พิธีวิวาห์ไร้หัวใจ

บทที่ 2

พิธีวิวาห์ไร้หัวใจ

              เสียงประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างเยือกเย็น แสงไฟจากโคมไฟระย้าเหนือโถงพิธีแต่งงานส่องประกายวาววับไปทั่วห้องโถงหรูหรา แขกผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วโลกต่างหันมาจับจ้องหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว

              “อลิเซีย วาเรนไทน์” ราชินีนางร้ายเดินเข้ามาในชุดวิวาห์สีขาวงาช้างล้ำค่า สายตาของเธอเยือกเย็นและเชิดสูงราวราชินีผู้กำลังก้าวเข้าสู่พิธีบูชายัญของตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม แต่ไม่มีประกายแห่งความสุขฉายอยู่เลยสักนิด

              ปลายทางคือ บุรุษผู้หนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท “ดานเต้ คราสโต” มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุคของโลกใต้ดิน เขายืนรอเธออยู่ที่แท่นพิธี ดวงตาคมกริบมืดลึกดำดิ่งดั่งเหวลึก ดวงตาที่ไม่เคยฉายแววประกายของความรัก มีเพียงความแค้นและแรงปรารถนาที่คับแน่นล้นอก แค่เพียงนางร้ายคนนี้เท่านั้นที่เขาอยากมีไว้ครอบครองมาทั้งชีวิตนับตั้งแต่เขาจำความได้

              ‘อลิเซีย ทางนี้...’

              เพี๊ยะ!!!

              เสียงฝ่ามือเรียวเล็กของเจ้าหญิงน้อยอลิเซียฟาดเข้าที่แก้มด้านซ้ายของเด็กผู้ชายที่เรียกเธออย่างจัง จนเขาเซล้มลงไป อลิเซียในชุดเจ้าหญิงสีขาวสวมผ้าคลุมหน้าสีขาวเหมือนกับชุดยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสายตาโกรธปนแค้น เธอยืนขวางกลางเด็กผู้ชายอีกคนที่ล้มอยู่ข้างหลัง

              ‘เรียกฉันว่า เจ้าหญิงอลิเซีย...ตบเมื่อกี้เพราะนายบังอาจแกล้งเขาจนเลือดออก” เด็กชายเอามือจับแก้มและแตะโดนเข้ากับรอยเลือดที่มุมปากของตัวเอง เขาเช็ดเลือดนั้นออกและจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลราวตุ๊กตานั้นคล้ายจะเก็บทุกอริยาบถของเธอไว้ในความทรงจำ

              ‘แต่ไอ้นั่นมันแกล้งฉันก่อน’

              ‘นายก็ไม่ควรทำเขาแบบนั้น จำไว้นะอย่าทำร้ายใครอีก ไม่งั้นนายเจอฉันแน่” เสียงเจ้าหญิงน้อยเกรี้ยวกราดชัดเจน

              ‘วันหนึ่งฉันจะได้ครอบครองเธอ อลิเซีย! เธอจะต้องเข้าข้างฉันและเ)นของฉันคนเดียวเท่านั้น” เสียงเด็กชายดังก้องในโสตประสาทของดานเต้

              ใช่! เด็กชายที่ถูกตบจนล้มคว่ำวันนั้นกำลังยืนอย่างสง่า เพื่อรอคอยนางร้ายในดวงใจของเขาก้าวขึ้นมาบนแท่นพิธี อลิเซียถือดอกไม้เดินเข้ามายังแท่นแต่ช้าเกินใจชายหนุ่ม เขาโอบเอวร่างบางขึ้นมายืนบนลานพิธีเรียกเสียงโห่วแซวจากแขกผู้มีเกียรติไปทั่วทั้งลานพิธี

              “เธอสวยมากสมแล้วที่เป็นราชินีนางร้ายในใจฉัน” เขายกยิ้มจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ

