LOGINฮันเตอร์ยืนมองเธอเงียบ ๆ
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักติดอยู่บนใบหน้าของเขาหายไป เหลือเพียงสายตาที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ตอนหลับ...ดูไม่ดื้อเหมือนตอนตื่นเลยนะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ ปอยผมเส้นหนึ่งตกลงมาปรกแก้มของเธอ ฮันเตอร์ยื่นมือไปอย่างลังเล ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมนั้นทัดไว้ข้างหูอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง ยิ่งมอง...ก็ยิ่งละสายตาไม่ได้ เขาเผลอโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างดึงเอาไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ชะงัก ฮันเตอร์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้ถอยออกมาหนึ่งก้าว “พอแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง “อย่าเริ่ม เดี๋ยวหยุดไม่อยู่” เขาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ หยิบผ้าสะอาดชุบน้ำ บิดจนหมาด ก่อนเดินกลับมาที่ข้างเตียง เพื่อดูแลให้เธอรู้สึกสบายขึ้น เขาเช็ดใบหน้าและมือของเธอเบา ๆ เพื่อให้รู้สึกสบายขึ้น ไม่นานนัก ไอวี่เริ่มขยับตัว “หนาว...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ฮันเตอร์จึงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “เป็นไงบ้าง” “มึนหัวหรือเปล่า” ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตายังพร่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ “ที่นี่...ที่ไหนคะ...” เธอถามเสียงอ้อแอ้ “ห้องพี่” ไอวี่ชะงัก เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบห้องอย่างงุนงง ฮันเตอร์รีบอธิบายทันที “พี่พาเรามาเพราะปลุกแล้วไม่ตื่น” “พี่ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดี” “ถ้าเราพอไหว เดี๋ยวพี่จะไปส่งกลับทันที หรือจะพักจนสร่างก่อนก็ได้” ไอวี่เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่สวยสบตาฮันเตอร์ตรง ๆ ราวกับตัดสินใจแล้ว “...แต่อัยอยากทำ” พูดจบ เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับชายเสื้อของเขา ดึงให้ขยับเข้ามาใกล้ ฮันเตอร์มองเธอนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ได้เป็นฝ่ายขยับเข้าไปหรือถอยหนี เพียงปล่อยให้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง อยากรู้ว่าความกล้าของไอวี่จะพาเธอเดินเข้ามาหาเขาจริง ๆ หรือจะหยุดลงกลางทาง ไอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับรวบรวมความกล้า ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปหา ริมฝีปากเรียวแตะลงบนริมฝีปากของเขาอย่างเงอะงะ เป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบา ไร้ซึ่งความชำนาญ ฮันเตอร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบรับจูบของเธออย่างอ่อนโยน ไม่เร่งร้อน ไม่กดดัน เพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามจังหวะของเธอ ไอวี่หลับตาลงทันที เธอเกร็งไปทั้งตัว มือที่กำชายเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง แต่เพียงไม่นาน ฮันเตอร์ก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายยังแข็งทื่อ เธอไม่รู้แม้แต่จะตอบรับจูบอย่างไร เขาจึงค่อย ๆ ผละออกอย่างช้า ๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงปลายจมูกที่เกือบแตะกัน ดวงตาคมมองเธอ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความเอ็นดู “ครั้งแรกเหรอ” ไอวี่ชะงัก ก่อนรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะคะ...” เธอหลุบตาลงเล็กน้อย เพราะโกหก “อัยแค่ยังมึน ๆ อยู่” พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเขา