Semua Bab เกมรักเดิมพันหัวใจ: Bab 1 - Bab 10

ไอวี่ วัยสิบแปดปี เป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยโดดเด่น ใบหน้าเรียวหวาน ดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความมั่นใจ จมูกได้รูป ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ และเส้นผมสีดำยาวสลวยที่ปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติขับรถสปอร์ตสีขาวคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ของเจ้าสัวอธิป ก่อนหญิงสาวจะผลักประตูรถลงมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเธอคือ อัยวาริน อัครเศรษฐกุล หรือ ไอวี่ลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสัวอธิปกับอารยาเมื่อห้าปีก่อน แม่ของไอวี่เสียชีวิต และไม่นานหลังจากนั้น พ่อของเธอก็พารสิกา ภรรยาใหม่ พร้อมเอวา ลูกสาวที่อายุน้อยกว่าเธอเพียงไม่กี่เดือน เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตอนนั้นเอง ไอวี่จึงรู้ว่า พ่อของเธอนอกใจแม่มานานหลายปี และมีอีกครอบครัวมาตลอด เพียงแต่แม่ไม่เคยรู้ความจริง เพราะเสียชีวิตไปก่อน.นับจากวันนั้น ครอบครัวที่เคยสมบูรณ์ก็ไม่เหลืออีกต่อไป ส่วนไอวี่ก็ไม่เคยยอมรับทั้งผู้หญิงคนนั้นและลูกสาวของเธอว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนพบเจ้าสัวอธิปนั่งอยู่กับรสิกา ภรรยาคนใหม่ และเอวา ลูกสาวของทั้งคู่เธอหยุดยืนตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ"ป๊าระงับบัตรเครดิตอัยทำไมคะ"อธิปมองลูกสาว สีหน้าเ

“แล้วก็...ปากคุณเลอะลิปสติกค่ะ”ฮันเตอร์ชะงักเล็กน้อย ขณะที่ไอวี่หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมาเขายกมือแตะริมฝีปากตัวเอง ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาสนใจยิ่งกว่าเดิมมุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น"หยิ่งดี..."เขาพึมพำกับตัวเองปกติผู้หญิงที่เจอมักเข้ามาทำความรู้จัก พยายามชวนคุย หรืออย่างน้อยก็แอบมองเขาแต่ผู้หญิงคนนี้...กลับทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนและนั่น...กลับทำให้เขาสนใจเธอมากกว่าผู้หญิงทุกคนที่เคยเจอ.......................ไอวี่นั่งเรียนตลอดช่วงเช้าด้วยความลำบากบทเรียนที่อาจารย์สอนผ่านไปเร็วเกินกว่าที่เธอจะตามทันหลังจากขาดเรียนไปถึงสองสัปดาห์ หลายวิชามีทั้งเนื้อหาใหม่ รายงาน และงานกลุ่มที่เธอไม่รู้เรื่องเลยหญิงสาวได้แต่นั่งจดทุกอย่างเท่าที่ทำได้ พร้อมตั้งใจว่าจะต้องตามบทเรียนให้ทันโดยเร็วที่สุดเมื่ออาจารย์กล่าวเลิกคลาส ไอวี่ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ"เหนื่อยชะมัด..."เธอเก็บหนังสือลงกระเป๋า ก่อนเดินออกจากห้องเรียนทันทีที่พ้นประตู หญิงสาวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิท"อยู่ไหน"ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส"โรงอาหาร"ไอวี่

