บทที่ 3 "เจอกันอีกครั้ง"

หลายวันต่อมา...

@มหาวิทยาลัย

"ไงไอ้พี วันนี้หน้ามึงดูเซ็งๆ นะ กายหยาบยังไม่พร้อมมาเรียนเหรอวะ" สกายหนึ่งในเพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมของพีพีที่นั่งมองเพื่อนสนิทเดินทอดน่องมาตั้งแต่ทางเข้าคณะด้วยสีหน้าหม่นหมองไม่ค่อยสดใส ดูอึนๆ เซ็งๆ จนเขาที่นั่งมองดูอยู่ต้องเอ่ยทักอย่างห้ามไม่ได้

ถามว่าสีหน้าของเพื่อนที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้มันผิดปกติจากทุกวันหรือไหม ตอบได้คำเดียวว่าเปล่า ปกติที่เห็นก็จะทรงเฉยๆ ไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าเท่าไหร่ ดูราบเรียบไปหมด แต่แปลกไอ้สีหน้าแบบคนไร้วิญญาณแบบนี้กลับถูกตาถูกใจสาวๆ ทั่วมหาวิทยาลัยซะงั้น

ซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เพื่อนพีของเขาเดินมาด้วยสีหน้าแบบเดิมแต่อาจจะเพิ่มเติมตรงที่มันมีดีเทลขึ้นมานิดหน่อย คือมันดูเซ็งดูหงุดหงิดและดูเบื่อโลกมากกว่าทุกวัน

"หรือว่ามึงยังแฮงค์อยู่วะ" ฉลามชายหนุ่มทรงแบดบอยออกแนวกวนๆ หนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนของพีพีเอ่ยติดตลกเล็กน้อยหลังจากที่เห็นสีหน้าไม่ค่อยสดใสของเพื่อน

"ช่วงนี้กูนอนไม่ค่อยหลับว่ะ"

"เป็นเหี้ยไรวะ หลินตามมาหลอกหลอนมึงหรือไง" ฉลามว่าขึ้น ทำให้คนที่กำลังจะหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ใต้ตึกคณะอย่างพีพีถึงกับชะงัก ทำหน้าเซ็งพร้อมกลอกตาไม่พอใจกับคำพูดของเพื่อนก่อนที่จะกระแทกก้นนั่งลงในเวลาต่อมา

"เป็นผีหรือไงถึงต้องมาหลอกกู" ก็ไม่ใช่ เพราะหลายวันก่อนยัยผู้หญิงคนนั้นเพิ่งมาหาเขาแบบตัวเป็นๆ พร้อมคำขอโทษนี่เอง 

"ก็คงไม่ใช่แน่นอนเพราะล่าสุดกูเพิ่งได้ข่าวมาว่าหลินได้ทุนเรียนที่นี่ มึงเตรียมตัวไว้ได้เลยไอ้พี มึงได้เจอหลินแน่" เหอะ ตั้งใจพุ่งเป้ากลับมาขอคืนดีเขาหรือเปล่า ถึงได้ดิ้นรนสอบชิงทุนได้มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนจนได้

อย่างที่รู้กันว่ามหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ตอนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่ค่าเทอมแพงที่สุด ฐานะอย่างยัยเด็กเหมยหลินที่บ้านล้มละลายอย่างนั้นแน่นอนว่าไม่มีปัญญาเรียนที่นี่แน่นอน แต่พยายามสอบชิงทุนมาได้แบบนี้ เป้าหมายเดียวก็คงจะเป็นเรื่องที่เธอมาพูดคืนนั้น

ขอโอกาส...เหอะ ไม่มีวันซะหรอก!