              “เก็บอาการหน่อยดานเต้...เดี๋ยวคนเขาจะรู้ว่านายคลั่งรักฉันจนหัวปักหัวปลำ” เธอต่อฝีปากจ้องมองเขาอย่างเหยียดหยาม

              “ว้าว...คำพูดเชือดเฉือนดีจังเบบี๋...แต่พิธีนี้ไม่ใช่การมอบหัวใจ...แต่คือการจองจำเธอไว้กับฉันตลอดกาล” อลิเซียหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโน้มกายเข้าใกล้

              “คุณคิดว่าฉันจะยอมถูกคุณจองจำไว้ตลอดชีวิตเหรอดานเต้?...หน่อมแน้มไปมั้ย? อย่าลืมสิว่าราชินีไม่เคยก้มหัวให้ใคร” คำพูดของเธอทำให้ดานเต้ยกยิ้ม เขาทำท่าปรมมือให้เธอเบาๆ คล้ายเยาะเย้ยนิดๆ

              แขกผู้ร่วมงานต่างสังเกตได้ทันทีว่า...นี่ไม่ใช่งานวิวาห์ของคู่รัก แต่คือสนามประลองอำนาจ

              เสียงบาทหลวงเอ่ยตามพิธี

              “คุณอลิเซีย ยินดีรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีหรือไม่?” เธอยกยิ้มเย้ยหยัน ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

              “ยินดี...ในฐานะกรงทองที่ฉันเลือกเอง”

              และเมื่อเสียงตอบรับของดานเต้ดังขึ้นพร้อมกัน เขาก็โน้มตัวจุมพิตเธอ ไม่ใช่ด้วยความรักแต่เป็นการตีตราต่อหน้าสายตาทุกคน บรรยากาศในห้องโถงร้อนระอุเหมือนการเปิดฉากเกมลวงรักที่ใช้ทุกอย่างในชีวิตเป็นเดิมพัน

              เสียงดนตรีในโถงงานเลี้ยงดังคลอเบาๆ หลังจบพิธี งานเลี้ยงหลังพิธีกำลังเริ่มขึ้นแล้วแขกผู้มีเกียรติยกแก้วไวน์ ดวงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าทำให้ทุกอย่างดูหรูหราเกินบรรยาย โต๊ะ เก้าอี้สีขาวงาช้างแวววาวจับแสงไปทั่วทั้งงาน เชิงเทียนไขสีทองถูกจุดขึ้นทำให้งานดูยิ่งหรูหรามากแต่บรรยากาศกลับไม่อบอุ่นสักนิด

              “อลิเซีย ยินดีด้วยนะ” เพนนีเพื่อนสาวคนสนิทในวงการสวมกอดอลิเซียด้วยรอยยิ้มจริงใจ อลิเซียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงก็สวมกอดเธอกลับเช่นกัน

              “นึกว่าเธอลืมฉันไปแล้วเพนนี”

              “ใครจะลืมยัยตัวร้ายลง ฮ่าๆ เจอราท...เขาฝากความยินดีมาถึงเธอ แม้เธอว่าเธอจะหักอกเขา” เพนนียิ้มเจื่อนๆ เมื่อกล่าวถึงสารที่รับฝากมาก อลิเซียยิ้มเล็กๆ พลางพงักหน้า

              “ฝากคำขอโทษถึงเขาด้วย บางอย่างมัน...กระทันหัน” อลิเซียยิ้มบางๆ แต่ยังดูสง่างามเช่นเดิม เพนนีส่งสายตาไปยังภาพที่มุมหนึ่งของห้องจนอลิเซียต้องหันมองตาม

              เจ้าบ่าวของงานหายไปจากเก้าอี้เจ้าบ่าวมาสักระยะ และทุกสายตาเริ่มจับจ้องไปยังดานเต้ในชุดสูทดำหรูหรากำลังโน้มตัวพูดคุยกับ โมนิก้า หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปโชว์เรือนร่างสีเงินอร่าม เธอหัวเราะเสียงใสด้วยท่าทีสนิทสนมจนแทบลืมว่า ผู้ชายตรงหน้าคือเจ้าบ่าวของงานนี้

