พิพลอย | คนในความลับ

พิพลอย | คนในความลับ

พอนึกถึงช่วงสองปีที่ผ่านมาอดยิ้มไม่ได้เลยแฮะ... ฉันบ้าบิ่นอย่างที่คุณพี่โดมพูดจริง ๆ กล้าคุยและทำแบบนี้กับคนแปลกหน้าได้ยังไง

LINE | เจ้าชายทุเรียน

[เจ้าชายทุเรียน: ทำอะไรอยู่]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: นั่งเซ็ง ๆ อยู่ค่ะ งานที่เสนอไปต้องชะงัก]

[เจ้าชายทุเรียน: แค่ชะงักไม่ได้ยกเลิก ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี... เธอเก่งอยู่แล้ว เก่งมากด้วย]

ฉันยิ้มกว้างแล้วรีบพิมพ์ตอบเขา

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ให้กำลังใจอีกแล้ว]

[เจ้าชายทุเรียน: ไม่อยากให้เครียด มีความสุขเข้าไว้นะ]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: งั้นขอมีอะไรกับคุณได้ไหม><]

[เจ้าชายทุเรียน: จะเสร็จพร้อมกัน?]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: เยส ชอบฟังเสียงคุณพี่โดมครางแผ่ว ๆ มันเซ็กซี่มาก]

[เจ้าชายทุเรียน: ได้ ไว้สะดวกเมื่อไหร่โทรมา]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ขอเวลาหนึ่งชั่งโมงเคลียร์งาน]

[เจ้าชายทุเรียน: เครียดมากเหรอ? ถึงต้องการขนาดนี้]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ค่ะ มาก ๆ]

[เจ้าชายทุเรียน: อื้มได้ งั้นวันนี้จะให้ลองทำอะไรใหม่ ๆ]

พอเห็นเขาพูดอะไรแบบนั้นฉันก็ยิ่งตื่นเต้น เดินไปที่เก้าอี้ทำงานรีบเคลียร์ทุกสิ่งที่ติดค้างไว้ ก่อนที่สุดท้ายจะโทรหาเขา และเริ่มทำในสิ่งที่เราชอบทำกัน

สิ่งใหม่ ๆ ที่ว่าคือให้ฉันสอดนิ้วเข้าไป

จากที่สัมผัสผิวเผินด้านนอก... ตอนนี้ฉันลึกซึ้งและเข้าถึงคำว่าเสียวอย่างเต็มตัว มันคล้ายกับเรากำลังมีเซ็กส์กันจริง ๆ และฉันก็ชอบมาก เจ็บนิด ๆ แต่พอได้ยินเสียงเขาคราง... คุณพระ ข้างในรัดนิ้วแน่น

“อะ อื้อ~”

(แบบนี้ดีไหม...)

“ดีมาก”

(อยากให้ทำแรง ๆ รึเปล่า)

“อยากที่สุดเลย เสียงของคุณ... อะ อื้อ ที่รัก~ คุณเซ็กซี่มาก”

ฉันกำลังจะบ้า... เร่งเร้าตัวเองด้วยปลายนิ้วระรัว ควบคู่กับเสียงหายใจหอบแรงของเขา จังหวะของเราตรงกันอย่างประหลาด และส่งถึงกันอย่างต่อเนื่องจนไม่สามารถหยุดปลายนิ้วและอุ้งมือของตัวเองได้

ทุกครั้งที่เราเซ็กส์โฟนฉันจะชอบเรียกคุณโดมว่าที่รัก มันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลัง Make Love ไม่ใช่ Have Sex

และตอนนี้ความเสียวซ่านก็วิ่งวนที่จุดนั้นทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ ริมฝีปากบางกัดเม้ม หน้าร้อนผะผ่าวแทบจะเผาไหม้ตัวเองทั้งเป็น

ใกล้แล้ว

อะ อีกนิดเดียว... ที่ฉันจะเสร็จ

“อะ อ๊า~”

(หื้ม? ไม่ไหวแล้วเหรอ...)

