๆ ทำจากเหล็กหนา บางซี่สนิมเริ่มจับ กลิ่นเหล็ก กลิ่นถ่านจากโรงตีเหล็กของเจ้าหน้าที่สืบสวนลอยอ่อน ๆ อยู่ตลอดสำนักงานหนังสือพิมพ์รุ่งอรุณโครนิคัล ตั้งอยู่บนถนนสายรองอันเงียบสงบ ใกล้ย่านตลาดเช้าที่คึกคัก กลิ่นขนมปังอบใหม่และเสียงผู้คนยามเช้าลอยปะปนกลิ่นหมึกพิมพ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ราวกับทุกเช้ากำลังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวใหม่ที่รอถูกบันทึกลงบนกระดาษ อาคารสูงสองชั้นครึ่งสร้างด้วยอิฐสีเทาเข้ม หลังคาทรงจั่วสูงมุงกระเบื้อง เสียงเครื่องพิมพ์กลไกดัง ครึ่ก ครึ่ก! แม้จะยืนอยู่นอกอาคาร ทุกเช้าของวันจะมีเด็กหนุ่มยืนรอรับกองหนังสือพิมพ์เพื่อไปขายตามมุมถนน ป้ายไม้เหนือประตูเขียนว่า THE LONDON DAILY CHRONICLEเมื่อเดินเข้าไปในอาคาร กลิ่นหมึกพิมพ์สด ๆ และกระดาษใหม่ลอยแรงจนรู้สึกเฉพาะตัว โต๊ะทำงานเรียงกันแน่นเต็มพื้นที่ แต่ละโต๊ะมีแผ่นขน
続きを読む
รอยจารึกในม่านหมอก
คำเตือนนั้นทำให้อีธานหรี่ตา ใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นสัญชาตญาณตำรวจบอกทันทีว่า เรื่องนี้เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมริมแม่น้ำที่เขาสืบอยู่แน่นอน อีธานหยิบปากกาเหล็กจากกระเป๋าเซ็นชื่อในสมุดบันทึกการส่ง ก่อนคืนให้บุรุษไปรษณีย์ เมื่อบุรุษไปรษณีย์ปิดสมุด เขาโน้มตัวเล็กน้อยอย่างเคารพ“ยังมีอีกหนึ่งฉบับครับ ขอให้โชคดีนะครับ ผู้กองฮาร์โรว์ เมืองนี้น่าเป็นห่วงเหลือเกินช่วงนี้”อีธานไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้า ก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปในสถานีตำรวจ ซองลับนั้นกำอยู่ในมือ เมื่อเขาปิดประตูไม้โอ๊คลง ความเงียบหนักแน่นกว่าหมอกภายนอก อีธานสูดลมหายใจลึก ใช้ปลายเล็บแซะครั่งอย่างระมัดระวัง เมื่อผนึกแตกออกนั่นคือจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ไม่อาจย้อนกลับได้THE LONDON DAILY CHRONICLEหนังสือพิมพ์ลอนดอนเดลี่ โครนิเคิล“คดีสยองสะเทือนลอนดอน แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ ลงมือล่าอีกศพ! พบขี้เมาชายถูกเฉือนคอทิ้งในตรอกอีสต์เอ็นด์”ลอนดอนเช้าตรู่วันนี้ หมอกหนาทึบเหนือย่านไวท์แชปเพิลถูกกรีดขาดด้วยเสียงร้องของหญิงทำความสะอาดโรงเตี๊ยม เมื่อเธอพบร่างชายขี้เมาวัยกลางคน นอนจมกองเลือดอยู่ในตรอกแคบด้านหลังร้านเหล้า ตำรวจเชื่อว่าเป็นฝีมือของฆาตก
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
