LOGINตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฮันเตอร์สอนเธอทั้งเรื่องต้นทุน กระแสเงินสด การอ่านสัญญา และการวางแผนชำระหนี้ แต่ทุกการตัดสินใจ เขายังคงให้อำนาจอยู่ในมือเธอเสมอและตอนนี้ไอวี่เริ่มยืนได้ด้วยตัวเองแล้วจริง ๆหลายวันต่อมา รสิกาเข้ามาที่บริษัทพร้อมอธิปเพื่อประชุมเรื่องงานระหว่างรอ เธอเหลือบเห็นรายงานผลประกอบการที่วางอยู่บนโต๊ะ“บริษัทมีกำไรแล้วเหรอคะ”อธิปมองตาม“นิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเมื่อสามเดือนก่อนมาก”รสิกานิ่งไป“ไอวี่บริหารเองทั้งหมดเหรอคะ”“อือ เห็นว่าฮันเตอร์ช่วยสอนอยู่บ้าง แต่คนตัดสินใจคือไอวี่”สีหน้าของรสิกาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเดิมทีเธอคิดว่าอีกไม่นานไอวี่ก็คงบริหารต่อไม่ไหว สุดท้ายบริษัทแห่งนี้ก็ต้องกลับมาอยู่ในการจัดการของอธิปเหมือนเดิมแต่สามเดือนผ่านไป บริษัทกลับไม่ได้แย่ลงตรงกันข้าม มันกำลังค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมารสิกามองตัวเลขกำไรบนเอกสารอีกครั้ง ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นดูเหมือนสิ่งที่เธอคิดว่าจะพังลงง่าย ๆ...กำลังเริ่มยืนได้ด้วยตัวเองเสียแล้ว...........ค่ำวันนั้น โรงแรมหรูใจกลางเมืองถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทครอบครัวฮันเตอร์ครอบครัวของอธิปได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย
ทันทีที่เข้าห้อง ไอวี่ก็หันไปมองมายด์ด้วยรอยยิ้ม“ห้ามถามนะ”“ยังไม่ได้ถามเลย” ไอวี่หัวเราะ “แต่แกกับไทม์...คบกันแล้วใช่ไหม”มายด์หน้าแดง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“อือ”“จริงเหรอ!”“เบา ๆ สิ!”ไอวี่หัวเราะอย่างดีใจ ก่อนเข้าไปกอดเพื่อน“ดีใจด้วยนะ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี“มายด์”ไอวี่ยิ่งยิ้มเมื่อจำเสียงไทม์ได้“แฟนมาหาแล้ว เราไปหาพี่ฮันเตอร์ดีกว่า”“อัย!”เธอหัวเราะแล้วเดินออกมา ปล่อยให้มายด์อยู่กับไทม์สองคนเมื่อมาถึงอีกบ้าน ฮันเตอร์ก็รับกระเป๋าจากมือเธอไปถือทันที“มายด์กับไทม์คบกันแล้วนะคะ”“รู้แล้ว”“รู้ได้ยังไง”“ดูหน้ามันก็รู้”ไอวี่หัวเราะ ก่อนปล่อยให้เขาจูงมือเดินไปทางรถแต่โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อนพี่คีรันฮันเตอร์เหลือบมองหน้าจอ สีหน้าเปลี่ยนทันทีไอวี่อมยิ้ม ก่อนกดรับ“ค่ะ พี่คีรัน”“เรื่องสามข้อที่ฮันเตอร์ถามเมื่อวาน พี่คุยกับทางโครงการให้แล้วนะ มีบางเงื่อนไขที่เขายอมแก้ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้อัยดูก่อน”“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”เมื่อวางสาย ไอวี่ก็หันมาหาฮันเตอร์“พี่คีรันไปคุยให้แล้วนะคะ”“อือ”“ยังไม่ชอบเขาอีกเหรอ”“เรื่องงานก็เรื่องงาน”ฮันเตอร์หันมามองเธอ“ส่วนเรื่องมัน
