Masuk“เข้าไปนอนได้แล้ว”“แล้วพี่ล่ะคะ”“เดี๋ยวพี่ก็ไปนอน”ไอวี่มองเขาเหมือนยังไม่ค่อยไว้ใจ“ห้ามไปหาเรื่องใครนะคะ”ฮันเตอร์หลุดหัวเราะ“รู้แล้วครับ”“จริงนะ”“ครับ”ไอวี่จึงยอมปล่อยมือ“ฝันดีค่ะ”“ฝันดี”ฮันเตอร์ยืนมองจนเธอเดินเข้าไปในบ้านพักเรียบร้อยแล้วถึงหันกลับมาสายตาเลื่อนไปยังบ้านพักอีกหลังที่ตัวเองต้องกลับไปนอนเพียงแค่คิดว่าข้างในมีใครอยู่บ้าง เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆคีรันคนหนึ่งไทม์อีกคนหนึ่งถึงตอนนี้ไทม์จะไม่ได้ทำให้เขาหงุดหงิดเท่าเมื่อก่อนแล้วก็เถอะแต่จะให้กลับไปนอนเบียดอยู่ในห้องเดียวกับสองคนนั้น—ไม่เอาดีกว่าฮันเตอร์เปลี่ยนทิศทาง เดินกลับไปยังบริเวณริมหาดแทนสุดท้ายเขาเลือกโต๊ะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากทะเล ทิ้งตัวลงนั่งคนเดียว แล้วเรียกพนักงานมาสั่งเหล้าแก้วแรกถูกยกขึ้นดื่มช้า ๆลมทะเลพัดเย็น เสียงคลื่นในตอนดึกสงบกว่าช่วงหัวค่ำมากฮันเตอร์เอนหลังพิงเก้าอี้ มองออกไปยังทะเลมืดเบื้องหน้าอย่างสบายอารมณ์นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวยังดีกว่ากลับไปเจอสองคนนั่นอีกอีกด้านหนึ่ง ภายในบ้านพักของสามสาวไอวี่กับมิรินนั่งอยู่บนเตียง ส่วนมายด์นอนเงียบอยู่ตรงมุมหนึ่งตั้งแต่กลับเข้าห้องมา
“มายด์”“อะไร”“เราชอบมายด์จริง ๆ”เธอนิ่ง“ชอบมานานแล้วด้วย”หัวใจของมายด์เต้นแรงจนแทบไม่กล้าสบตาไทม์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้เบือนหน้าหรือขยับหนี เขาจึงแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากเธออย่างลังเลคนที่แอบดูอยู่ด้านหลังแทบหยุดหายใจดวงตาของมิรินเบิกกว้างไอวี่ยกมือปิดปากทันทีคีรันเองก็ชะงักไปเหมือนกันมีเพียงฮันเตอร์ที่ยืนกอดอกมองอย่างสบายใจมุมปากยกขึ้นช้า ๆก่อนหันไปมองคีรันข้างตัวด้วยสายตากวน ๆประมาณว่า—เห็นไหมคีรันมองกลับอย่างหมั่นไส้“ฟลุกหรอก”ฮันเตอร์หัวเราะในลำคอ“อย่างน้อยก็เร็วกว่าวิธีมึง”ทางด้านมายด์ ตอนแรกเธอตกใจจนตัวแข็ง แต่เมื่อไทม์กำลังจะผละออก เธอกลับไม่ได้ถอยหนีตรงกันข้าม มือเล็กกลับจับชายเสื้อเขาไว้เบา ๆไทม์ชะงักสายตาทั้งคู่สบกันในระยะใกล้คราวนี้เขาไม่ต้องเดาอีกแล้วเมื่อไทม์โน้มลงไปหาอีกครั้ง มายด์จึงหลับตาและตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจมิรินหันกลับมาทันที“โอเค ไปเถอะ”ไอวี่พยักหน้ารัว ๆ“ไป ๆ”ทั้งกลุ่มค่อย ๆ ถอยออกจากที่ซ่อนฮันเตอร์เป็นคนสุดท้ายที่หันหลังกลับเขาเหลือบมองไทม์กับมายด์อีกครั้ง ก่