บาดแผลที่ “ลึกเกินกว่าขี้เมาจะโดนแค่แทง” จากการตรวจศพโดยแพทย์เวร แผลที่ลำคอนั้นไม่ใช่การแทงแบบคนเมาธรรมดาทะเลาะกัน แต่เป็นการ “กรีด” อย่างแม่นยำ ลึกเป็นเส้นตรง ระดับแรงสม่ำเสมอราวกับใช้มีดสำหรับงานเฉือนชิ้นเนื้อชั้นดีนักข่าวหนุ่มกล่าวว่า “ถ้าเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เขาคงทำแผลแบบนี้ไม่ได้ นี่! คือฝีมือของคนที่เคยจับมีดมาก่อนและมีความใจเย็นน่ากลัวในระหว่างลงมือ”ตรอกเกิดเหตุถูกเลือก ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ตามข้อมูลที่เด็กหนุ่มเก็บมาจากคนในท้องถิ่น ตรอกที่พบศพขึ้นชื่อเรื่อง “เสียงดังยามดึก” เพราะอยู่หลังโรงเตี๊ยมหลายแห่ง นั่นหมายความว่าหากมีเสียงขว้างขวดหรือทะเลาะกัน จะไม่มีใครเอะใจกับ “เสียงความตาย” ที่เกิดขึ้นเลย เป็นการเลือกสถานที่อย่างเจาะจง ไม่ใช่การลงมือสุ่มวู่วามแจ็คกำลัง “ส่งข้อความ” ศพถูกจัดวางให้มองเห็นได้ง่าย เหมือนตั้งใจให้ค้นพบ เหมือนกำลังประกาศว่าเขายังอยู่และพร้อมลงมืออีกเมื่อไหร่ก็ได้ นักข่าวหนุ่มให้ความเห็นว่า “นี่! ไม่ใช่ฆาตกรที่ต้องการซ่อนศพแต่เป็นคนที่ต้องการให้เราเห็นต้องการให้ลอนดอนรู้ว่าความกลัวคืออาวุธของเขา”ตำรวจเริ่มประสานกับหัวหน้าแผนกพิเศษ เจ้าหน้าที่ระ
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
ข้อสรุปลับสุดท้าย แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ ไม่ใช่ฆาตกรเลือดร้อน แต่เป็นนักล่า เขาเลือกเหยื่อ เลือกเวลา เลือกสถานที่และเลือกให้เราเห็นศพ เพื่อสร้างความหวาดหวั่นจากหลักฐานทั้งหมด ฆาตกรน่าจะเฝ้าดูตำรวจอยู่ตลอด รวมถึงเฝ้าดู นักข่าวหนุ่มคนนั้น อย่างใกล้ชิดเช่นกันลอนดอนสถานีตำรวจไวท์แชปเพิล อีธานเปิดจดหมายด้วยคิ้วขมวด เพื่อนตำรวจยืนดูเขาอ่านด้วยความระแวง เพราะไม่เคยเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปมากเท่าตอนนี้“เด็กบังอาจนี่!” เขาพึมพำ แต่ประโยคต่อมาทำให้คู่สนทนาต้องเบิกตากว้าง เมื่อเขาวางรองเท้าหนังมันวาวคู่แพงที่สุดของตัวเองลงบนโต๊ะ“ผู้กอง” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม“ท่านจะเปลี่ยนรองเท้าจริงเหรอครับ?” อีธานตอบโดยไม่เงยหน้า“ใช่ เอาคู่ที่พื้นนิ่มที่สุดแบบคนงานใช้ ไม่ใช่ของตำรวจ”“แต่มันไม่สมฐานะของท่าน”“ทำตามที่บอก” เพื่อนตำรวจเงียบงัน บางคนแอบคิด เด็กหนุ่มปริศนาคนนั้น อาจสำคัญกว่าที่คิด อีธานลุกจากเก้าอี้ หยิบโค้ทขึ้นมาสะพายไหล่“เด็กคนนี้รู้จังหวะเท้าของฉัน หมายความว่าเขาอยู่ใกล้ผู้ร้ายมากกว่าฉันเสียอีก” เขาไม่รู้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกว่าต้องเข้าใจเด็กคนนั้นก่อนใคร ไม่ใช่เพื่อจับกุมบ่ายวันเดียวกันเอวาลินยื
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
