พิพลอย | จุดเริ่มต้น Sex Phone

พิพลอย

จุดเริ่มต้น Sex Phone

บริษัทเกรย์ไทม์

“พี่ว่างบประมาณโครงการนี้มันมากเกินความจำเป็น พิพลอยลองให้ผู้รับเหมาแต่ละบริษัทเสนอราคามาใหม่นะ”

แฟ้มเอกสารที่ฉันอดตาหลับขับตานอนทำข้อมูลมา ถูกวางลงเบา ๆ ต่อหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม ปฏิเสธอย่างอ่อนโยนแต่หลังจากนั้นมันคือนรกสำหรับฉัน กว่าจะสรุปมาได้มันเหนื่อยมาก ๆ

ฉันชื่อพิพลอย ทำบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ทำโครงการบ้าน คอนโดมาเยอะ รู้ดีอยู่แล้วว่าช่วงนี้ราคาวัสดุก่อสร้างผันผวนยิ่งกว่าราคาทอง ราคานี้เป็นราคาที่ดีที่สุดในช่วงนี้แล้วแต่พี่ชายฉันกลับไม่พอใจ

“ช่วงนี้ราคาวัสดุก่อสร้างราคาขึ้นมาสามสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

“งั้นพักเรื่องนี้ไปก่อน จนกว่าราคาจะลง”

หือ?

ง่ายจัง ง่ายเวอร์

“โอเคค่ะพี่พิชญ์ รอก็รอ” ฉันยิ้มตอบพี่ชายที่นั่งเก้าอี้ประธานบริษัท ก่อนจะหยิบเอกสารกลับห้องทำงานตัวเองด้วยรอยยิ้ม

••

‘ปึง’

แฟ้มถูกทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใยดี ก่อนที่ฉันจะหยิบมือถือไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟาแล้วรินไวน์บนโต๊ะดื่ม โปรเจกต์ถูกระงับชั่วคราวขอดื่มย้อมใจหน่อยแล้วกัน อุตส่าห์เช็คข้อมูลมาทั้งคืนและนำไปเสนอ เป็นถึงรองประธาน แต่ทำงานเหมือนนักศึกษาฝึกงานเลยนังพิพลอย

‘ครืด’ บ่นกับตัวเองไม่ทันไร มือถือฉันก็สั่นขึ้นมา

ฉันจึงวางแก้วลง แล้วเอนพิงพนักโซฟาเปิดอ่านข้อความ

นึกว่าใคร ‘เจ้าชายทุเรียน’ นี่เอง...

ถามว่าเจ้าชายทุเรียนเป็นใครฉันก็ไม่รู้ แต่ผู้ชายคนนี้คือคนในความลับของฉัน เราเจอกันในทินเดอร์และคุยกันมาได้สองปีแล้ว ทั้ง ๆ ที่ฉันตั้งแค่รูปพลอยเป็นรูปโปรไฟล์และตั้งชื่อแทนตัวเองว่า ‘เลอค่าเหมือนเพชรพลอย’ แถมอื่น ๆ ก็ไม่เปิดเผยข้อมูลอะไรที่เป็นความจริงเลย อายุฉันบวกไปสองปีคือ29 ที่อยู่ก็บอกว่าอยู่จังหวัดภูเก็ต

ส่วนความสนใจ... ฉันบอกว่าอยากได้ผู้ชายในความลับ คุยได้ทุกเรื่อง และไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวกัน

ส่วนเขาตั้งรูปทุเรียนตั้งชื่อ ‘เจ้าชายทุเรียน’ อายุสามสิบสามจังหวัดกรุงเทพ สูงร้อยเก้าสิบ สนใจซุปเปอร์คาร์ (พูดไม่ค่อยเก่งแต่คุยได้)

ใช่เขาพูดไม่เก่ง แต่กลับคลิกกันแปลก ๆ

แถมเขาน่ะเป็นคนเดียวที่ฉันคุยได้ทุกเรื่อง ปรึกษาได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องใต้สะดือ โดยที่เราไม่เปิดเผยตัวตนของกันและกันมาตลอดสองปี แถมไม่มีใครร้องขอให้วิดีโอคอลหรือขอดูรูปด้วย

แต่ถ้าถามว่ามันมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง คงต้องย้อนไปวันแรกหลังจากที่แมตช์ในทินเดอร์ หลังจากวันนั้นเราก็แลกไลน์กันโดยที่ฉันใช้มือถืออีกเครื่องคุยกับเขา และลบบัญชีในทินเดอร์ทิ้งไปเลย

สองปีที่แล้ว...