(ครางออกมา)

“อื้อ~”

(เร็วอีก)

“อื้อ อื้อ~”

(เร็วอีก อย่าหยุด)

“มะ ไม่ไหวแล้ว~ อะ อ๊ายย”

(อ่า... เก่งมาก)

ร่องลึกกระตุกตุบ ๆ ฉันเชิดหน้าขึ้นเสียวสะท้าน สมองที่ทำงานหนักมาทั้งวันเบาหวิวลอยล่อง น้ำใส ๆ ฉ่ำแฉะไปทั่วผิวความสาวหยาดเยิ้มหยดลง

เก้าอี้ทำงาน...

เราหอบแข่งกันสักพัก ฉันเผยยิ้มพอใจออกมาที่มุมปาก สองปีที่ผ่านมาไม่เคยเบื่อที่จะทำอะไรแบบนี้เลย... ถ้าวันใดวันหนึ่งขาดเขาไป ฉันไม่โอเคแน่ ๆ

“ฉันหลงรักเสียงของคุณค่ะ เซ็กซี่มาก” ชมสักหน่อยพอกรุบกริบ

(อยากได้ยินเสียงฉันข้างหูจริง ๆ ไหมล่ะ?)

หัวใจฉันเต้นแรง ที่พูดเขาหมายความว่ายังไง? คงไม่เป็นอย่างที่ฉัน

คิดใช่ไหม?

“เป็นไปไม่ได้หรอก...”

(เป็นไปได้... ถ้าเรานัดเจอกัน)

เป็นไปไม่ได้

ฉันคิดไว้แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ฉันกลัวว่าถ้าเราเจอกัน ความรู้สึกฉันจะไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่เพราะหน้าตาเขานะ แต่ฉันห่วงภาพลักษณ์ตัวเองต่างหาก ฉันกลัวตัวเองจะไม่เต็มที่ถ้าเขารู้ว่าฉันเป็นใคร...

“อย่าเจอกันเลยนะคะ”

(เธอกลัวงั้นสิ)

“ค่ะ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้คุณรู้จักฉัน... กลัวคุณรับไม่ได้ค่ะ”

(แต่ฉันอยากมีเซ็กส์กับเธอ) คุณพี่โดมเขาเป็นคนตรงคนหนึ่งเลย แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคที่ว่าตรงทื่อขนาดนี้

“...”

(เราจะไม่เห็นหน้ากัน)

“...”

(อยู่ในห้องมืด ๆ ใช้แค่การสัมผัส)

“...”

(ฉันให้เวลาเธอคิดสองวัน มะรืนจะเอาคำตอบ)

สายถูกตัดไปทันทีที่พูดจบ ก่อนที่ฉันจะถอดแอร์พอดไว้แล้วเก็บมือถือใส่ในกระเป๋าสะพายบนโต๊ะ คำถามที่ยังไม่ได้คำตอบของเจ้าชายทุเรียนติดอยู่ในหัวฉันจนถึงบ้าน ขนาดลงมากินมื้อค่ำกับครอบครัว เสียงกระเส่า... และฉากที่เราเซ็กส์โฟนกัน ยังแล่นเข้ามาในหัว

พอเขาบอกว่าปิดไฟมืด ฉันบอกจากใจว่าอยากเจอเขา ไม่กลัวการเสียตัวหรอก แต่กลัวว่าหลังจากที่เจอกันอะไร ๆ จะไม่เหมือนเดิมต่างหาก

เอาไงดีนะ คิดหนักจริง ๆ

“พิพลอย เขี่ยข้าวไปมาสิบนาทีแล้วนะลูก”

“คะคุณแม่ ขอโทษค่ะหนูมีเรื่องเครียดนิดหน่อย”

“เรื่องอะไร?” มืออุ่นของคุณแม่ลูบหัวฉันเบา ๆ ขณะที่คุณพ่อแค่

มองมาเท่านั้น

“เรื่องงานค่ะ พี่พิชญ์บอกให้โครงการของพิพลอยหยุดไว้ก่อน”

“ถูกแล้ว วัสดุก่อสร้างราคาแพงขณะที่บ้านขายราคาเดิม มันก็เท่ากับกำไรเราน้อยลง ของบางอย่างต้องรอโอกาสนะลูก”