ไอวี่กำโทรศัพท์แน่นสายตาที่เคยเรียบนิ่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ไม่ได้…สิ่งที่แม่ลำบากสร้างมากับป๊า…เธอจะไม่มีวันยอมให้ตกไปอยู่ในมือเมียน้อยกับลูกของเมียน้อยเด็ดขาด……………ตกเย็นไอวี่เดินมาถึงชมรมกีฬาพร้อมไทม์วันนี้มายด์กับมิรินติดธุระ จึงฝากไทม์มาเป็นเพื่อนเธอฮันเตอร์ที่กำลังคุยกับนักกีฬา หันมาเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาพอดีสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ไทม์มากับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว…หรือว่า…เป็นแฟนกันมิน่าล่ะ ถึงได้ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนไอวี่เดินตรงเข้ามาหาฮันเตอร์เหลือบมองนาฬิกา“ช้านะเรา”“ทุกคนรอกันอยู่”ไอวี่รีบอธิบาย“อัยไม่รู้ว่าต้องเริ่มซ้อมกี่โมง”“แวะกินข้าวเสร็จก็รีบมาทันทีเลยค่ะ”ฮันเตอร์พยักหน้าเบา ๆ หันไปบอกทุกคนให้ตั้งแถวเริ่มซ้อมก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบกับไอวี่“จะบอกว่าตัวเองไม่ผิดงั้นสิ”ไอวี่รีบส่ายหน้า“ไม่ได้บอกว่าไม่ผิดค่ะ”“แต่อัย…”เธอพูดไม่ออกฮันเตอร์ตัดบท“ครั้งหน้ามีความรับผิดชอบกว่านี้หน่อย”“ในเมื่อรับปากอาจารย์แล้ว ก็ควรตรงเวลา”ไอวี่เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้ารับ“…ค่ะ”ฮันเตอร์มองใบหน้าที่กำลังงอนิด ๆ แล้วแอบยิ้มมุมปากเวล

เด็กดื้อคนนี้ ยังพอฟังกันบ้าง ตลอดการซ้อม ไอวี่ตั้งใจ เดินกลางแดดก็ไม่บ่นสักคำ จนกระทั่งการซ้อมสิ้นสุดลง นักกีฬาทยอยเดินออกจากสนาม ไอวี่กำลังจะเก็บของเตรียมกลับ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอวาเดินตรงเข้ามาทางฮันเตอร์ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบเดินตรงไปหาเขา “พี่ฮันเตอร์คะ” ฮันเตอร์หันมาตามเสียงเรียก “ขอถ่ายรูปไปทำรายงานได้ไหมคะ” “ได้สิ” เขาพยักหน้ารับ ก่อนขยับเข้ามายืนข้างเธอ ไอวี่ยกโทรศัพท์ขึ้น แต่แกล้งทำหน้าลำบากใจ “พี่ถือโทรศัพท์ให้หน่อยได้ไหมคะ แบบนี้อัยหน้าใหญ่มากเลย” ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ “เรื่องเยอะจริง” เขารับโทรศัพท์จากมือเธอ แล้วหันกล้องกลับมาเตรียมถ่ายเซลฟี จังหวะนั้นเอง ไอวี่ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนแกล้งเสียหลัก “อุ๊ย!” ร่างบางเอนเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากแตะแก้มของฮันเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ฮันเตอร์ชะงักไปทันที เขาหันมามองเธออย่างตกใจ ส่วนไอวี่ก็รีบถอยออก สีหน้าตื่นไม่แพ้กัน “ขอโทษค่ะ!” เธอยกมือปิดปากตัวเอง “อัยเซ…ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ฮันเตอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็

ฮันเตอร์ยืนมองเธอเงียบ ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักติดอยู่บนใบหน้าของเขาหายไป เหลือเพียงสายตาที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ตอนหลับ...ดูไม่ดื้อเหมือนตอนตื่นเลยนะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ ปอยผมเส้นหนึ่งตกลงมาปรกแก้มของเธอ ฮันเตอร์ยื่นมือไปอย่างลังเล ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมนั้นทัดไว้ข้างหูอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง ยิ่งมอง...ก็ยิ่งละสายตาไม่ได้ เขาเผลอโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างดึงเอาไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ชะงัก ฮันเตอร์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้ถอยออกมาหนึ่งก้าว “พอแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง “อย่าเริ่ม เดี๋ยวหยุดไม่อยู่” เขาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ หยิบผ้าสะอาดชุบน้ำ บิดจนหมาด ก่อนเดินกลับมาที่ข้างเตียง เพื่อดูแลให้เธอรู้สึกสบายขึ้น เขาเช็ดใบหน้าและมือของเธอเบา ๆ เพื่อให้รู้สึกสบายขึ้น ไม่นานนัก ไอวี่เริ่มขยับตัว “หนาว...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ฮันเตอร์จึงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “เป็นไงบ้าง” “มึนหัวหรือเปล่า” ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้