บทที่ 4 "สู้ไม่ไหว"

"พี่พี...อ๊ะ!"

เสียงหวานเรียกชื่อของคนที่กำลังคิดจะง้อพร้อมเตรียมจะขยับตัวลุกขึ้นแต่กลับต้องนั่งลงกลับไปตามเดิมพร้อมเสียงร้องเจ็บปวดกับอาการเจ็บแปล๊บตรงบริเวณสะโพกที่กระแทกบนพื้นก่อนหน้านี้

"หลินแกเป็นไรป่าว" ดาด้าที่ยังอึ้งไม่หายได้ยินเสียงร้องของเพื่อนรีบละสายตาจากใบหน้าเรียบนิ่งของพีพีหันไปให้ความสนใจเพื่อนทันที ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้งพร้อมกับสำรวจร่างกายของเพื่อนว่าเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า

แต่กลับถูกเหมยหลินส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ ว่าไม่เป็นไร ในขณะที่ความเป็นจริงเธอปวดบริเวณสะโพกมากเพราะเป็นจุดที่กระแทกกับพื้นอย่างจัง

"ฉันไม่เชื่ออะ สีหน้าแกดูไม่ดีเลยนะ"

"หลีก" พีพีเบื่อที่จะยืนดูมารยาหญิงจากเหมยหลินที่กำลังแสดงและเรียกร้องความสนใจและความน่าสงสารให้เขาเห็น จึงสั่งให้เพื่อนสนิทของเหมยหลินที่กำลังทำหน้าเป็นห่วงให้หลีกทางออกไป เขาจะได้อุ้มเหมยหลินขึ้นมาแล้วพาไปส่งห้องพยาบาลของคณะให้จบๆ ไปสักที

คิดว่าเขาไม่รู้ละสิที่ย่างกรายเข้ามาในตึกคณะวิศวะทั้งๆ ที่ไม่ได้เรียนในคณะนี้และดูเหมือนจะไม่มีธุระอะไรที่นี่ เหมยหลินมีจุดประสงค์อะไร

"พี่พีจะพาเพื่อนด้าไปไหนคะ"

"เพื่อนเธอเจ็บ ฉันต้องพาเข้าโรงแรมมั้ง" ตอบเพื่อนเหมยหลินจนอีกฝ่ายสะอึกและหน้าเหวอเสร็จ พีพีที่กำลังอุ้มเหมยหลินอยู่ก็ก้าวขายาวๆ ของตัวเองไปทางห้องพยาบาลของคณะอย่างไม่แยแส ทำเอาดาด้าที่ไม่ค่อยไว้ใจพีพีเท่าไหร่นักหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของพีพีผ่านสายตาด้วยความกังวล

"ปล่อยเพื่อนพี่ไปเถอะ มันไม่ทำร้ายคนที่ตัวเองรักหรอก มันแค่โบ้" ฉลามพูดติดตลกพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ กับภาพที่เขาเห็นตอนนี้

"จะไม่ทำร้ายจริงใช่ไหมคะพี่กายพี่หลาม" 

"ถ้ามันจะใจร้ายจริงมันไม่อุ้มพาไปห้องพยาบาลแบบนั้นหรอก ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ส่วนเราอะ ปะเดี๋ยวพวกพี่พาไปเลี้ยงน้ำต้อนรับน้องปีหนึ่งดีกว่า"

สกายว่าจบก็ยิ้มให้ดาด้าพร้อมเดินนำออกจากคณะวิศวะไปทางร้านน้ำแบรนด์ดังเจ้าหนึ่งที่เปิดอยู่ไม่ไกลจากคณะ ส่วนพีพีกับเหมยหลินหลังจากที่ไปถึงห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ก็มีเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลพร้อมด้วยคุณหมอเดินเข้าไปตรวจร่างกายในห้องสำหรับตรวจคนไข้ ส่วนคนที่ทำหน้าเหมือนไม่อยากแวะข้องเกี่ยวด้วยอย่างพีพีก็นั่งรอหน้าห้องพยาบาลไม่ไปไหน

เขาไม่ได้เป็นห่วงเหมยหลิน ไม่เลยสักนิดแต่ที่ยังเห็นนั่งรออยู่แบบนี้เพราะเขาแค่ไม่อยากถูกมองว่าไร้ความรับผิดชอบ มีส่วนทำให้เหมยหลินเจ็บแต่ไม่รับผิดชอบดูแลอย่างที่ควรจะทำมันก็ดูไร้ความเป็นมนุษย์เกินไปหน่อย