ฉันมองหน้าคุณพ่อแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“พิพลอยเข้าใจแล้วค่ะ”

“งานทุกงานมีอุปสรรคมีปัญหาทั้งนั้น พ่ออยากให้พิพลอยทำใจให้ชิน กล้าเสี่ยงกล้าผิดหวัง งานนี้ไม่สำเร็จยังมีงานหน้าให้พิพลอยทำ โครงการใหม่ ๆ

ที่ยังไม่ได้เคาะราคายังมีอยู่มาก พิพลอยหาทำเลและเริ่มเสนอโครงการได้เลย”

ฉันยิ้มตอบคุณพ่อ ขอโทษที่โกหกฉันไม่ได้เครียดเรื่องงานขนาดนั้น

 ตอนนี้คิดมากเรื่องผู้ชาย... อยากไปเสียตัวแต่ไม่อยากเฟล ไม่รู้จะจัดการความรู้สึกลังเลงุ่นง่านนี้ยังไงดี

“ค่ะคุณพ่อ พิพลอยจะลองดู” แล้วคุณแม่ที่นั่งข้าง ๆ ก็แตะมือฉันเบา ๆ

“พิพลอย พรุ่งนี้ไปเจอคุณย่าหน่อยนะลูก เห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แล้วก็อย่าลืม...”

“สวมชุดสุภาพใช่ไหมคะคุณแม่”

“ใช่จ้ะ ๆ”

อีหรอบเดิม ทางบ้านพ่อฉันเป็นผู้ดีเก่าคุณย่าน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คุณทวดที่อยู่ด้วยค่อนข้างหัวโบราณ ท่านอายุจะร้อยปีอยู่แล้ว การแต่งตัวเรียบร้อยสำรวมตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วยทำให้คนแก่สบายใจ ที่คุณแม่กำชับท่านไม่ได้อยากบังคับหรอก แต่ท่านกลัวคุณทวดช็อค

แต่ถึงอย่างนั้นคุณพ่อไม่เคยอยู่ในกรอบหรอกนะ อีกธุรกิจของครอบครัวก็คือผลิตเซ็กส์ทอยส่งต่างประเทศ ฉันเคยเข้าไปดูงานบ้าง แต่ผู้ใหญ่มองว่าไม่เหมาะกับฉัน ปัจจุบันจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่พิชญ์ และฉันรับแค่เงินปันผลอย่างเดียว

แต่เมื่อกินมื้อค่ำเสร็จฉันจะไปอาบน้ำนอน คุณแม่ก็ตามเข้ามาในห้องของฉัน ท่านหย่อนก้นนั่งที่ปลายเตียงขณะที่ฉันกำลังหยิบสำลีชุปคลีนซิ่งเช็ดเครื่องสำอาง มองตามว่าฉันทำอะไรบ้างและอมยิ้ม

“ปีนี้พิพลอยอายุเท่าไหร่แล้วลูก”

“ยี่สิบเจ็ดค่ะคุณแม่”

“แต่งงานสักยี่สิบแปดดีไหม?”

ฉันหันไปมองคุณแม่ตกใจ ที่ตามเข้ามาในห้องเพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ? และอย่าบอกนะว่าที่คุณย่าเรียกพบก็เรื่องนี้อีก

“พิพลอยยังไม่มีแฟนเลยค่ะ”

“แม่เข้าใจว่าพิพลอยไม่มีเวลาหา แต่คุณย่าดู ๆ ให้ลูกแล้วนะ ลอง ๆ ไปนัดดูตัวก่อนไหม ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร”

คิดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึง แต่โชคดีที่คุณแม่เคารพการตัดสินใจของฉัน ท่านบอกเสมอว่าถ้าจะแต่งงานจะตามใจฉันทุกอย่าง คบใครก็ไม่ขัด การหาผู้ชายมาให้ดูตัวก็แค่ให้ฉันเลือกเท่านั้น พอใจไม่พอใจฉันสามารถปฏิเสธได้

“โอเคค่ะ พรุ่งนี้เลยเหรอคะ?”

