ตกแต่งข้อมูล

กู้เฉียวจิงหลังจากตรวจดูข้าวของบุตรชายเสร็จ  นางก็เอ่ยเรียกบ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้ามาไต่ถาม  

          “เจ้าชื่ออะไร”  น้ำเสียงและแววตาของกู้เฉียวจิงไม่ได้ข่มขู่หรือแข็งกร้าว มันเรียบนิ่งเย็นชา ทำให้อี้เหมยเกิดอาการประหม่า

          “เรียนแม่นางกู้ ข้าน้อยชื่ออี้เหมยเจ้าค่ะ” 

ลัวมามาคิดว่ากู้เฉียวจิงเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้าน  ไม่จำเป็นต้องใช้บ่าวรับใช้ขั้นหนึ่งมารับใช้  ทว่าอี้เหมยแม้จะไม่เคยรับใช้ผู้สูงศักดิ์โดยตรง แต่ก็คล่องแคล่วอีกอย่างก็ทำงานในจวนมานาน จึงคิดว่าไม่ต้องระมัดระวังสิ่งใด 

          “อี้เหมยหรือ...ข้ามีบางอย่างอยากจะถามเกี่ยวกับจวนตระกูลเสิ่น  เจ้าจะพอให้ความกระจ่างได้หรือไม่” 

          อี้เหมยเงยหน้ามองกู้เฉียวจิง  ภาพตรงหน้าเป็นสตรีสวมชุดสีชมพู่ดอกไห่ถังสดใส ใบหน้างดงามเพริศแพร้ว ยิ่งพินิจที่แววตามันกระตุ้นใจของนางกระตุก  ไม่รู้เหตุใดนางถึงรู้สึกถึงกลิ่นอายความโหดร้าย 

          “แม่นางจะสอบถามสิ่งใด  หากผู้น้อยตอบได้  ..ยินดีจะตอบอย่างไม่ปิดบังเจ้าค่ะ” 

          กู้เฉียวจิงปรับสีหน้ายิ้มพราย  “เหตุใดเจ้ากล่าวจึงจริงจังเพียงนั้น  เจ้าก็ทราบว่าข้ามาจากถิ่นไกล..แค่อยากจะสอบถามเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปเท่านั้น”  

          อี้เหมยพลันได้สติ  หรือนางจะครุ่นคิดไปเอง แถมยังตีความไปไกล  นางถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเริ่มเล่า 

          ข้อมูลที่อี้เหมยเล่าเกี่ยวกับตระกูลเสิ่นล้วนเป็นเรื่องทั่วไปผู้คนในเมืองหลวงต่างรับรู้  กู้เฉียวจิงเองก็ได้สนใจทว่านี่ก็เป็นอีกบทหนึ่งที่นางควรจะทำและที่สำคัญนางอยากให้กู้ซวินรับรู้ด้วย

          เสิ่นเยี่ยหงหลังจากได้พบกับครอบครัวเกือบจะทุกคนพูดคุยจนเหนื่อยล้า  ครั้งเดินเข้าเรือนไผ่หยก  ไม่เห็นกู้เฉียงจิงชะงักเล็กน้อยพอไตร่ตรองก็พลันเข้าใจจึงเอ่ยถามบ่าวรับใช้

          “ฮูหยินของข้ากับบุตรชายพักอยู่เรือนใด”   

          อู่เจินรีบตอบ  “เรียนคุณชาย ทั้งสองคนพักอยู่เรือนรับรองแขกขอรับ” 

          ชายหนุ่มพยักหน้าจากนั้นก็ก้าวเท้าเดินออกไป   ยังไม่ถึงเรือนรับรองเขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะของภรรยาและบุตรชาย  ในขณะที่กำลังก้าวเข้าไป  พวกเขาต่างหันมาพร้อมกัน  ไม่รู้เหตุใดเขารู้สึกว่าระหว่างเขากับภรรยามีม่านบางกั้นอยู่  หัวใจคล้ายอ้างว้างขึ้นมา  ความหดหู่จู่โจมเข้ามาโดยไม่รู้สาเหตุ  เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในเรือนบ่าวไพร่ต่างลุกขึ้นทำความเคารพ  ในขณะที่ทั้งสองคนไม่รู้ว่าตนเองจะปฏิบัติตนอย่าง  กู้ซวินมองบิดาดวงตาเป็นประกายบิดาในวันนี้ช่างเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและน่าเกรงขาม  ความเคารพและนับถือภายในใจล้นทะลักออกมาจากใบหน้า  เสิ่นเยี่ยหงย่อมรู้ใจของบุตรชายดี เขาจึงยิ้มให้เด็กชายอย่างอ่อนโยนแล้วนั่งลงเคียงข้าง