ริมฝีปากแตะลงบนริมฝีปากของฮันเตอร์อย่างแผ่วเบา ยังคงเงอะงะเหมือนเดิม ฮันเตอร์ยิ้มมุมปาก ก่อนผละออกเพียงเล็กน้อย “ต้องการทำจริง ๆ เหรอ” ไอวี่สบตาเขา ก่อนพยักหน้าช้า ๆ ฮันเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงหา ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันอีกครั้ง ครั้งนี้สัมผัสของเขาแตกต่างจากเมื่อครู่ ปลายลิ้นร้อนแทรกซอนเข้าไปแตะลิ้นเรียวเบาๆ คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นที่กอดเกี่ยวดูดกลืนความหวานอยู่ด้านใน จูบของเขาไปด้วยความมั่นใจและมากประสบการณ์จังหวะของเขาหนักแน่นชัดเจนจนไอวี่ตั้งตัวไม่ทัน เธอทำได้แค่เพียงหลับตาลง ปล่อยให้หัวใจเต้นรัวไปกับความใกล้ชิดนั้น ความประหม่าและความตื่นเต้นทำให้เธอตามจังหวะของเขาไม่ทัน จนเผลอนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขน มือใหญ่ค่อย ๆ โอบรอบเอว ดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของอีกฝ่าย มือเล็กที่เคยกำชายเสื้อของเขา ค่อย ๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฮันเตอร์สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของเธอ เขาชะลอจังหวะลงเพียงเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ผละออก ไอวี่ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตายังดูเลื่อนลอย ราวกับยังดึงตัวเองกลับมาจากช่วงเวลาเมื่อครู่ได้ไม่หมด ทั้งสองสบตากันเงียบ ๆ ฮันเตอร์ยังคงมองเธอไม่ละสายตา ความรู้สึกที่เก็บไว้ตลอดเริ่มฉายชัดผ่านแววตา เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะซิปที่ด้านหลังชุดเดรสของเธอ ปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงเพียงเล็กน้อย จังหวะนั้นเอง ไอวี่เหมือนเพิ่งได้สติกลับคืนมา เธอสะดุ้งเบา ๆ แล้วขยับตัวถอยออกจากเขาเพียงนิดเดียว ฮันเตอร์ชะงัก มือที่ค้างอยู่หยุดเคลื่อนไหวทันที ไอวี่เม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะ เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตายังสั่นไหว “...อัยอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเบา ๆ ทั้งจากความเขินและอารมณ์ที่ยังไม่สงบ ฮันเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากชุดของเธอ เขาหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ จากนั้นจึงจัดชุดของเธอให้เรียบร้อยดังเดิม ก่อนถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว “...ได้”เขาตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “พี่ไปส่ง” ไอวี่พยักหน้า แต่ไม่กล้าสบตาเขาอีก เธอรีบลุกจากเตียง ขาที่ยังอ่อนแรงทำให้เธอเซเล็กน้อย ฮันเตอร์เผลอจะยื่นมือเข้าไปประคอง แต่เมื่อเห็นไอวี่เบี่ยงตัวหลบออกไปเพียงเล็กน้อย ฮันเตอร์ก็ชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปประคองเธอค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัว ก่อนจะเก็บทุกความรู้สึกไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ไอวี่ค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ส่วนฮันเตอร์ยืนอยู่ที่เดิม หลับตาอีกครั้ง พลางถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบกุญแจรถเดินตามเธอออกไป โดยเว้นระยะห่างไว้เงียบ ๆ ฮันเตอร์ขับรถมาตลอดทางโดยไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศภายในรถเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ ไอวี่เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามหลบสายตาของเขา ส่วนฮันเตอร์ก็ปล่อยให้ความเงียบนั้นดำเนินต่อไป ไม่นาน รถก็แล่นมาจอดหน้าคอนโดของไอวี่ ฮันเตอร์ปลดล็อกประตู ก่อนหันมามองเธอ “ถึงแล้ว” ไอวี่พยักหน้ารับเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนรีบเปิดประตูลงจากรถ “ไอวี่...” ฮันเตอร์เรียกไว้ แต่หญิงสาวกลับชะงักเพียงเสี้ยววินาที แล้วเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในล็อบบี้โดยไม่หันกลับมา ฮ