ไทม์ผละออกเพียงเล็กน้อย“ยังเปลี่ยนใจได้นะ”มายด์ส่ายหน้า ก่อนกระซิบชิดริมฝีปากเขา“ไม่เปลี่ยน”ไทม์ยิ้ม ก่อนก้มลงจูบเธออีกครั้งไม่นานประตูก็ปิดลงพร้อมกับแสงไฟภายในห้องที่ดับลง และคืนนั้นทั้งคู่ก็ยอมปล่อยให้ความรักที่แอบเก็บไว้ให้กันมานาน พาความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนไปด้วยความเต็มใจของทั้งสองคน..............แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าตัวเองยังถูกแขนใหญ่ของฮันเตอร์กอดเอาไว้แน่นเธอขยับตัวเล็กน้อย แต่คนที่เหมือนยังหลับอยู่กลับกระชับแขนทันที“จะไปไหน”“ตื่นแล้วเหรอคะ”“อือ”ฮันเตอร์ซุกหน้าลงกับต้นคอเธอเหมือนยังไม่อยากให้เธอลุกออกไปไอวี่เหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“พี่ฮันเตอร์”“ครับ”“เมื่อคืนไทม์ไปนอนไหน”คราวนี้ฮันเตอร์ลืมตา ก่อนยิ้มมุมปาก“บ้านนู้นมั้ง”“บ้านนู้น?” ไอวี่หันขวับ “กับมายด์เหรอคะ”“อือ”ไอวี่รีบจะลุก แต่ฮันเตอร์กอดไว้แน่นกว่าเดิม“อัยจะไปดูมายด์”“ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก”“แต่—”“ไอ้ไทม์มันโตแล้ว มายด์ก็โตแล้ว”“พี่รู้ได้ยังไงว่าเขา...”ไอวี่หยุดพูดเอง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเมื่อเห็นสายตารู้ทั
เสียงหวานสั่นพร่า ไอวี่หลับตาแน่น ร่างกายเกร็งขึ้นจนเผลอกอดเขาแน่นกว่าเดิม ปลายนิ้วจิกลงบนไหล่กว้างเล็กน้อยฮันเตอร์กระชับอ้อมแขนรับเธอไว้ทันที ลมหายใจของเขาสะดุด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่กำแน่นอยู่ตรงเอวเธอ ก่อนซบใบหน้าลงกับซอกคอขาว“อัย...”เสียงทุ้มพร่าดังชิดใบหู เขาหลับตาแน่น กัดกรามเล็กน้อย ขณะที่ไหล่กว้างสั่นไหวตามลมหายใจที่ขาดห้วงไอวี่กอดเขาไว้แน่นไม่ต่างกัน จนกระทั่งร่างกายที่เกร็งแน่นของทั้งคู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มกลับมาเป็นปกติฮันเตอร์ผ่อนลมหายใจยาว ก่อนเงยหน้ามองไอวี่ด้วยรอยยิ้มพอใจ แขนใหญ่ยังคงโอบเอวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย“เก่งมากครับ คนเก่งของพี่”ไอวี่ยิ้มเขิน ๆ ก่อนซบหน้าลงกับอกกว้าง ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู ยกมือขึ้นลูบผมเธอ ก่อนเชยคางเล็กให้เงยหน้าขึ้นรับจูบเขาจูบเธออย่างแสนรัก ทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหลงใหล จนไอวี่เผลอยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอเขาอีกครั้งผ่านไปไม่นาน ฮันเตอร์ก็พลิกตัวให้ไอวี่ลงนอนบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนขยับตามลงไปคร่อมเหนือร่างเธอ“พี่ฮันเตอร์...”“ครับ?”“ยังไม่พออีกเหรอคะ”ฮันเตอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก
ฮันเตอร์ยิ้มอย่างพอใจ ขยับนิ้วเข้าลึกขึ้นอีก จนไอวี่สะดุ้งและหลุดเสียงครางกระเส่า“อื้อ...พี่ฮันเตอร์...”เขาก้มลงจูบไซ้ซอกคอเธอไม่หยุด ทั้งจูบ ทั้งเอาใจด้วยนิ้วเรียวที่ขยับเข้าออกหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆไอวี่กอดเขาแน่น ร่างกายสั่นไหวตามความรู้สึกที่ทวีขึ้นทุกขณะ ลมหายใจขาดห้วง ก่อนเสียงครางแผ่วจะหลุดออกมาพร้อมกับร่างบางที่เกร็งขึ้นในอ้อมแขนของเขา“อื้อ...พี่ฮันเตอร์...อ๊ะ...”ไอวี่ยังคงหายใจหอบเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังกอดเธอ ดวงตาคู่สวยสบกับเขานิ่ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็เป็นฝ่ายรุกกลับบ้างมือเล็กเลื่อนไปจัดการเสื้อผ้าของฮันเตอร์ทีละชิ้นฮันเตอร์เลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนรอยยิ้มพอใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาไม่ได้ห้าม กลับให้ความร่วมมือกับเธออย่างเต็มใจ“จะทำอะไรครับ”ไอวี่ไม่ตอบ เธอขยับขึ้นคร่อมร่างของฮันเตอร์แทนคำตอบ มือเล็กวางลงบนอกกว้าง ก่อนโน้มตัวลงไปหาเขาช้า ๆเธอขยับเข้าไปจูบเขาแทนคำตอบ ริมฝีปากนุ่มจูบเขาอย่างเอาใจ ก่อนจะค่อย ๆ ซุกไซ้ตามลำคอเลียนแบบสิ่งที่เขาชอบทำกับเธอฮันเตอร์หัวเราะต่ำในลำคอ แขนใหญ่โอบเอวเธอไว้หลวม ๆ ปล่อยให้ไอวี่เป็นฝ่ายเอาใจเขาบ้าง“อืม...”เสียงตอบร
“แล้วไทม์จะไปไหนได้คะ”“ก็เรื่องของมัน”“แต่ห้องเขาอยู่นี่นะ”“พี่บอกมันไว้แล้ว”“บอกอะไร”ฮันเตอร์หันกลับมาหาเธอ“ว่าอัยจะมานอนที่นี่”ไอวี่นิ่งไปสองวินาทีก่อนดวงตาจะค่อย ๆ เบิกขึ้น“เดี๋ยวนะ”เธอมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“นี่พี่ไม่ได้เมาเหรอคะ”ฮันเตอร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนหลุดหัวเราะ“ไม่ได้เมา”“พี่ฮันเตอร์!”ไอวี่ตีแขนเขาทันที“หลอกอัยเหรอ”“ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ อัยจะยอมมานอนกับพี่ไหมล่ะ”“ไม่ได้นะคะ ทำแบบนี้ไทม์ก็คิดว่าเรา...”เธอหยุดคำพูดไปเองฮันเตอร์เลิกคิ้ว“ทำอะไร”“ก็...”“ก็เราจะทำ”“พี่ฮันเตอร์!”เขาหัวเราะ ก่อนรวบเอวเธอพามาที่เตียงไอวี่เสียหลักลงบนที่นอนนุ่ม ๆ ขณะที่ฮันเตอร์ตามลงมาใกล้“คนเจ้าเล่ห์”“ก็คิดถึงนี่”น้ำเสียงเมื่อครู่ที่เต็มไปด้วยความกวนอ่อนลงฮันเตอร์ก้มลงจูบเธออีกครั้ง ก่อนเลื่อนริมฝีปากไปแตะข้างแก้มและซอกคออย่างออดอ้อน“อื้อ...พี่ฮันเตอร์”ไอวี่หดคอหนีเล็กน้อยเพราะจั๊กจี้เขาเงยหน้าขึ้น“อัยไม่คิดถึงพี่เหรอ”“อะไรคะ”“เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนด้วยกัน”ฮันเตอร์ซบหน้าลงกับซอกคอเธออีกครั้ง“พี่นอนไม่หลับเลยนะ”ไอวี่มองคนที่กอดตัวเองแน่นแล้วหลุดหัวเราะ“เวอร์”“ไม่เชื