          “มีสิ่งใดขาดหรือไม่”

กู้เฉียวจิง  ส่ายหน้าตอบ  “ไม่มีเจ้าค่ะ  ทุกอย่างที่นี้มีพร้อมยิ่งนัก”   นางก้มหน้ายิ้มบาง  ทว่าที่ขาดคงเป็นขาดท่าน

การมาของเสิ่นเยี่ยหงกู้เฉียวจิงมิได้ตกใจ   นางทราบจากเนื้อหานิยายอยู่แล้ว 

“ท่านพี่  ท่านหิวข้าวหรือยังเจ้าคะ”  น้ำเสียงของนางมีความคาดหวัง    

“ท่านพ่อ  พวกข้ารอทานข้าวพร้อมท่าน”   กู้ซวินเอ่ยบอกโดยไม่คิดว่าสิ่งนี้ผิดอันใด   เสิ่นเยี่ยหงมองดวงตาสดใสของบุตรชายครุ่นคิดชั่วขณะจึงตอบ

“ยัง..ในเมื่อพวกเจ้ารอทานข้าวก็ตั้งโต๊ะเถอะ”  หลังจากเสิ่นเยี่ยหงสั่ง  อี้เหมยก็หันไปสั่งบ่าวไพร่รีบตั้งโต๊ะ 

หลังจากทางอาหารเสร็จ  เสิ่นเยี่ยหงยังต้องไปร่วมโต๊ะกับคนในเรือนใหญ่  เขาจึงมิได้ทานเยอะ  กู้ซวินเห็นเช่นนั้นจึงถาม

“ท่านพ่อ  อาหารที่นี่อร่อยมากเลยเหตุใดท่านถึงทานน้อยจังเลยขอรับ” 

“พ่อยังมีกิจจะต้องไปจัดการ  วันนี้พวกเจ้าอยู่ที่นี่เสียก่อน ขาดเหลือสิ่งใดก็ให้บ่าวไพร่ไปจัดการให้  กู้ซวินต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของเจ้า  และพ่อจะจัดหาอาจารย์มาสอนเจ้า  เจ้าจะเกียจคร้านไม่ได้เด็ดขาดเข้าใจไหม”

“ขอรับท่านพ่อ  ข้าเข้าใจขอรับ”

เสิ่นเยี่ยหงพยักหน้ายิ้มอย่างพอใจ  จากนั้นก็เงยหน้าไปสบตากับกู้เฉียวจิง   ชั่วขณะที่ผุดวาบขึ้นคลับคล้ายเขาไม่รู้ภรรยาคนนี้แม้แต่น้อย  ทว่าพอกระพริบตานางก็กลับกลายเป็นจิงจิงที่คุ้นเคยเช่นเคย  นางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนหวานแล้วพูดขึ้น

“ท่านพี่ ข้ามีเรื่องสำคัญจะกล่าวกับท่าน”

เสิ่นเยี่ยหงเข้าใจว่า  กู้เฉียงจิงคงหาวิธีให้เขากลับมาพักที่เรือนด้วย  แต่วันนี้เป็นวันแรกที่มาพักในจวนตระกูลเสิ่นหากปล่อยพวกนางทิ้งไว้ก็คล้ายไร้น้ำใจเกินไป  และที่สำคัญท่าทีของเขาย่อมมีผลต่อการปฏิบัติของคนใจจวน  ชายหนุ่มจึงบอก

“หลังจากทำธุระเสร็จ  ข้าจะกลับมา”

“ขอบคุณท่านพี่”

          เสิ่นเยี่ยหงกำชับกู้ซวินหลายอย่างก่อนจะผลักออกไป      กู้เฉียวจิง ยืนมองส่งชายหนุ่มคลับคล้ายอาลัยอาวรณ์  ทว่าภายในใจกลับตรึงตรองแผนการอีกครั้ง   

          หลังจากทานข้าวเสร็จก็พูดคุยกับนายท่านเสิ่นเมื่อมาถึงเรือนเสิ่นเยี่ยหงก็เห็นกู้เฉียวจิงเผลอหลับอยู่บนโต๊ะ  แววตาเย็นชามีความอบอุ่นขึ้นจาง ๆ 

          ชายหนุ่มนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับกู้เฉียวจิง   สายตาที่มอง  ฮูหยินของตนเองหาได้เต็มไปด้วยความหวานล้ำเช่นเคย  มันถูกแทนที่ความหนักอึ้งและลำบากใจ   

          กู้เฉียวจิงรู้สึกตัวขึ้นมา  นางมองบุรุษตรงหน้าแววตาที่จ้องมองเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

          “เหตุใดท่านไม่ปลุกข้าเล่า”

          “ข้าพึ่งมาถึง” 

          กู้เฉียวจิง  ก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนพยายามกลั้นใจที่จะพูดบางอย่าง 

          “ก่อนอื่น...ข้ามีเรื่องจะสารภาพกับท่าน”

          เสิ่นเยี่ยหงขมวดคิ้ว  “สารภาพ?”