ฮันเตอร์ยืนมองเธอเงียบ ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักติดอยู่บนใบหน้าของเขาหายไป เหลือเพียงสายตาที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ตอนหลับ...ดูไม่ดื้อเหมือนตอนตื่นเลยนะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ ปอยผมเส้นหนึ่งตกลงมาปรกแก้มของเธอ ฮันเตอร์ยื่นมือไปอย่างลังเล ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมนั้นทัดไว้ข้างหูอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง ยิ่งมอง...ก็ยิ่งละสายตาไม่ได้ เขาเผลอโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างดึงเอาไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ชะงัก ฮันเตอร์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้ถอยออกมาหนึ่งก้าว “พอแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง “อย่าเริ่ม เดี๋ยวหยุดไม่อยู่” เขาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ หยิบผ้าสะอาดชุบน้ำ บิดจนหมาด ก่อนเดินกลับมาที่ข้างเตียง เพื่อดูแลให้เธอรู้สึกสบายขึ้น เขาเช็ดใบหน้าและมือของเธอเบา ๆ เพื่อให้รู้สึกสบายขึ้น ไม่นานนัก ไอวี่เริ่มขยับตัว “หนาว...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ฮันเตอร์จึงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “เป็นไงบ้าง” “มึนหัวหรือเปล่า” ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้
เมื่อเดินออกมาหน้าคอนโด รถสปอร์ตสีดำคันหรูของฮันเตอร์ก็จอดรออยู่ เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ก่อนคาดเข็มขัดเรียบร้อย ฮันเตอร์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง วันนี้เธอดูสวยกว่าตอนกลางวันเสียอีก “อยากกินอะไร” ไอวี่หันมายิ้มบาง ๆ “เราไปดื่มกันไหมคะ” “ดื่มเหรอ” “ค่ะ” เธอพยักหน้า “คืนนี้อัยอยากดื่ม” ฮันเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมองนาฬิกา “ที่ไหนดี” “ผับ XXX ตรงข้างหน้านี่ก็ได้ค่ะ” ฮันเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ “ไปอีกที่ดีกว่า” “เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบ เขาก็ออกรถทันที ......................... ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าผับหรูแห่งหนึ่ง แสงไฟนีออนส่องสว่างตัดกับบรรยากาศยามค่ำคืน รถสปอร์ตและรถหรูจอดเรียงรายอยู่เต็มลาน ฮันเตอร์ดับเครื่อง ก่อนหันมามองเธอ “เคยมาที่นี่ไหม” ไอวี่ส่ายหน้า “ไม่เคยค่ะ” “อัยเที่ยวแต่แถวคอนโด จะได้กลับง่าย ๆ” ฮันเตอร์ยิ้มมุมปาก “งั้นวันนี้ลองที่นี่” “รับรอง...ชอบแน่” เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ ก่อนพาเดินเข้าไปด้านใน ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าผับ พนักงานทุกคนต่างโค้งทักทายฮันเตอร์อย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณฮ
เด็กดื้อคนนี้ ยังพอฟังกันบ้าง ตลอดการซ้อม ไอวี่ตั้งใจ เดินกลางแดดก็ไม่บ่นสักคำ จนกระทั่งการซ้อมสิ้นสุดลง นักกีฬาทยอยเดินออกจากสนาม ไอวี่กำลังจะเก็บของเตรียมกลับ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอวาเดินตรงเข้ามาทางฮันเตอร์ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบเดินตรงไปหาเขา “พี่ฮันเตอร์คะ” ฮันเตอร์หันมาตามเสียงเรียก “ขอถ่ายรูปไปทำรายงานได้ไหมคะ” “ได้สิ” เขาพยักหน้ารับ ก่อนขยับเข้ามายืนข้างเธอ ไอวี่ยกโทรศัพท์ขึ้น แต่แกล้งทำหน้าลำบากใจ “พี่ถือโทรศัพท์ให้หน่อยได้ไหมคะ แบบนี้อัยหน้าใหญ่มากเลย” ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ “เรื่องเยอะจริง” เขารับโทรศัพท์จากมือเธอ แล้วหันกล้องกลับมาเตรียมถ่ายเซลฟี จังหวะนั้นเอง ไอวี่ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนแกล้งเสียหลัก “อุ๊ย!” ร่างบางเอนเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากแตะแก้มของฮันเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ฮันเตอร์ชะงักไปทันที เขาหันมามองเธออย่างตกใจ ส่วนไอวี่ก็รีบถอยออก สีหน้าตื่นไม่แพ้กัน “ขอโทษค่ะ!” เธอยกมือปิดปากตัวเอง “อัยเซ…ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ฮันเตอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็
พูดจบ ไอวี่ก็ขึ้นรถ ก่อนขับออกไปทันที เอวาได้แต่ยืนฮึดฮัดขัดใจ ระหว่างทางกลับ ภาพในอดีตค่อย ๆ ย้อนกลับมา วันที่รสิกากับเอวาเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน ต่อหน้าพ่อ… ทั้งคู่ทำตัวอ่อนโยนกับเธอ พูดดี ยิ้มให้ และทำเหมือนอยากเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่เมื่อไม่มีพ่ออยู่… ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป คำพูดเสียดสี การกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ และการทำให้เธอรู้สึกว่า… เธอไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนั้น สุดท้ายไอวี่จึงเลือกออกมาอยู่คอนโดของแม่ เพราะอย่างน้อย… ที่นี่ไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนนอก ……………………… วันต่อมาไอวี่เลิกเรียนเร็ว จึงมาถึงชมรมกีฬาก่อนเวลา เธอนั่งรออยู่บนอัฒจันทร์ พร้อมหยิบ MacBook ขึ้นมาทำรายงานกิจกรรมส่งอาจารย์ ไม่นานฮันเตอร์ก็เดินเข้ามา “วันนี้มาเร็ว” “เลิกเรียนเร็วค่ะ” เขาเหลือบมองหน้าจอ “ทำอะไรอยู่” “ทำรายงานกิจกรรมค่ะ” ฮันเตอร์ก้มดู ก่อนถาม “ทำผิดอะไร ถึงต้องมาทำกิจกรรมเพิ่ม” “อัยหยุดเรียนไปเกือบสองอาทิตย์ค่ะ” “แล้วทำไมไม่มาเรียน” ไอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง “ตอนนั้น…อัยยังจัดการตัวเองไม่ได้ แต่ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะ” ฮันเตอร์เห็นแวว
ไอวี่กำโทรศัพท์แน่นสายตาที่เคยเรียบนิ่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ไม่ได้…สิ่งที่แม่ลำบากสร้างมากับป๊า…เธอจะไม่มีวันยอมให้ตกไปอยู่ในมือเมียน้อยกับลูกของเมียน้อยเด็ดขาด……………ตกเย็นไอวี่เดินมาถึงชมรมกีฬาพร้อมไทม์วันนี้มายด์กับมิรินติดธุระ จึงฝากไทม์มาเป็นเพื่อนเธอฮันเตอร์ที่กำลังคุยกับนักกีฬา หันมาเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาพอดีสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ไทม์มากับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว…หรือว่า…เป็นแฟนกันมิน่าล่ะ ถึงได้ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนไอวี่เดินตรงเข้ามาหาฮันเตอร์เหลือบมองนาฬิกา“ช้านะเรา”“ทุกคนรอกันอยู่”ไอวี่รีบอธิบาย“อัยไม่รู้ว่าต้องเริ่มซ้อมกี่โมง”“แวะกินข้าวเสร็จก็รีบมาทันทีเลยค่ะ”ฮันเตอร์พยักหน้าเบา ๆ หันไปบอกทุกคนให้ตั้งแถวเริ่มซ้อมก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบกับไอวี่“จะบอกว่าตัวเองไม่ผิดงั้นสิ”ไอวี่รีบส่ายหน้า“ไม่ได้บอกว่าไม่ผิดค่ะ”“แต่อัย…”เธอพูดไม่ออกฮันเตอร์ตัดบท“ครั้งหน้ามีความรับผิดชอบกว่านี้หน่อย”“ในเมื่อรับปากอาจารย์แล้ว ก็ควรตรงเวลา”ไอวี่เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้ารับ“…ค่ะ”ฮันเตอร์มองใบหน้าที่กำลังงอนิด ๆ แล้วแอบยิ้มมุมปากเวล







