บททั้งหมดของ เกมรักเดิมพันหัวใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

เช้าวันต่อมาเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นติ๊งต่อง...ไอวี่ขยี้ตาเบา ๆ ก่อนเดินงัวเงียไปเปิดประตูทันทีที่เห็นคนยืนอยู่หน้าห้อง ดวงตาที่ง่วงงุนก็เป็นประกายขึ้น"ป้าลิน..."ยังไม่ทันที่ลลินจะพูดอะไร หญิงสาวก็รีบโผเข้าไปกอด พร้อมทำเสียงอ้อนทันที"ป้าลินขา..."ลลินส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบา ๆ"มาอ้อนแบบนี้ แสดงว่ารู้ตัวว่าทำผิด"ไอวี่ยิ้มแหย ๆ ไม่ตอบลลินเดินเข้าไปในห้อง ก่อนหันกลับมามองหลานสาวด้วยสีหน้าจริงจัง"ทำไมถึงไม่ไปเรียน""ป๊าเราทั้งโทรหาป้า ทั้งฝากให้ป้ามาคุย"ไอวี่เม้มริมฝีปาก ก่อนตอบตามตรง"อัยไม่อยากเรียนที่เดียวกับเอวา"ลลินถอนหายใจ"แล้วหนีปัญหาแบบนี้ มันช่วยอะไร""รู้ไหมว่าคนที่ได้ประโยชน์ที่สุดคือใคร"ไอวี่นิ่งเงียบ"ก็สองแม่ลูกนั่นไง"ลลินพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ยิ่งเราไม่เอาการเอางาน ไม่ตั้งใจเรียน ไม่ดูแลตัวเอง""คนอื่นก็ยิ่งมองว่าเราไม่เหมาะสม""วันหนึ่ง ถ้าทรัพย์สินที่แม่เราร่วมสร้างกับป๊า ถูกยกให้สองแม่ลูกนั่นทั้งหมด...""หนูจะยอมเหรอ"ไอวี่ชะงักคำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไปความจริง...เธอไม่เคยสนใจเงินแต่เธอไม่ยอมให้สิ่งที่แม่ของเธอร่วมสร้าง

เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนเบนสายตาไปทางอาจารย์ ทำเอาฮันเตอร์ยิ่งอมยิ้มกับท่าทีรักษาระยะห่างของเธอมากกว่าเดิมอาจารย์หันมองไอวี่ ก่อนเอ่ยขึ้น"อาจารย์เรียกเธอมาก็เพราะเรื่องนี้""ปีนี้มหาวิทยาลัยกำลังจะจัดการแข่งขันกีฬาประเพณี""ฝ่ายกีฬากำลังหาตัวแทนถือป้ายของมหาวิทยาลัย"ไอวี่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจ"หนูเหรอคะ"อาจารย์พยักหน้า"ใช่""อาจารย์เสนอชื่อเธอไปแล้ว แล้วฝ่ายกีฬาก็เห็นชอบ"“หน้าที่ก็ไม่มีอะไรมาก แค่มาซ้อมเดินกับขบวนพาเหรด แล้วก็ร่วมพิธีเปิดการแข่งขัน”ไอวี่ชะงักไป“เอ่อ…อาจารย์คะ หนูขอไม่ทำได้ไหมคะ”อาจารย์ยิ้มบาง ๆ“ได้สิ แต่เธอขาดเรียนไปตั้งสองอาทิตย์ ก็ต้องหากิจกรรมอย่างอื่นมาชดเชยคะแนน”“คิดออกหรือยังว่าจะทำอะไร”ไอวี่เม้มริมฝีปาก ก่อนเงียบไป“งั้นก็มาซ้อมพรุ่งนี้นะ”“…ค่ะ”อาจารย์หันไปหาฮันเตอร์"ส่วนฮันเตอร์ ในฐานะประธานชมรมกีฬาและผู้ดูแลการจัดงานปีนี้ ฝากดูแลน้องด้วย"ฮันเตอร์ยิ้มอย่างพอใจ"ได้ครับอาจารย์"อาจารย์พยักหน้า"พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน มาซ้อมกับทีมที่ชมรมกีฬา""เดี๋ยวฮันเตอร์จะอธิบายรายละเอียดทั้งหมด""ค่ะ..."ไอวี่ตอบรับอย่างเสียไม่