ร่างสูงใหญ่ของชายผู้สวมหมวกดึงต่ำปิดหน้า เสื้อโค้ทยาวสีกาแฟเปียกน้ำฝนชื้น เขายืนเฉยแต่เฉยแบบผิดธรรมชาติ ผิดมนุษย์ ผิดวิธีหายใจ นี่! คือเขา แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ ฆาตกรที่ทั้งลอนดอนหวาดกลัวเอวาร์ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้าเธอขยับ เขาอาจ “เลือก” เธอเป็นเหยื่อรายต่อไปทันที ด้านหลังเธอมีเพียงตรอกตัน ด้านหน้ามีฆาตกรที่ยืนราวกับกำลังฟังลมหายใจของเธอหญิงโสเภณีอีกสองคนที่เดินอยู่ไม่ไกลต่างส่งสัญญาณให้กันแล้วค่อย ๆ ถอยหนี แต่เอวาร์ติดในระยะที่ถอยไม่ได้ เธอกะลมหายใจพยายามคิดหาเส้นทางหนี แต่ก่อนจะได้ก้าวไป กึก…กึก…กึก เสียงรองเท้าพื้นนิ่มดังเบา ๆ เข้ามาทางด้านซ้ายเอวาร์สะดุ้ง เธอจำเสียงนี้ได้ คุณตำรวจ แต่เขาไม่ควรมา ไม่ตอนนี้เธออยู่ในคราบโสเภณีที่ไม่มีทางอธิบายฆาตกรหันศีรษะเพียงเล็กน้อยไปทางเสียงเท้าของอีธาน เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาเขาเบี่ยงออก เอวาร์ก็ใช้โอกาสนั้นพุ่งหลบเงาด้านข้าง ทิ้งร่างออกจากระยะตาย เธอตั้งใจจะหนีไปยังเสาตะเกียงอีกฝั่งหนึ่งที่มีคนพลุกพล่านกว่าแต่ยังไม่ทันก้าว มือใหญ่เย็นเฉียบของฆาตกรก็เอื้อมมาคว้าชายกระโปรงเธอไว้แน่น“อ๊ะ!” เอวาร์เกือบกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่เสียงในลำคอถู
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
เธอพิงกำแพงอิฐที่เย็นเฉียบ สารเคมีจากถังขยะริมทางลอยคลุ้งจนแสบจมูก แต่นั่นยังไม่ทำให้เธอกล้าหายใจแรงเกินไป เอวาร์ล้วงมีดเล็กในถุงน่องข้างขา มือสั่น แต่สายตานิ่งราวกระจกขุ่นที่กำลังแตกทีละเส้น เธอไม่ได้ถูกฝึกมาเพื่อร้องไห้ เธอถูกฝึกมาเพื่อรอดเสียงฝีเท้าอีกคู่ใกล้เข้ามา คราวนี้ไม่ใช่ของฆาตกร เอวาร์กัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอเห็นเงาวาดผ่านแสงไฟถนนที่กะพริบ ร่างสูงใหญ่กำลังตามหาเธอจริงๆ ดวงตาของเธอไหววูบหนึ่ง ก่อนที่อีกจังหวะเสียงเหล็กครูดพื้นจากด้านหลังทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบลงทันที ฆาตกรยังไม่ไปไหนเธอขยับมีดแนบลำตัวและเอียงหน้าไปมองเงาที่เริ่มยืดยาวบนพื้นข้างหลัง มันอยู่ห่างเธอไม่ถึงสองเมตร ตอนนี้มีเพียงทางเลือกเดียว เธอต้องให้ตำรวจเจอตัวเธอ ก่อนที่ฆาตกรจะถึงตัว แม้แรงกระชากของเขาเมื่อครู่จะทำให้ไหล่เธอชา แต่เธอก็ไม่มีเวลาสนใจมัน เธอตะโกนออกไปกึ่งเสียงจริงกึ่งบังคับให้สั่น เหมือนหญิงขายบริการที่กลัวตาย“ช่วยด้วย! มีคนตามฉัน!”เงาของอีธานหยุดชะงัก ตามด้วยเสียงดึงปืนขึ้นจากซองอย่างรวดเร็ว เขาโผล่มาที่ปากตรอกและเห็นเธอในสภาพกระโปรงขาด รอยถลอกเต็มแขน แต่ทว่าดวงตาแข็งแกร่งอย่างคนที่ไม่ควรจะเ
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