"จะเรียนก็เรียนไปแต่อย่ามายุ่งมาเกะกะกับกูก็พอ เลิกแล้วก็คือเลิก" พีพีตอบกลับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่กลับไป

"มึงพูดอย่างกับว่าก่อนหน้านี้มึงได้เจอหลินมาแล้วยังไงอย่างงั้นอะ" สกายถามพร้อมหรี่ตาจับผิดพีพีที่นั่งทำหน้าอารมณ์ไม่ดี

"เออจริง กูก็คิดเหมือนไอ้กาย" ฉลามว่าเสริมพร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้พีพี จ้องมองแววตาที่ดูเลิ่กลั่กเล็กน้อยของเพื่อนอย่างจับพิรุธ ไอ้นี่มันน่าสงสัยวะ

พีพีที่นั่งไม่ค่อยติดเท่าไหร่ เห็นเพื่อนพากันจ้องรอคำตอบก็นึกรำคาญขึ้นมา สุดท้ายเขาก็เลยตัดสินใจบอกความผิดพลาดที่เกิดขึ้นคืนนั้นกับเพื่อนในที่สุด

"...กูเมาแล้วกดโทรผิด กูไปกดเบอร์ยัยเด็กนั่นก็เลยได้เจอกัน"

"แล้วไงต่อ" ฉลามถามทำหน้าราบเรียบพยายามไม่ออกอาการที่อยากจะขำเพื่อน มึงพลาดอย่างมหันต์แล้วเพื่อน!

"ยัยเด็กนั่นมาหากู แล้วพูดว่าขอโอกาส"

"แล้วมึงว่าไง" สกายถามพร้อมจ้องมองแววตาของเพื่อนที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งในความเศร้าหม่นนั้นก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน ก่อนจะได้ยินคำตอบที่แข็งกร้าวว่า

"กูเจ็บแล้วจำ"

"..." หลังจากที่ได้ยินคำตอบของพีพี ทั้งสกายและฉลามก็พากันนั่งเงียบไม่มีใครว่าอะไรออกมา พวกเขารู้ดีที่สุดอยู่อย่างหนึ่งคือ เหมยหลินคือรักแรกของพีพีที่พีพีทั้งรักและทะนุถนอมที่สุด รู้ว่าเหมยหลินลำบากเพื่อนของพวกเขาก็ไม่นึกรังเกียจเธอ อะไรที่ช่วยได้พีพีก็ช่วยเต็มที่ แต่สุดท้ายคนที่เต็มที่กับความรักอย่างพีพีกลับเป็นฝ่ายถูกทิ้ง

ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่ทราบถึงเหตุผลพวกนั้นของเหมยหลินเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะต่อให้พีพีพูดว่าเจ็บแล้วจำอย่างแข็งกร้าวออกมา แต่สภาพตามความเป็นจริงที่พวกเขาเห็นตอนนี้มันส่วนทางกันอย่างสิ้นเชิง

"สภาพมึงตอนนี้เนี่ย กูว่าไม่น่าจะจำว่ะเพื่อน มึงยังคิดถึงและโหยหาเขาอยู่" เป็นฉลามที่พูดออกมาแถมยังจี้ใจดำพีพีได้ตรงจุดอีก ทำเอาคนถูกกล่าวหาหันขวับพร้อมถลึงตาปฏิเสธเสียงแข็ง!

"ไม่! กูไม่ได้คิดถึงยัยเด็กนั่น"

"อะเคร มึงกำลังปากแข็ง" ฉลามว่าต่อ

"ปากแข็งเหี้ยไร กูไม่ได้คิดถึงจริงๆ" พีพีปฏิเสธเสียงแข็งอีกครั้ง เขาสาบานได้เลยว่าไม่ได้คิดถึงยัยเด็กนั่นจริงๆ 

"แค่มึงยังเก็บเบอร์เขาไว้ในเครื่องอะ แค่นี้มึงก็แพ้แล้วไอ้สัส" แต่ฉลามก็ไม่ย่อท้อ จี้ใจดำเพื่อนต่อแถมยังดึงไม้เด็ดออกมาโจมตีอีกด้วย ทำเอาพีพีถึงกับชะงักเลิ่กลั่กไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว

เขาแค่ลืมลบเบอร์ทิ้ง ลืมลบซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเบอร์ไว้

"กูลืมลบไง เดี๋ยวกูลบตอนนี้เลย" ว่าจบพีพีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดลบเบอร์โทรศัพท์ของเหมยหลินให้เพื่อนทั้งสองคนอย่างสกายกับฉลามได้เห็นกันจะๆ ไปเลย เพื่อนทั้งสองคนเห็นแบบนั้นก็มองหน้ากันก่อนที่จะถอนหายใจอย่างเอือมระอาออกมา

ลบเบอร์แต่ไม่ได้ลบสิ่งที่อยู่ในใจแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรวะ?

"เอาเถอะ แล้วแต่มึงเลยเพื่อนแต่หลังจากนี้มึงได้ว้าวุ่นใจแน่ๆ ปะขึ้นไปเรียนกันเถอะ" สกายที่เบื่อคนปากแข็งอย่างพีพีแล้ว จึงเลือกที่จะปล่อยเพื่อนไป ขี้เกียจมานั่งบี้ให้เพื่อนยอมรับว่ายังคิดถึงสาวรุ่นน้องอยู่ ถ้าเพื่อนปฏิเสธก็ขอให้ปฏิเสธสิ่งที่อยู่ในใจให้ได้ตลอดรอดฝั่งละกัน

.

.

.

ด้านเหมยหลิน

"หลินเธอโอเคใช่ไหม ถ้าเดินๆ อยู่แล้วเจอเข้ากับพี่พีอะ" ดาด้าเพื่อนสนิทคนเดียวของเหมยหลินตั้งแต่เรียนมัธยมด้วยกันเอ่ยถามเพื่อนที่กำลังเดินออกจากตึกคณะมุ่งตรงไปที่ตึกรวมคนหล่ออย่างวิศวะ 

เธอทราบมาว่าเพื่อนสอบชิงทุนเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เธอก็ไม่รอช้าขอพ่อกับแม่เรียนที่นี่ด้วยเช่นกันเพราะจะได้อยู่ใกล้เพื่อนรักอย่างเหมยหลิน

เพราะเหมยหลินเป็นเด็กที่น่าสงสาร ตอนนี้เธอกำพร้าทั้งพ่อและแม่ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังคนเดียว เธอชวนไปอยู่ที่บ้านด้วยเหมยหลินก็ปฏิเสธ บอกจะเอาเงินและสมบัติที่พ่อแม่ทิ้งไว้ไปซื้อคอนโดแล้วใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ไม่อยากเป็นภาระใครรวมถึงเพื่อนสนิทอย่างเธอด้วย เพื่อนน่าสงสารขนาดนี้เธอก็ทำใจให้เพื่อนเดินตามลำพังไม่ได้ จึงพยายามอ่านหนังสือแล้วสอบเข้าที่นี่ด้วยอีกคน กว่าจะผ่านมาได้ก็ลำบากแสนยากเข็นใช้ได้เหมือนกัน

แต่เรื่องที่ดูเหมือนจะลำบากกว่าการเข้ามาเรียนที่นี่ตอนนี้คือ เพื่อนเธอกำลังคิดจะง้อแฟนเก่านี่แหละ 

ซึ่งเธอมองจากดาวอังคารยังดูออกเลยว่าไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเพื่อนของเธอดันเป็นฝ่ายทิ้งฝั่งนั้นมาก่อน แถมฝั่งนั้นที่เธอทราบมาในตอนนี้ก็คือ เขาเย็นชามากแถมยังแอบปากร้ายอีกด้วย ได้ข่าวว่าเป็นตัวตึงของคณะวิศวะเอกเครื่องกลด้วยสิ

เฮ้อ! ไม่อยากจะนึกถึงสภาพตอนที่ได้พบกันเลย

"โอเคสิแก ฉันตั้งใจแล้วว่าจะง้อพี่พี" เหมยหลินตอบขณะที่กำลังสับขาเดินอย่างมุ่งมั่น เธอฝ่าฟันความกลัวในใจมาแล้วเธอก็ต้องทำให้สำเร็จ 

