วิศวกรสาวเกิดใหม่ พาลูกหนีสามีไร้ใจ ยุค 80

เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องแล็บสีขาวสะอาดตาบอกเวลาตีสามสิบห้านาที บรรยากาศภายในศูนย์วิจัยปิโตรเคมีระดับท็อปของเซี่ยงไฮ้เงียบสงัด มีเพียงเสียงครางต่ำๆ ของเครื่องหมุนเหวี่ยงสารและเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งชิง หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ ในชุดกาวน์สีขาวที่เริ่มมีรอยยับย่นจากการสวมใส่มานานกว

เข็มนาฬิกาแห่งโชคชะตาเดินเคลื่อนผ่านเที่ยงคืนเข้าสู่ช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดของวัน ซึ่งเป็นช่วงที่มนุษย์หลับลึกที่สุดและสติสัมปชัญญะหย่อนยานที่สุด ซู่ชิงรู้ดีว่านี่คือหน้าต่างแห่งโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมี หากพลาดไป วินาทีถัดไปอาจหมายถึงความตายภายในห้องเก็บของเก่าซอมซ่อที่ใช้ขังสองแม่ลูก ความเงียบ

ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวขึ้นสูงเหนือศีรษะ สาดแสงแดดที่เริ่มทวีความร้อนแรงลงสู่พื้นถนนลาดยางของเมืองจือปั๋ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผมและแผ่นหลังของซู่ชิง เสื้อผ้าเก่าๆ ที่สวมใส่อยู่เริ่มเปียกชื้นและเหนียวเหนอะหนะ แต่อุปสรรคทางกายภาพเหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมหึมาที่มองไม่เห็นซึ่งตั้งตระหง่าน

แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่สาดส่องผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ ส่องกระทบฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ ให้ความรู้สึกเหมือนเวลากำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ซู่ชิงลืมตาตื่นขึ้นก่อนที่เสียงไก่ขันระลอกแรกจะดังเสียอีก ร่างกายของเธอยังคงปวดร้าวระบมจากบาดแผลฟกช้ำ โดยเฉพาะบริเวณศีรษะที่ยังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจ

ท้องฟ้าเหนือเมืองจือปั๋วเริ่มเปลี่ยนจากสีส้มแสดเป็นสีน้ำเงินเข้มของยามพลบค่ำ แสงไฟจากหลอดไส้ตามบ้านเรือนเริ่มติดขึ้นทีละดวง สร้างบรรยากาศที่ดูอบอุ่นสำหรับคนที่มีครอบครัวรอคอย แต่สำหรับซู่ชิง แสงไฟเหล่านั้นกลับตอกย้ำความโดดเดี่ยวและความหนาวเหน็บของโลกใบนี้ เธอเดินกลับมาถึงห้องเช่าซอมซ่อด้วยหัวใจที่เต