“คุณเข้าใกล้มันได้จริงหรือ?” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ แต่เต็มไปด้วยความเข้มข้นฝนตกหนักหมอกยามดึกหนาทึบยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เอวาร์พาอีธานเข้ามาหลบในโกดังเก่า สายตาของเขาจับจ้องครึ่งกระโปรงที่ขาดในมือ ทุกรอยฉีก ทุกเส้นด้าย“นี่! อาจเป็นเบาะแสสำคัญ มันชี้ว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อความบันเทิง หรือแค่ปลอมตัว” เขาพูดเสียงต่ำ มือสั่นเล็กน้อยขณะจับผ้าครึ่งนั้นเอวาร์สบตาเขาไม่กะพริบ “ใช่ ฉันต้องเข้าไปเสี่ยงตายเพื่อหาความจริง” เสียงเธอสั่น แต่ความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ลึกจนมองเห็นได้ผ่านแววตา เขาใช้คำว่าเบาะแสนั้นหมายความว่าเขาคิดจะจับกุมเธอด้วยหรือเปล่า“คุณยังหายใจอยู่ใช่ไหม?” เสียงของอีธานแผ่วต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ แต่ความหนักแน่นในดวงตาของเขาเหมือนคำถามที่แทงลึกกว่าแค่ความเป็นห่วง มันคือคำถามที่ต้องการ “ความจริงทั้งหมด” จากเธอเอวาร์ยืนหอบ ริมฝีปากสั่นจากความหนาวและความกลัวปนกัน แต่หัวใจกลับเต้นแรงเพราะแววตาของเขา ฝนพรำลงที่ข้างแก้มของเธอผสมกับเศษเลือดแห้ง ความร้อนจากการต่อสู้ยังคงอยู่ที่ฝ่ามือเธอพยักหน้าเบา ๆ “ฉันยังไหวค่ะ” อีธานมองลึกลงในดวงตาคู่สวยลึกจนเธอรู้สึกเหมือนเขาเห็นทุกความลับในหัวใจ ทุกโ
続きを読む
ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป
ก่อนก้าวออกไปเผชิญโลกภายนอก เธอเริ่มพิธีกรรมอันพิถีพิถันที่ทำให้เธอกลายเป็น “เขา” อย่างสมบูรณ์แบบ เอวาร์รวบผมยาวสีเข้มทั้งหมดไปด้านหลังบิดเป็นเกลียวแน่นแล้วม้วนซ่อนขึ้นไปเหนือท้ายทอย จากนั้นใช้หวีซี่ถี่บรรจงเก็บเส้นผมที่รุ่ยออกมาอย่างประณีต ก่อนจะตรึงด้วยกิ๊บโลหะเล็กๆ หลายตัว เป็นการปิดบังรูปกายที่แท้จริงจากนั้นเธอหยิบ หมวกข่าวพับปีกสีดำ ที่มีน้ำหนักพอจะกดเส้นผมให้แนบสนิทกับศีรษะมาสวมทับ เมื่อหมวกเข้าที่ เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายแข็งสีดำสนิท ก็ถูกติดกระดุมขึ้นไปจนถึงคอ ห่อหุ้มลำคอระหงให้หายไปภายใต้เนื้อผ้า ก่อนจะสวมทับด้วย เสื้อกั๊กทวิลสีดำไร้ลวดลาย ซึ่งให้ความรู้สึกเป็นทางการทว่ายังคงไว้ซึ่งความคล่องตัวยามเคลื่อนไหวเธอสวมโค้ทชายยาวทรงผู้ชาย เนื้อผ้าหนา ทิ้งชายโค้ทให้แกว่งไกวตามจังหวะลมอย่างสง่างาม ขั้นตอนสุดท้ายคือการ ผูกเนกไทสีดำเข้ม เธอจงใจผูกให้แน่นเกินกว่าปกติเล็กน้อย เพื่อให้รู้สึกถึง “ภาระ” และความหนักอึ้ง อันเป็นลักษณะเฉพาะของบุรุษเพศในยุควิกตอเรีย ปลายแขนเสื้อโค้ทที่ยาวคลุมหลังมือเล็กๆ ของเธอ ทำให้มองผ่านๆ แล้วดูเหมือนเป็นมือของ นักข่าวหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีไหวพริบ ที่พร้อมจะเผชิญก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status