"แล้วแกไม่คิดว่าเขาจะตะบันหน้าแกกลับมาบ้างหรือไง เลิกกันไปสามปีเลยนะหลิน เขาคงไม่มีเยื่อใยสไปเดอร์แมนอะไรกับแกแล้วมั้ง" 

ด้าดาพูดต่อด้วยสีหน้ากังวลและแอบเป็นห่วงเพื่อน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงได้คิดจะง้อตอนนี้ เวลามันผ่านนานเกินไปแล้ว มันคงไม่ง่ายที่จะต่อให้ติดเหมือนเดิม

"ไม่ลองก็ไม่รู้อะด้า" เหมยหลินตอบพร้อมฉีกยิ้มบางๆ ให้เพื่อน ก่อนจะเดินตรงไปทางคณะวิศวะต่อ 

ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรแถวตึกนั้น แต่เป้าหมายที่ทำให้เธอเลือกเดินไปที่ตึกคณะวิศวะหลังจากเรียนภาคเช้าเสร็จคือผู้ชายที่เธอเจอเมื่อหลายคืนก่อน เธออยากทวงคืนเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายที่เดินไปจากเขาก่อน แต่ตอนนี้เธอขอเห็นแก่ตัวทวงคืนเขาอีกครั้ง

เพราะสามปีที่ผ่านมาเธอมั่นใจว่าอีกฝ่ายยังรักเธออยู่!

ตุบ!

"อ๊ะ!"

หลังจากที่เดินเข้ามาในตึกวิศวะแล้ว จู่ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเมื่อเหมยหลินเดินมาทางตรงอยู่ดีๆ ก็ถูกหนุ่มปริศนาที่กำลังเดินออกมาจากซอยในตึกชนเข้าอย่างจัง ทำเอาเหมยหลินหน้าเหวอหลับตาแน่นด้วยความตกใจ แต่เธอยังถือว่าโชคดีที่อีกฝ่ายคว้าแผ่นหลังของเธอมากอดไว้ทันก่อนที่จะได้ยินเสียงทุ้มลึกถามว่า…

"เป็นไรป่าว..." 

พีพีรีบคว้าแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินชนตอนที่เขาเดินออกมาจากซอยหนึ่งภายในตึก เป็นจังหวะชนที่อีกฝ่ายกำลังเดินตรงแต่เขากำลังจะออกจากซอย เลยทำให้ชนกันอย่างจังแต่ดีที่เขาคว้าแผ่นหลังของเธอมากอดไว้ทันก่อนจะถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า 

แต่พอได้เห็นใบหน้าของคนที่ตัวเองรับไว้เท่านั้นแหละ เขาก็รีบปล่อยมือออกจนอีกฝ่ายล้มลงไปนั่งแมะบนพื้นประหนึ่งว่าเพิ่งจับเชื้อโรคมายังไงอย่างงั้น จนเพื่อนทั้งสองคนอย่างสกายกับฉลามตกใจอุทานคำหยาบออกมา

"เชี้ยพี!"

"หลิน! แกเป็นไรป่าว" ดาด้าถามพร้อมรีบลงไปประคองร่างกายเพื่อนขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงทันที หลังจากที่เห็นเพื่อนร่วงลงไปนั่งแมะบนพื้นจากการปล่อยมือของคนที่เพิ่งช่วยเพื่อนไว้ แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงที่ยืนไม่ไกลจากเพื่อนเพื่อจะอ้าปากด่าที่ปล่อยเพื่อนตัวเองเจ็บตัวแบบนี้ ดาด้าถึงกับชะงักนิ่งไปทันที เมื่อพบกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรลงมาจุติบนโลกมนุษย์กำลังทำหน้าตึงเข้มคือบุคคลที่เพื่อนบอกว่าจะง้อนั่นเอง

"พี่พี!"