              แก้วไวน์ในมือของอลิเซียเริ่มสั่นไหว เธอยังคงยิ้มอย่างทรงพลังบนริมฝีปาก รอยยิ้มของราชินีที่ไม่มีวันยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอ ร่างเล็กลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังคนทั้งคู่ในขณะที่แขกหลายๆ คนเริ่มซุบซิบกัน

              “เจ้าบ่าวทอดทิ้งเจ้าสาวตั้งแต่คืนแรกเลยเหรอ...”

              ...ทุกเสียงซุบซิบเหมือนคมมีดเป็นพันเล่มกรีดลึกลงไปในหัวใจอลิเซีย เธอไม่ควรมายืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด เสียงส้นสูงกระทบพื้นหิวอ่อนก้องกังวาน ก่อนที่ปลายเท้าจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าทั้งคู่

              “ที่รักคะ...ได้เวลาพิธีต่อไปแล้วค่ะ” แววตาของดานเต้เรียบนิ่งก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ ด้วยสีหน้าไม่ใยดีนัก

              “ดาลิ่งคะ...อยู่กับฉันก่อนสิคะ  ยังไงวันนี้ก็แค่พิธีหลอกๆ สำหรับนางร้ายที่กำลังจะตกกระป๋อง” โมนิก้ายกยิ้มเย้ยหยัน สายตาวาบประกายสะใจและได้ใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อลิเซียช้อนตามองเธอด้วยหางตาพลางยกยิ้มแต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นยะเยือก

              “เจ้าบ่าว เจ้าสาวเพิ่งแต่งงานอย่าเสียเวลากับอีแค่นางบำเรอก้นกุเลยค่ะที่รัก คนเค้าจะมองไม่ดีเอา...”

              “ถึงฉันจะเป็นแค่นางบำเรอแต่ก็เป็นคนที่ดานเต้อยากกกไว้ทั้งวันทั้งคืน ต่างจากเธอ...”

              “งั้นเหรอ...ว้าว น่ายินดีจัง ในวงการก็เป็นได้แค่ตัวประกอบ ในชีวิตจริงก็เป็นได้แค่นางบำเรอ ชีวิตเธอนี่...น่าภูมิใจดีนะโมนิก้า ลอร์ฟ” เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบห้อง แขกหลายคนยกโทรศัพท์มาถ่ายภาพเก็บไว้

              อลิเซียหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปากดื่มจนหมด สายตาเยือกเย็นแทงลึกไปยังดานเต้ เธอยิ้มอย่างร้ายกาจราวกับนางมารร้ายก่อนจะเดินตรงเข้าไปใกล้ร่างสูง วางแก้วไวน์ลงที่โต๊ะข้างๆ เสียงดังสะท้อน ไม่ทันที่ใครจะทันคิดอลิเซียเอื้อมมือขึ้นคล้องคอดานเต้ลงมาใกล้และประทับรอยจูบอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากอวบอิ่มดูดดื่มรสหวานชุ่มฉ่ำของริมฝีปากชายหนุ่มราวกับโหยหามาเนิ่นนาน รอยจูบดูดดื่มเร่าร้อน ริมฝีปากบดขยี้กันจนรู้สึกได้ถึงรสเลือด ดานเต้เองก็เผลอเคลิบเคลิ้มไปกับรอยจูบนั้น เขารั้งร่างบางเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ชายหนุ่มลูบไล้ที่แก้มขาวเนียนนั้นพลางจูบซ้ำที่ริมฝีปากนั้นแต่ครั้งนี้กลับเร่าร้อนและดูดดื่มเสียยิ่งกว่า