"นักศึกษาค่ะ คุณหมอรักษาเรียบร้อยแล้วค่ะเชิญข้างในได้เลยค่ะ" พยาบาลที่อยู่ในห้องกับหมอก่อนหน้านี้ออกมาแจ้งให้พีพีทราบว่าตอนนี้หมอตรวจร่างกายของเหมยหลินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้เข้าไปด้านในได้ คนที่นั่งทำหน้าเรียบนิ่งบนเก้าอี้ข้างนอกอย่างพีพีจึงลุกขึ้นเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องหมอด้วยกัน 

"สะโพกช้ำเล็กน้อย หมอให้ยากลับไปทานะครับไม่ดีขึ้นไปโรงพยาบาลใกล้บ้านได้เลยนะ"

"ครับ"

"คนไข้อยู่ห้องข้างๆ"

"ขอบคุณครับ"

ตอบครับไปสองครั้งจบพีพีก็ถือถุงยาของเหมยหลินเดินไปอีกห้องหนึ่งที่เขาเป็นคนพาเข้าไปก่อนหน้านี้ แวบแรกที่เข้าไปก็เจอกับสายตาของเหมยหลินที่กำลังนอนรออยู่บนเตียงมองมาที่เข้าพอดี พีพีจึงทำหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเหมยหลินที่เตียง

"หมอบอกช้ำเล็กน้อยให้ยากลับไปทา เธอเดินเองได้ใช่ไหม"

"ไม่ได้ค่ะ หลินเจ็บ" เหมยหลินรีบปฏิเสธแบบที่ไม่ต้องคิด ถ้านี้คือจังหวะเหมาะเจาะที่จะทำให้เธอกับคนตัวสูงข้างเตียงที่กำลังทำหน้าเย็นชาได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น งั้นเธอก็ขอรับโอกาสนี้ไว้

เธออยากคุยกับเขา อยากอยู่ใกล้เขาต่อให้ตอนนี้มันยังไม่เห็นหนทางที่จะทำให้คนเย็นชาตรงหน้ากลับไปเป็นแบบเดิมกับเธอก็ตาม ขอให้เธอได้ลองสู้สักครั้ง และได้บอกเหตุผลในวันนั้นสักครั้งก็เพียงพอแล้ว

"พี่เป็นคนทำให้หลินเจ็บ พี่รู้ใช่ไหมว่าต้องรับผิดชอบหลินยังไง" พีพีได้ยินเหมยหลินว่าอย่างนั้นเขาก็ถอนหายใจเบื่อหน่ายออกมาก่อนที่จะช้อนตัวเหมยหลินขึ้นมาอุ้มแนบอกด้วยท่าทางเย็นชาอย่างเปิดเผยอีกครั้ง 

จากนั้นก็เดินออกจากห้องพยาบาลแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ลานจอดรถของคณะเพื่อพาเหมยหลินกลับไปส่งที่พักเนื่องจากสภาพนี้ถ้ามีเรียนตอนบ่ายต่อก็คงนั่งเรียนไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจว่าจะไปส่งเหมยหลินให้จบๆ ไปส่วนตัวเขานั้นตอนบ่ายฟรีไม่มีเรียน

ฟุบ!

"เธอพักที่ไหน"

"คอนโดเอ็มค่ะ" ทางผ่านคอนโดเขาพอดี ไปส่งเสร็จก็กลับได้เลย 

"อืม" พีพีตอบเสียงในลำคอไปแค่นั้นเขาก็โน้มตัวเข้าไปในรถเพื่อดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้เหมยหลินแต่จังหวะดึงสายดันทำให้ปลายจมูกโด่งของเขาเฉียดแก้มใสของเหมยหลินเข้า กลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนตัวเล็กที่นั่งมองตาเขาอยู่ก่อนแล้วจึงโชยแตะจมูกเขาพอดี

กลิ่นหอมที่คิดถึง...

แต่เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้นพีพีก็เหมือนจะได้สติขึ้นมา สายตาราบเรียบที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าก่อนหน้านี้ก็แสดงออกถึงอาการทำตัวไม่ถูกจนเหมยหลินที่เห็นอาการเหล่านั้นแอบยิ้มในใจคนเดียว เพราะมันคือสัญญาณที่ดีว่าผู้ชายที่กำลังทำตัวไม่ถูกตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกเฉยชากับเธออย่างที่แสดงออกเสมอไป

"หลินทำให้พี่หวั่นไหวเหรอคะ"

ฟึบ!