          “ใช่เจ้าค่ะ  สารภาพ...ความจริงคนที่ช่วยท่านหาได้เป็นท่านพ่อ  แต่เป็นอาจารย์ของข้า...อาจารย์ได้กำชับเอาไว้  ให้บอกกล่าวท่านในวันที่ความทรงจำท่านกลับคืนมา...เดิมข้ากับท่านพ่อหาได้เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านอี้หลาง  ท่านพ่อก็เหมือนกับท่าน  คือไปค้นหาหญ้าลิ้นฟ้าที่หุบเขาคุนซาน”   ได้ยินคำว่าหญ้าลิ้นฟ้า  เสิ่นเยี่ยหงก็ลุกพรวดขึ้น  กลิ่นอายแฝงความเย็นเฉียบกดดันผุดขึ้นกู้เฉียวจิงสบนัยน์ตาสีหมึกลึกล้ำจ้องมองมา  นางยิ้มละมุนพูดต่อ

          “เหตุใดท่านต้องตกใจด้วยเล่า...เดิมพวกเราก็ต่างไม่รู้ฐานะที่แท้จริงกัน  ก็นับว่ายุติธรรมดีแล้ว..จริงสิ ท่านพี่กู้เจา ข้ายังไม่ทราบนามที่แท้จริงของท่านพี่เลย”

          น้ำเสียงของกู้เฉียวจิงแฝงความยี่ยวน แววตาเสียดสีอย่างร้ายกาจไม่ปิดปัง ชั่วพริบตาชายหนุ่มก็พลันไม่รู้จักสตรีที่อยู่เบื้องหน้า  นี่คือภรรยาอิงเอ๋อร์ของเขาจริงหรือ

          ท่าทีของเสิ่นเยี่ยหงยิ่งทำให้กู้เฉียวจิงอารมณ์ดีขึ้น 

          “อาจารย์เจ้าต้องการอะไรกันแน่”

คำกล่าวนี้ของเขาดูขุ่นเคืองไม่น้อย 

          “อาจารย์ไม่ต้องการสิ่งใด  เป็นข้าเองที่หลงรักท่าน  ยอมเป็นภรรยาท่านทั้งที่รู้ว่าวันข้างหน้าอาจจะต้องเจ็บปวดก็ตาม” 

กู้เฉียวจิงรินสุราในจอกยกขึ้นดื่มแล้วพูดต่อ ท่วงท่าเปรียบดั่งสตรีในยุทธภพ   แน่นอนว่าเรื่องราวที่เล่าคือตกแต่งข้อมูลขึ้น 

          “ท่านพ่อเองก็ถูกพิษเช่นเดียวกัน  แม้จะพยายามเท่าไรก็ไม่สามารถหาตัวยาครบได้  ท่านพ่อถึงได้จากไปเร็ว ท่านไร้ความจำจึงไม่ทราบเพียงท่านพ่อป่วยเท่านั้น”

          เสิ่นเยี่ยหงพลางนึกถึงช่วงผู้เฒ่ากู้เสียชีวิต  นับว่าคล้ายคนถูกพิษอยู่บ้าง

          “เมื่อสิ้นท่านพ่อ  ตอนนั้นข้างรู้สึกเหมือนฟ้าดินถล่มลง  ร่างกายแทบจะทรุดลงกับพื้นไร้เรี่ยวแรง  จึงได้ยึดท่านเป็นที่พึ่ง เป็นข้าที่ผิดเอง  ท่านพี่แม้ว่าข้าจะภรรยาร่วมผูกผมของท่าน  แต่ด้วยฐานะของข้าการจะเป็นฮูหยินของท่านช่างเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไป   เรื่องมาถึงตอนนี้ไม่มีอะไรให้กล่าวอีก.. ส่วนกู้ซวิน..ข้าไม่อาจจะดื้อดึงพาเข้าติดตามไปด้วย  ข้าฝากให้ท่านช่วยดูแลเขาด้วย...พูดไปยิ่งมากความ..ท่านหย่าข้าเถอะเจ้าค่ะ”