สีหน้าของเขาจึงค่อยดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคีรันที่นั่งตรงข้ามมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มกินกันไปได้สักพัก ฮันเตอร์ก็เรียกพนักงานมาสั่งเหล้าเมื่อเครื่องดื่มถูกนำมาวาง เขารินใส่แก้วตัวเอง ก่อนรินอีกแก้วแล้วเลื่อนไปทางไทม์ไทม์มองแก้วตรงหน้า“อะไรครับ”ฮันเตอร์ยกแก้วตัวเองขึ้นจิบ“มึงคงต้องใช้”ไทม์หันมองเขาอย่างไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงบทสนทนาเมื่อตอนบ่าย“นี่พี่จะช่วยผมเหรอ”“เออ”ฮันเตอร์ตอบสั้น ๆแล้วเหลือบมองมายด์ที่กำลังคุยกับมิรินอยู่“มึงจะได้เลิกตามติดเมียกูสักที”ไทม์นิ่งไป“ผมไม่ได้ตามไอวี่”“รู้แล้ว”ฮันเตอร์ยกมุมปาก“เพราะงั้นก็รีบจัดการของมึงให้เรียบร้อย”ไทม์มองแก้วเหล้าอีกครั้ง ก่อนหยิบขึ้นมาดื่มฮันเตอร์มองแล้วแทบขำจีบผู้หญิงคนเดียวต้องให้คนอื่นวางแผนให้ตั้งกี่คนวะเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ จู่ ๆ ฮันเตอร์ก็วางแก้วแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะโดยไม่พูดอะไรไอวี่เงยหน้ามองทันที“พี่ฮันเตอร์?”เขาไม่ตอบ เดินตรงออกไปทางชายหาดไอวี่มองตามอย่างงง ๆ ก่อนรีบลุก“เดี๋ยวอัยมานะ”เธอเดินตามออกไป“พี่ฮันเตอร์”คนข้างหน้าหยุดเดิน“เป็นอะไรคะ จะไปไหน”ฮันเตอร์หันกลับมามองนิ่ง ๆย
“เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม ค่อย ๆ คุย ให้เขาเห็นก่อนว่ามึงจริงจัง”ไทม์พยักหน้าเล็กน้อย แต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความคิดฮันเตอร์ฟังอยู่พักหนึ่งก็เหลือบมองไทม์“ถ้าอยากให้เขาหนีกลับ ก็ทำตามที่มันบอก”คีรันหันขวับ“มึงหมายความว่าไง”ฮันเตอร์ยังนอนอยู่ท่าเดิม ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาไม่พอใจของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย“ก็ช้า”“เรื่องแบบนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไป”“เป็นกูรุกไปแล้ว”ไทม์หันมองทันทีฮันเตอร์ยกแขนขึ้นรองศีรษะ“มีโอกาสก็จูบเลย”คีรันขมวดคิ้ว“มึงบ้าหรือเปล่า”“ถ้าเขาไม่มีใจก็แค่โดนตบ”ฮันเตอร์ตอบหน้าตาเฉย“ก็รู้กันไปเลย แล้วค่อยปล่อยเขาไป”“แล้วถ้าผู้หญิงเขาไม่พร้อมล่ะวะ แบบนั้นเขาเสียหายนะ”ฮันเตอร์หัวเราะในลำคอ“งั้นมึงก็รอ”“รออะไร”“รอให้เขามีผัวไปก่อน แล้วค่อยทำ”“ไอ้ฮันเตอร์”“จริง”ฮันเตอร์เหลือบมองคีรันด้วยสีหน้ากวน ๆ“มัวแต่รอจังหวะ รอให้พร้อม รอให้แน่ใจ หมารอคาบไปแดกเยอะแยะ”คีรันส่ายหน้า“วิธีมึงแม่งสุดโต่ง”“แต่ไม่เสียเวลา”ฮันเตอร์ตอบทันทีก่อนสายตาจะเลื่อนไปหาไทม์“ถ้าชอบก็ทำให้เขารู้ว่าชอบ จะได้รู้กันไปเลยว่าเขาเอามึงหรือไม่เอา”ไทม์นิ่ง“แต่ถ้าจะจูบจริง ก็ดูด้วยว่