"ใครหวั่นไหว คาดเข็มขัดได้แล้วพูดมากน่ารำคาญ" หลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าหวั่นไหวคนตัวสูงก็รีบดันตัวเองออกจากรถทันที ก่อนจะสั่งเสียงเข้มด้วยท่าทางไม่ชอบใจเท่าไหร่ออกไป ตามด้วยปิดประตูรถเสียงดังจนแรงลมกระแทกใส่หน้าเหมยหลินสร้างความรู้สึกชาวาบแก่หัวใจของเธอได้ดีเลยทีเดียว

แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรออกไป ตอนเจ้าของรถเดินขึ้นมานั่งบนรถแล้วสตาร์ทรถขับออกจากลานจอดรถมุ่งหน้าออกจากบริเวณมหาวิทยาลัยเธอก็ทำเพียงแค่นั่งเงียบๆ เท่านั้น ไม่กล้าเอ่ยปากพูดใดๆ ออกไป เพราะเท่าที่สัมผัสได้ตอนนี้เธอรู้ว่าคนข้างๆ ที่กำลังขับรถตอนนี้เขาไม่สบอารมณ์กับคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอเท่าไหร่นัก

แต่การนั่งเงียบไม่ปริปากพูดคุยกันแบบนี้จนกว่าจะถึงคอนโดมันก็อึดอัดเกินไป...

"พี่พีโกรธเหรอคะที่หลินพูดแบบนั้น" เธอเลยใจกล้าลองทักอีกฝ่ายเอง

"..." แต่ก็ได้ความเงียบกลับมาแทน ใบหน้าสวยงามของเหมยหลินจึงเศร้าลงที่เห็นอีกฝ่ายไม่ยอมพูดคุยกับเธอด้วย

"หลินขอโทษค่ะ"

"มีใครเคยบอกไหมว่าเธอน่ารำคาญ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังดูเบื่อหน่ายถูกปล่อยจากริมฝีปากหนาโดยที่ไม่ได้หันมาสบตากันตอนพูด ทำให้คนฟังอย่างเหมยหลินถึงกับสะอึกและรู้สึกชาตรงหน้าอกข้างซ้ายใช่เล่นตอนที่เห็นท่าทางนั้นและประโยคนั้นจากเขา

"..." เหมยหลินเงียบประมวลคำพูดใจร้ายพวกนั้นอย่างพิจารณา เมื่อก่อนคนที่เย็นชากับเธอตอนนี้เขาไม่ได้ใจร้ายกับเธอแบบนี้ หนึ่งปีที่คบกันคำพูดพวกนี้เขาไม่เคยพูดกับเธอเลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้เขาสาดประโยคใจร้ายพวกนั้นกับเธออย่างง่ายดายโดยไม่นึกถึงว่าเธอจะรู้สึกยังไง ซึ่งมันรู้สึกเจ็บจี๊ดใช้ได้เลยละ

"ไม่มีใช่ไหม งั้นรู้เอาไว้เลยว่าเธอมันน่ารำคาญขนาดไหน การที่เธอพยายามกลับมาหาฉันแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหวและอยากกลับไปหาเธอเลยสักนิด"

เฮ้อ! เจ็บเหมือนกันแฮะแต่ก็คงเจ็บไม่เท่าเขาหรอกมั้ง

"หลินรู้ว่าหลินผิดที่ทิ้งพี่ไปแบบนั้น หลินมีเหตุผลที่ทำแบบนั้นพี่ฟังเหตุผลหลินก่อนได้ไหม"

"ฟังเหรอ ฟังเอาอะไรตอนนี้วะหลิน ฉันเคยโทรหาเธอเป็นร้อยสายเพราะอยากฟังเหตุผลของเธอ แต่เธอไม่รับสายฉันเลย แล้วจะมาบอกเหตุผลเอาอะไรตอนนี้" บรรยากาศในรถเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ พีพีที่กำลังขับรถอยู่เขารู้สึกโมโหมากที่เหมยหลินบอกให้เขาฟังเหตุผลวันที่ทิ้งเขาในตอนนี้ 

ทั้งที่ตอนนั้นเขาพยายามติดต่อไปร้อยสายเพื่อต้องการฟังเหตุผล แต่เธอกลับหายไปไม่รับสายเขาสักครั้ง แล้วจะมาพูดมาอธิบายเอาอะไรตอนนี้ 

"หลินอยากขอโอกาสได้รักพี่อีกครั้ง"

"เหอะ พูดง่ายนี่ อยากได้โอกาสก็ลองขึ้นมาแหกขาบนเตียงให้ฉันเอาสิ เผื่อจะได้ลองเปิดใจให้อีกครั้ง" 