พูดจบ ไอวี่ก็ขึ้นรถ ก่อนขับออกไปทันที เอวาได้แต่ยืนฮึดฮัดขัดใจ ระหว่างทางกลับ ภาพในอดีตค่อย ๆ ย้อนกลับมา วันที่รสิกากับเอวาเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน ต่อหน้าพ่อ… ทั้งคู่ทำตัวอ่อนโยนกับเธอ พูดดี ยิ้มให้ และทำเหมือนอยากเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่เมื่อไม่มีพ่ออยู่… ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป คำพูดเสียดสี การกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ และการทำให้เธอรู้สึกว่า… เธอไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนั้น สุดท้ายไอวี่จึงเลือกออกมาอยู่คอนโดของแม่ เพราะอย่างน้อย… ที่นี่ไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนนอก ……………………… วันต่อมาไอวี่เลิกเรียนเร็ว จึงมาถึงชมรมกีฬาก่อนเวลา เธอนั่งรออยู่บนอัฒจันทร์ พร้อมหยิบ MacBook ขึ้นมาทำรายงานกิจกรรมส่งอาจารย์ ไม่นานฮันเตอร์ก็เดินเข้ามา “วันนี้มาเร็ว” “เลิกเรียนเร็วค่ะ” เขาเหลือบมองหน้าจอ “ทำอะไรอยู่” “ทำรายงานกิจกรรมค่ะ” ฮันเตอร์ก้มดู ก่อนถาม “ทำผิดอะไร ถึงต้องมาทำกิจกรรมเพิ่ม” “อัยหยุดเรียนไปเกือบสองอาทิตย์ค่ะ” “แล้วทำไมไม่มาเรียน” ไอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง “ตอนนั้น…อัยยังจัดการตัวเองไม่ได้ แต่ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะ” ฮันเตอร์เห็นแวว

เมื่อเดินออกมาหน้าคอนโด รถสปอร์ตสีดำคันหรูของฮันเตอร์ก็จอดรออยู่ เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ก่อนคาดเข็มขัดเรียบร้อย ฮันเตอร์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง วันนี้เธอดูสวยกว่าตอนกลางวันเสียอีก “อยากกินอะไร” ไอวี่หันมายิ้มบาง ๆ “เราไปดื่มกันไหมคะ” “ดื่มเหรอ” “ค่ะ” เธอพยักหน้า “คืนนี้อัยอยากดื่ม” ฮันเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมองนาฬิกา “ที่ไหนดี” “ผับ XXX ตรงข้างหน้านี่ก็ได้ค่ะ” ฮันเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ “ไปอีกที่ดีกว่า” “เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบ เขาก็ออกรถทันที ......................... ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าผับหรูแห่งหนึ่ง แสงไฟนีออนส่องสว่างตัดกับบรรยากาศยามค่ำคืน รถสปอร์ตและรถหรูจอดเรียงรายอยู่เต็มลาน ฮันเตอร์ดับเครื่อง ก่อนหันมามองเธอ “เคยมาที่นี่ไหม” ไอวี่ส่ายหน้า “ไม่เคยค่ะ” “อัยเที่ยวแต่แถวคอนโด จะได้กลับง่าย ๆ” ฮันเตอร์ยิ้มมุมปาก “งั้นวันนี้ลองที่นี่” “รับรอง...ชอบแน่” เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ ก่อนพาเดินเข้าไปด้านใน ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าผับ พนักงานทุกคนต่างโค้งทักทายฮันเตอร์อย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณฮ

เขาตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “พี่ไปส่ง” ไอวี่พยักหน้า แต่ไม่กล้าสบตาเขาอีก เธอรีบลุกจากเตียง ขาที่ยังอ่อนแรงทำให้เธอเซเล็กน้อย ฮันเตอร์เผลอจะยื่นมือเข้าไปประคอง แต่เมื่อเห็นไอวี่เบี่ยงตัวหลบออกไปเพียงเล็กน้อย ฮันเตอร์ก็ชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปประคองเธอค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัว ก่อนจะเก็บทุกความรู้สึกไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ไอวี่ค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ส่วนฮันเตอร์ยืนอยู่ที่เดิม หลับตาอีกครั้ง พลางถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบกุญแจรถเดินตามเธอออกไป โดยเว้นระยะห่างไว้เงียบ ๆ ฮันเตอร์ขับรถมาตลอดทางโดยไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศภายในรถเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ ไอวี่เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามหลบสายตาของเขา ส่วนฮันเตอร์ก็ปล่อยให้ความเงียบนั้นดำเนินต่อไป ไม่นาน รถก็แล่นมาจอดหน้าคอนโดของไอวี่ ฮันเตอร์ปลดล็อกประตู ก่อนหันมามองเธอ “ถึงแล้ว” ไอวี่พยักหน้ารับเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนรีบเปิดประตูลงจากรถ “ไอวี่...” ฮันเตอร์เรียกไว้ แต่หญิงสาวกลับชะงักเพียงเสี้ยววินาที แล้วเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในล็อบบี