พอผ่านรองเท้าข้างแรก เธอก็ก้มลงหยิบขึ้นมา แล้วเดินไปเก็บอีกข้างที่ตกอยู่ข้างเตียงฮันเตอร์มองตามเงียบ ๆไอวี่เอารองเท้าทั้งสองข้างมาวางไว้ตรงหน้าเขา“ใส่รองเท้าค่ะ”“จะพาพี่ไปไหน”“ใส่ก่อนค่ะ”ฮันเตอร์ยกมุมปากเล็กน้อย แต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งแล้วสอดเท้าใส่รองเท้าตามที่เธอบอกอย่างว่าง่ายคีรันที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นเงียบ ๆเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังโยนรองเท้าใส่เขาอยู่เลยแต่พอไอวี่เป็นคนบอก กลับเชื่อฟังขึ้นมาเสียอย่างนั้นพอฮันเตอร์ใส่รองเท้าเสร็จ ไอวี่ก็ยื่นมือไปหา“ลุกค่ะ”ฮันเตอร์เงยหน้ามอง“ไปไหน”“ออกไปข้างนอกกับอัยก่อน”“พี่เพิ่งนอนเอง”“ลุกเร็วค่ะ”ไอวี่จับมือเขาแล้วออกแรงดึงฮันเตอร์มองมือเล็กที่จับตัวเองอยู่ ก่อนสายตาจะเลยไปยังคีรันเมื่อครู่ใครกันนะที่บอกว่า ถ้าเขานอนไม่ได้ก็กลับไปก่อน เดี๋ยวจะพาไอวี่กลับเองมุมปากของฮันเตอร์ค่อย ๆ ยกขึ้นเขาไม่ได้รีบร้อนลุก แต่ปล่อยให้ไอวี่ดึงอีกครั้ง“พี่ฮันเตอร์”“ครับ ๆ”คราวนี้ถึงยอมลุกขึ้นไอวี่ยังไม่ปล่อยมือ แต่ดึงเขาให้เดินตามออกจากห้องฮันเตอร์เดินตามอย่างว่าง่ายผิดกับเมื่อครู่ลิบลับพอผ่านหน้าคีรัน เขาก็หันไปมองไม่พูดอะไรสักคำเพียงยกมุ
ไอวี่รีบตัดบทคีรันจึงพาทุกคนเดินไปยังบ้านพักบ้านสองหลังตั้งอยู่ไม่ไกลกัน แต่ละหลังมีห้องนอนใหญ่เพียงห้องเดียว พร้อมเตียงขนาดใหญ่และพื้นที่พักผ่อนภายในบ้าน“หลังนี้ของพวกไอวี่”คีรันส่งคีย์การ์ดให้“สามคนนอนด้วยกันได้สบาย”มายด์กับมิรินพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนช่วยกันลากกระเป๋าเข้าไปไอวี่กำลังจะตามเพื่อน แต่ฮันเตอร์ถามขึ้นเสียก่อน“แล้วของพี่?”คีรันชี้ไปยังบ้านอีกหลัง“หลังนั้น”ฮันเตอร์มองตาม ก่อนหันกลับมา“แล้วมึง?”“ก็นอนหลังเดียวกัน”สีหน้าของฮันเตอร์นิ่งลงทันที“ห้องเดียวกัน?”“อือ”คีรันตอบอย่างสบายอารมณ์“ห้องนอนใหญ่ นอนได้หลายคนอยู่แล้ว”ฮันเตอร์หันมองไอวี่เธอรีบยิ้มเอาใจ“แค่สองคืนเองค่ะ”“...”“นะคะ”ฮันเตอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“อือ”“น่ารักที่สุด”ไอวี่ยิ้ม ก่อนลูบแก้มเขาเบา ๆ แล้วรีบตามเพื่อนเข้าบ้านไปคีรันมองภาพนั้นเงียบ ๆฮันเตอร์หันกลับมาเห็นพอดีมุมปากจึงยกขึ้นอีกครั้งก่อนทั้งคู่จะเดินไปยังบ้านพักของตัวเองพอพ้นจากกลุ่มสาว ๆ คีรันก็พูดขึ้นเบา ๆ“ถ้านอนไม่ได้ก็กลับก่อนได้นะ”ฮันเตอร์ปรายตามองคีรันยิ้มมุมปาก“เดี๋ยวตอนกลับกูพาไอวี่กลับเอง”ฮันเตอร์หย