-เจ้าชายทุเรียนเพิ่มเพื่อนคุณจาก LINE ID-

LINE | เจ้าชายทุเรียน

[เจ้าชายทุเรียน: ...]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: สวัสดีค่า]

[เจ้าชายทุเรียน: สวัสดี ถ้าอยากให้เป็นความลับ บอกชื่อลับ ๆ ของ

เธอมาสิ]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ชื่อไพลินค่ะ แล้วคุณล่ะ]

[เจ้าชายทุเรียน: โดม]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: คุยอะไรได้บ้าง]

[เจ้าชายทุเรียน: ทุกเรื่อง อาจจะคุยไม่เก่งแต่รับฟังได้]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: งั้นขอบ่นเรื่องงานนะ]

ใช่ค่ะ... หลังจากนั้นฉันก็บ่นเรื่องงานกับเขาทุกวัน บ่นแทบจะทุกเวลาด้วย แต่ไม่ได้บอกหรอกว่าตัวเองเป็นรองประธานบริษัทและทำงานบริษัทชื่ออะไร ซึ่งเขาก็ไม่ได้ถาม เป็นแค่ที่รองรับอารมณ์เวลาฉันเหวี่ยง ๆ และให้กำลังใจเท่านั้น

ซึ่งตอนแรกก็พิมพ์บ่นในไลน์นั่นแหละ แต่หลัง ๆ มันไม่สะใจใส่อารมณ์ไม่ได้ จึงโทรคุยผ่านแอพพลิเคชันไลน์แทน

“โคตรเบื่อเลยอ่ะ พ่อฉันเขี้ยวมาก ๆ อะไรก็ไม่ได้ งานที่ส่งก็ไม่ผ่านสักที”

(ทำไปเถอะ เดี๋ยวก็ดีเอง ไม่มีพ่อแม่คนไหนใจร้ายกับลูกหรอก)

“แต่ฉันทำงานมาเป็นปี ๆ แล้วนะ พ่อน่าจะไว้ใจได้แล้วอ่ะ”

(บางอย่างอาจจะยาก แต่ฉันเชื่อว่าไม่เกินความสามารถเธอ)

เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง ออกจะแข็งนิด ๆ แต่ก็แปลกเหมือนกันที่ฉันโวยวายอะไรก็เอาอยู่ตลอด ไม่รู้สิ... คำพูดเขามันไม่เหมือนผู้ชายกะล่อนที่ชวนยี้หรือหวังผลประโยชน์จากฉัน นิ่ง ๆ เรียบ ๆ แต่มีพลังดึงดูดมาก คุยทีไรก็สบายใจ

ฉันไม่เบื่อ เชื่อใจเขา นอกจากเรื่องงานก็ปรึกษาเรื่องสุขภาพ ซึ่งถามอะไรก็รู้ไปซะทุกอย่างประหนึ่งหมอ...

“ประจำเดือนไม่มา ท้องแน่ ๆ เลย แหะ ๆ”

(เธอคงเครียดเรื่องงาน พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าเครียดให้มาก

ดื่มน้ำเยอะ ๆ)

“ขอบคุณนะ เป็นห่วงไหมเนี่ย”

(ห่วง ดูแลตัวเองด้วย...)

จากสุขภาพก็มาเรื่องเซ็กส์... ที่ไม่รู้ว่าจับพลัดจับผลูมาถึงเรื่องนี้ได้ยังไง

“คุณขา นอนไม่หลับอ่ะ ในหัวมีแต่งานมีวิธีทำให้หลับง่าย ๆ สบาย ๆ ไหมคะ” ฉันชอบเรียกเขาว่าคุณขา มันอ้อน ๆ น่ารักดี

(ยาเมลาโทนิน)

“กินแล้วไม่หลับ สมองทำงานตลอด”

(งั้นช่วยตัวเอง... เคยรึเปล่า?)