"..." เหมยหลินเงียบ นิ้วมือเรียวสวยของเธอประสานเข้ากันอย่างประหม่าขึ้นมา เธอไม่เคยเจอพีพีในเวอร์ชั่นนี้มาก่อน ผู้ชายที่เคยอ่อนโยนกับเธอเมื่อก่อนไม่เคยพูดจาร้ายไม่พูดคำหยาบ ตอนนี้เขาคนนั้นคงหายไปจากโลกนี้แล้วจริงๆ ถึงได้มีพีพีที่เย็นชาดุร้ายและเกรี้ยวกราดแบบนี้ขึ้นมาแทน

"นึกปอดแหกขึ้นมาหรือไง เอาไงอยากให้ฉันเปิดใจให้โอกาสเธออีกครั้งก็ลองนอนให้ฉันเอาดูสิ ถ้าเธอถึงใจฉัน ฉันจะรับมาไว้พิจารณา" เหมยหลินเริ่มเกร็งตัวเธอกำมือบนตักไว้แน่น ทั้งรู้สึกประหม่ารู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดถากถางและดูแคลนเหล่านั้นจากผู้ชายที่เธอเคยรักอย่างมาก แต่เพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะไปทำอะไรได้เธอเลยต้องอดทนฟังต่อไปจนน้ำตาเม็ดเล็กหยดเผาะลงบนแก้มใสจนได้

เธอจึงรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็วเพราะกลัวคนข้างๆ จะเห็น ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือต่อว่า...

"หลินขอโทษค่ะ หลินคาดหวังกับพี่มากเกินไป หลินคิดว่าพี่จะยังใจดีกับหลินเหมือนเดิม หลินขอโทษที่หลินไม่เจียมตัว สิ่งที่พี่ขอถ้ามันไม่ได้เกิดจากความรักหลินก็คงให้พี่ไม่ได้ หลังจากนี้หลินจะไม่มายุ่งกับพี่อีก"

เอี๊ยด!

"ดี ไม่ยุ่งกันดีแล้ว เลิกแล้วก็ไปให้สุด ปากเก่งก็ทำตัวให้เก่งเหมือนปากด้วยละกัน ลงไป" สิ้นสุดคำพูดแข็งกระด้างจากคนใจร้ายเสียงปลดล็อกประตูรถก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าให้เหมยหลินลงจากรถตามคำสั่ง เหมยหลินที่ยังนั่งเงียบอยู่ที่เดิมจึงเก็บกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเปิดประตูลงจากรถในที่สุด

แค่เสี้ยววินาทีที่เธอลงจากรถรถมัสแตงคันสีดำที่เธอนั่งมาก่อนหน้านี้ก็ออกตัวพุ่งเร็วไปทันที ออกตัวไปจนสุดสายตาของเธอที่มองอยู่พร้อมกับความรู้สึกชาวาบที่เกิดขึ้นกลางใจของเธอตอนนี้

เธอทำไม่สำเร็จ เธออ่อนแอเกินไปที่จะเจอพีพีเวอร์ชั่นปัจจุบัน หัวใจของเธอมันรับคำพูดพวกนั้นไม่ไหวจริงๆ

"เอาเถอะหลิน ในเมื่อเราเป็นฝ่ายไปจากเขาเองเราก็ต้องรับผลกรรมให้ได้สิ" พูดปลอบใจตัวเองจบเหมยหลินก็ปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาทิ้งอีกครั้ง ก่อนที่จะโบกรถแท็กซี่ที่กำลังขับมาเพื่อกลับคอนโดเองต่อ 

หลังจากที่กลับมาถึงคอนโด เหมยหลินก็ค่อยๆ เดินเข้าห้องนอนอย่างหมดแรง ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วนึกถึงคำพูดใจร้ายของพีพีซ้ำๆ ก่อนที่จะหันไปเห็นตู้เก็บของที่มีกล่องบางอย่างอยู่ในนั้น 

เหมยหลินจึงยัดกายลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ตู้เก็บของอย่างช้าๆ เธอเปิดตู้หากล่องเก็บความทรงจำที่เธอเคยมีคู่กันกับพีพี เธอเปิดดูสิ่งของมากมายที่อยู่ในกล่องมองมันจนภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาเม็ดใสก็หยดเผาะลงบนแก้มใสอีกครั้ง จากที่ยืนดูสิ่งของในกล่องพร้อมน้ำตาไปเงียบๆ หลังๆ เธอเริ่มไม่ไหวจึงปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เสียงร้องไห้ที่บีบหัวใจดังก้องไปทั่วทั้งห้อง เหมยหลินใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการร้องไห้เสียใจกับเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นเพราะตัวเองจนไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว เธอก็ผล็อยหลับพร้อมกับกล่องที่เต็มไปด้วยความทรงจำในอ้อมกอดอย่างน่าสงสาร...