              โมนิก้าหน้าเปลี่ยนสีทันทีกับภาพที่เห็น ความมั่นใจเมื่อครู่ถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา แขกในงานต่างพากันอ้าปากค้าง บางคนยกกล้องขึ้นบันทึกภาพรอยจูบที่เร่าร้อนของคู่บ่าวสาว

              เมื่ออลิเซียถอนริมฝีปากออก เธอใช้ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามริมฝีปากของร่างสูงอย่างแผ่วเบา สายตาของเธอยั่วยวนจนเขาอยากจะกระชากร่างบางนั้นมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง อลิเซียยิ้มหวานพลางเอ่ยเสียงหวานเย็น

              “จูบนี้คือการย้ำเตือนให้ทุกคนรู้...ว่าคุณเป็นของฉัน!!!” ราชินีนางร้ายปรายตามองโมนิก้า รอยยิ้มเย็นชานั้นเฉียบคมพอที่จะฆ่าความมั่นใจอีกฝ่ายให้ตายทั้งเป็น

              “ถ้าคิดจะแย่งของของฉัน...ก็ลองดู แต่เธอจะไม่มีวันชนะ” เสียงซุบซิบดังลั่นห้อง แขกหลายคนยิ้มสะใจ ส่วนดานเต้นั้นแม้จะนิ่ง แต่ดวงตาจ้องเธอวาบขึ้นด้วยเพลิงร้อนบางอย่าง ความโกรธและรสจูบที่เร้าใจนั้นตีกันยุ่งเหยิงในสมองของเขา แม้จะรู้ว่านี่คือเกมและเขากำลังถูกเธอปั่นหัวเพื่อใช้เป็นหมากในเกมการเอาคืนนี้ แต่มันยิ่งทำให้เขาอยากชนะในเกมนี้มากขึ้นไปอีก

              ปัง!

              เสียงประตูบานใหญ่ของห้องหอปิดลงดังแรง งานพิธีและงานเลี้ยงเพิ่งเสร็จสิ้นแต่เกมเพิ่งเริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างสมบูรณ์และแน่นอน มีใครบางคนในเกมนี้เพิ่งเสียแต้มให้กับรอยจูบที่ดูดดื่มเมื่อครู่นี้ ดานเต้กระชากเนคไทออกจากคอเดินจังก้าเข้าไปยังร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าสะใจ

              ร่างสูงกดอลิเซียกระแทกลงบนเตียงนอนที่โรยไว้ด้วยกลีบกุหลายสีแดงสด กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นดึงสติอันน้อยนิดของร่างสูงไปหมดสิ้น ดวงตาดุดันของเขาแผดเผาไปด้วยความโกรธและไฟราคะที่ครุกรุ่นไม่ต่างจากไฟนรกที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง มือหนาบีบเค้นรอบคอบางจนเริ่มแดงช้ำ อลิเซียพยายามจะรั้งมือนั้นออกดวงตาของเธอยั่วยุเขามากขึ้นราวกับอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

              “เธอเล่นตลกอะไรกลางงานแต่ง...คิดว่าจูบฉันต่อหน้าทุกคนแล้วจะได้เปรียบในเกมนี้เหรอ?” อลิเซียหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นชาปนสะใจพลางกระชากมือหนาออกจากคอของเธอด้วยแรงที่มีอยู่

              “ทำไมล่ะ? ไม่ชอบที่ฉันย้ำให้โลกรู้เหรอว่า คุณเป็นของฉัน หรือว่าโกรธเพราะอยากให้ผู้หญิงอย่างโมนิก้าเป็นคนจูบแทน?” คำพูดนั้นแทงทะลุอารมณ์ ดานเต้กระชากข้อมือเธอมากดลงบนพื้นเตียงนุ่มอีกครั้ง มืออีกข้างลูบไล้เเรียวขาเนียนและไต่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนใบหน้าหญิงสาวเริ่มประหม่า ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั้นก็โน้มตัวลงมาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวแทบแผดเผา

              “อลิเซีย...เธอกำลังเล่นกับไฟ และไฟดวงนี้จะเผาเธอจนหมดทั้งตัว” ดานเต้กระซิบเสียงเย็นจนหญิงสาวใจสั่นไหว ก่อนที่เธอจะทันเอ่ยโต้ ริมฝีปากร้อนจัดก็บดขยี้ลงมาอย่างดุดัน ต่างจากจูบกลางงานที่เป็นเกมประกาศศักดา ครั้งนี้มันคือการลงโทษและการครอบครอง

              หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหักห้ามไม่ได้ แต่ยิ่งผลักยิ่งหนีกลับเหมือนเธอยิ่งถูกพันธนาการไว้แน่นยิ่งขึ้น เลือดในกายของทั้งคู่สูบฉีดด้วยความเร้าร้อนของไฟราคะ แขนแกร่งกักขังเธอไว้กับพื้นที่นอนนุ่มริมฝีปากกดจูบที่ดุดันอย่างไร้ความปรานี รอยจูบที่แฝงความเกลียด ความเจ็บและร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน แต่กลับทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากให้จูบนี้หยุดลง ดานเต้กระซิบเสียงพร่าเคล้าโทสะท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบถี่ของเธอ

              “อย่าลืมสิอลิเซีย...เกมนี้ ฉันต่างหากที่เป็นคนคุมเกม ไม่ใช่เธอ!” อลิเซียเช็ดริมฝีปากที่บวมแดงดวงตาจ้องเขม่นที่ร่างใหญ่พลางยกยิ้มร้ายแม้จะหอบหายใจแรงด้วยไฟที่สุมอก

              “หึ...ก็ลองดูสิคะว่าสุดท้าย...ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายแพ้เกม” ดานเต้จ้องมองลึกในแววตาของหญิงสาว เขาตระหนักได้ทันทีว่า “อลิเซีย วาเรนไทน์” ไม่ใช่เหยื่อที่เขาจะคุมเกมได้ง่ายๆ เธอมีบางอย่างที่สามารถคุมเขาได้อยู่หมัดและเขาจำเป็นต้องรีบลบจุดอ่อนนั้น เขาผละออกจากร่างบาง ก่อนจะหยิบมือถือโทรหาใครสักคน เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างสดใส

อลิเซียรู้ทันทีว่าไม่ใช่ใครอื่น “โมนิก้า ลอร์ฟ” นางเอกขวัญใจในวงการที่คอยจะแย่งชิงทุกตำแหน่งของเธอในสังคมนี้ และเธอเดาออกทันทีว่า ดานเต้กำลังจะใช้หล่อนเป็นหมากในการโค่นเธอลงจากบังลังก์ราชินีนางร้ายแห่งวงการสังคมโลกที่เธอครอบครองมายาวนาน

              “ผมกำลังออกไป เปิดแชมเปญรอได้เลย...” ดานเต้มองใบหน้าหญิงสาวด้วยสายตาเยาะเย้ย

              “คิดดีแล้วใช่มั้ยที่จะใช้นังนั่นเป็นหมากในเกมของคุณ” อลิเซียกดสายตาต่ำ เสียงทุ้มเบาแต่ดูน่าเกรงขาม

              “ที่รัก...ถ้าคิดจะเล่นเกม หมากทุกตัวในกระดานมีผลต่อฝ่ายตรงข้ามเสมอและนังนี่ที่เธอว่า...ก็เหมือนจะมีผลต่อเธอมากนี่”

              “งั้นเรามาดูกันว่าหมากตัวนี้ของคุณ จะมีน้ำยาแค่ไหน...” ดานเต้ยิ้มเยาะปิดประตูเสียงดังลั่น อลิเซียทรุดลงนั่งกับพื้นแม้จะรู้ดีว่าเกมนี้กำลังนำพาชีวิตเธอไปในทิศทางไหนแต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเดินต่อไปในเกมที่เปิดฉากขึ้นแล้ว