ฉันนิ่งไปสักพัก ไม่ได้กลัวที่คุณโดมพูดแบบนี้ เราสนิทกันพูดได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว แต่ฉันยังไม่เคยลองทำเรื่องอย่างว่าเลย

(ไม่ชอบที่ฉันพูดเรื่องนี้ใช่ไหม? โอเค... ไม่เป็นไร)

“เปล่าค่ะ ฉันยังไม่เคย”

(ลองทำดู แล้วเธอจะหลับสบาย)

“ทำไม่เป็น ไม่เคยทำ... คุณขาพอจะสอนได้ไหมคะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

(เล็บยาวรึเปล่า ถ้ายาว... ตัดเล็บก่อนนะ เดี๋ยวบาดเจ็บ)

“ไม่ยาวค่ะ ไม่ชอบไว้ยาวอยู่แล้ว”

(อื้ม เริ่มแรกลองเล่นกับตัวเองก่อน เริ่มจากหน้าอก... ตรงจุกของเธอ)

“ค่ะ...” ฉันสอดมือเขาไปในเสื้อนอนแล้วสัมผัสจนมันแข็งเป็นไต

(รู้สึกยังไง...)

“มันหวิว ๆ เสียว ๆ”

(ถูกแล้ว งั้นทำต่อไปจนรู้สึกว่าไม่ไหว...)

เขาบอกอะไรก็ทำเพราะมันหยุดไม่ได้ อีกอย่างไม่มีอะไรต้องอายเพราะเราไม่รู้จักกัน ฉันไม่จำเป็นต้องห่วงภาพลักษณ์

ฉันใช้ปลายนิ้วคลึงยอดถันตัวเองเล่น และคลึงเคล้นหน้าอกหนัก ๆ แอบหายใจแรงให้เขาได้ยินบ้าง แต่ปลายสายไม่ได้ทักท้วง แค่ปรับน้ำเสียงตัวเองแผ่วเบาลง... แผ่วเบาลง คล้าย ๆ กับเขากำลังใช้ริมฝีปากครอบที่ยอดถันฉัน และกำลังหลงใหลมันอยู่

“อื้ม~”

(ไปข้างล่างบ้าง...)

“กำลังไปค่ะ”

(ถึงรึยัง)

“ถึงแล้ว...”

(หาจุดเสียวของตัวเองให้เจอ แล้วค่อย ๆ เล่นกับมัน...)

ฉันสั่นไปหมดแล้ว เพราะแค่กดนิ้วลงตรงกลางก็สะท้านจนไหล่ห่อ ปลายสายรู้ว่าฉันกำลังชอบ... เขาปล่อยให้ศึกษาสักพักจนฉันเริ่มเข้าที่เข้าทาง ย่างเดินเข้าหาความเสียวซ่านอย่างเต็มตัว

ขาสองข้างกางออกกว้างเปิดทางให้ตัวเอง มืออีกข้างจับมือถือแน่น ลมหายใจกระชั้นถี่จนตัวเองควบคุมแทบไม่ได้ ต้องการมากกว่านี้... แต่ไม่รู้จะทำยังไง

(แบบนี้เสียวไหม...)

“ค่ะ สะ เสียว ดีมากเลย อื้ม~”

ให้ตายสิ เหมือนอะไรจะระเบิดออกมา คำถามของเขาที่ถามออกมา

แผ่ว ๆ มันคล้ายกับเขากำลังปรนเปรอให้กลางหว่างขา ฉันต้องเป็นบ้าแล้วแน่ ๆ หน้าไม่เคยเห็น แต่จินตนาการได้เป็นฉาก ๆ จากเสียงหล่อสุขุมของเขา

(ถ้ารู้สึกดี... ปลดปล่อยได้เต็มที่ คราง... ออกมา)

“อะ อื้อ~ ค่ะ ฉันจะปลดปล่อย”

ฉันเริ่มไม่ไหว นิ้วตัวเองว่ายวนที่ส่วนนั้นราวกับอยากเอาชนะความรู้สึกบางอย่าง มันก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ สู้กับฉัน ที่ทรมาน ที่เสียว และหยุดตัวเองไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

(ใกล้แล้วสินะ... อีกนิด)

“คุณโดม... มันจะมีอะไรออกมา อะ อื้อ ช่วยหน่อยค่ะ อื้อ~ ไม่ไหวแล้ว”

(ทำให้อยู่นี่ไง ให้มันออกมา... อีกนิด เร็วอีก... เร็วอีกคนเก่ง)