“จ้ะ”

แล้วคุณแม่ก็เดินมาจับมือฉันพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ

“คนแก่ก็แบบนี้ล่ะ ทนตามใจหน่อยนะลูก ไม่ชอบยังไงค่อยว่ากัน”

“ค่ะคุณแม่”

ครอบครัวฉันไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ ให้ความรักความอบอุ่นลูกเต็มที่

ฉันจึงไม่คิดมากเรื่องนี้รีบอาบน้ำเข้านอน เพราะพรุ่งนี้นอกจากจะไปพบคุณย่า เลขายังบอกว่าฉันมีลูกค้ารายใหญ่ที่ต้องคุยอีก

แต่พออาบน้ำเสร็จปิดไฟเข้านอน... ฉันก็ง่วนอยู่กับการไถโทรศัพท์มองแชทพี่โดม ปกติเขาจะไลน์มาฝันดีทุกสี่ทุ่มนี่น่า แต่วันนี้สี่ทุ่มครึ่งแล้วทำไม

ยังเงียบอีก

หรือเขาไม่โอเคที่ฉันปฏิเสธ?

หรือมีแฟน?

หรือเจอคนใหม่?

ไม่นะ อย่าพึ่งมี อย่าพึ่งเจอใคร!

ทักไปเองก็ได้!

LINE | เจ้าชายทุเรียน

[เลอค่าเหมือนพชรพลอย: จะนอนแล้วนะคะ]

ฉันรอเกือบสิบนาทีเขาถึงอ่านไลน์

[เจ้าชายทุเรียน: ฝันดีนะ]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: นอนไม่หลับ ขอเซ็กส์โฟนได้ไหม (อิโมจิตาละห้อย)]

[เจ้าชายทุเรียน: ตอนนี้ฉันดื่มกับเพื่อนไม่สะดวก ฝันดีนะ]

ฉันวางมือถือลงบนเตียงอีกฝั่งอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะรีบดึงผ้าห่มหันหลังให้ ก็ได้! พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะตึงได้สักกี่วัน เขาต้องคิดถึงเสียงครางหวาน ๆ ของฉันบ้างล่ะ

เชอะ!

••

บริษัทเกรย์ไทม์

“คุณพิพลอยลูกค้ารอที่ห้องรับรองแล้วค่ะ”

“เขาสนใจโครงการไหนบ้างลีน่า”

“ทุกโครงการเลยค่ะ เห็นว่าซื้อไว้ลงทุน”

“โอเค งั้นเตรียมรายละเอียดส่วนลดและข้อมูลทุกโครงการตามเข้ามานะ” ฉันบอกเลขาแล้วเดินเลี้ยวซ้ายไปที่ห้องรับรอง ซึ่งหน้าห้องมีบัตเลอร์ที่เราจ้างไว้ดูแลลูกค้ายืนรออยู่แล้ว

เธอยกมือไหว้ฉัน ก่อนจะเคาะประตูกระจกสามครั้งแล้วเปิดนำเข้าไป

“สวัสดีค่ะคุณไดอา คุณพิพลอยรองประธานเกรย์ไทม์มาแล้วค่ะ”

ฉันยกมือไหว้ลูกค้าทันที แต่เมื่อเห็นหน้าเขาเต็ม ๆ ตามือที่ยกไหว้ก็

ชะงักนิ่ง

ไม่เหมือนอย่างที่คิดเลย... ลูกค้าซื้ออสังหาริมทรัพย์เพื่อการลงทุนส่วนมากจะเป็นเสี่ยแก่ ๆ นักการเมืองทั้งนั้น แต่วันนี้เป็นวัยรุ่นนักศึกษา

เขาหล่อมาก เท่มาก ผิวขาว ๆ ตัดกับลายสักกราฟฟิคบริเวณแขนและลำคอ จมูกโด่ง ดวงตาคมมีเสน่ห์ แถมยังสูงหุ่นดีราวกับนายแบบนิตยสารชั้นนำ

“สะ... สวัสดีค่ะคุณไดอา”