“อะ อะ อ๊าา”

ส่วนนั้นฉ่ำแฉะจนเกิดเสียงทุกครั้งเมื่อฉันเคลื่อนไหว ฉันตะเกียกตะกาย แดดิ้น สู้กับปฏิกิริยาตัวเองที่ยกเอวสู้นิ้ว พร้อม ๆ กับปลายสายที่เร่งเร้า... เขาพูดแผ่วเบาแหบพร่า ใช้ทักษะเล้าโลมด้วยน้ำเสียง

ซึ่งฉันชอบมาก กล้าบอกได้เต็มปากว่ามีความสุขกับสิ่งที่ทำ

(อยากได้ยินเสียงน่ารัก ๆ ของเธอ)

“ฉันพูดอยู่ไงคะ”

(หมายถึงตรงนั้น... ย้ายมือถือลงไป)

มันตื่นเต้นมากเลยรู้ไหม แล้วฉันก็อยากอวดความสำเร็จของตัวเองสุด ๆ เปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วย้ายมือถือไปที่หว่างขา ขยับปลายนิ้วเล่นกับน้ำฉ่ำแฉะให้เขาฟังอย่างเต็มที่

(ฉันชอบความบ้าบิ่นของเธอไพลิน บอกอะไรทำหมด เร่งนิ้วตัวเองอีกสิ เสียงมันควรชัดและเร็วกว่านี้...)

มือเล็กทำตามคำสั่งอย่างไม่รีรอ จากที่ใช้แค่นิ้วกลางตอนนี้ใช้ร่วมถึงสามนิ้ว เขาอยากฟังก็จะทำให้ฟัง แต่ความอยากถึงเส้นชัยมันทำให้ฉันร้อนเร่าถึงพริกถึงขิง ใจจดจ่อที่กายสาวจนลืมอาย

สิ่งที่ก่อเกิดข้างในใกล้ถึงทางตันแล้ว!

“อะ อ๊ายยย!”

น้ำบางอย่างพวยพุ่งออกมากระเด็นไปถึงโทรศัพท์ ฉันทิ้งหัวลงหมอนนอนหายใจหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย ใช่... เบาหวิวไปหมดเลย ทุกอย่างที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันหายไปจากหัวฉันไม่เหลือ

และเมื่อฉันตั้งสติได้ก็รีบเช็ดมือถือหยิบมาคุยต่อ

“เรียบร้อยแล้วค่ะ อยู่ ๆ ก็เสียวจนสะบั้นแล้วมีอะไรออกมา”

(เธอเสร็จ แต่ถ้ามีแฟนและมีเซ็กส์จริง ๆ มันจะยิ่งกว่านี้)

เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว งานฉันยุ่งขนาดนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟน

“ฉันคงไม่มีแฟนหรอก งานยุ่งขนาดนี้”

(สักวันเธอต้องมี)

เอ่อ... ตอนแรกก็คุยเฉย ๆ เล่น ๆ แต่ทำไมตอนนี้ไม่ใช่แล้วล่ะ เขาบอกว่าสักวันฉันจะมีแฟน มันคงไม่ใช่เขาอยู่แล้ว... ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย เพราะการที่มีผู้ชายคนนี้คุยด้วย ถึงจะในความลับก็เถอะ ฉันสบายใจที่สุดแล้ว และฉันก็ไม่อยากเสียเขาไป

ผู้ชายที่จะเป็นแฟนฉัน... ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าแบบไหนถึงจะเข้ากับฉันได้ และที่สำคัญจะดีเท่าคุณโดมไหม

“ถ้าฉันไม่มีแฟน ไม่มีใคร คุณจะเลิกคุยกับฉันไหมคะ”

(บอกไม่ได้ เพราะถ้าฉันมีแฟนฉันก็ต้องหยุดคุยกับเธอ อยู่แล้ว ฉันต้องให้เกียรติแฟนฉัน)

นั่นสินะ... แต่ได้ยินแบบนี้ใจหวิว ๆ จัง

“แล้วตอนนี้มีแนวโน้มจะมีรึเปล่า”

(ไม่มี)

“งั้น... เราคุยกันแบบนี้เรื่อย ๆ ได้ไหม”

(อื้มได้ แต่เธอควรนอนได้แล้ว... ฝันดีนะ)

“ฝันดีค่ะ”