พิธีวิวาห์ไร้หัวใจ

บทที่ 2

พิธีวิวาห์ไร้หัวใจ

เสียงประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างเยือกเย็น แสงไฟจากโคมไฟระย้าเหนือโถงพิธีแต่งงานส่องประกายวาววับไปทั่วห้องโถงหรูหรา แขกผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วโลกต่างหันมาจับจ้องหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว

“อลิเซีย วาเลนไทน์” ราชินีนางร้ายเดินเข้ามาในชุดวิวาห์สีขาวงาช้างล้ำค่า สายตาของเธอเยือกเย็นและเชิดสูงราวราชินีผู้กำลังก้าวเข้าสู่พิธีบูชายัญของตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม แต่ไม่มีประกายแห่งความสุขฉายอยู่เลยสักนิด

ปลายทางคือบุรุษผู้หนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท “ดาลเต้ คลาสโต” มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุคของโลกใต้ดิน เขายืนรอเธออยู่ที่แท่นพิธี ดวงตาคมกริบมืดลึกดดิ่งดั่งเหวลึก ดวงตาที่ไม่เคยฉายแววประกายของความรัก มีเพียงความแค้นและแรงปรารถนาที่คับแน่นล้นอก เพียงนางร้ายคนนี้เท่านั้นที่เขาอยากมีไว้ครอบครอง

‘อลิเซีย ทางนี้...’

เพี๊ยะ!!!

เสียงฝ่ามือเรียวเล็กของเจ้าหญิงน้อยอลิเซียฟาดเข้าที่แก้มด้านซ้ายของเด็กผู้ชายที่เรียกเธออย่างจัง จนเขาเซล้มลงไป อลิเซียในชุดเจ้าหญิงสีขาวยิ้มมุมปากและยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเขา

‘เรียกฉันว่า เจ้าหญิงอลิเซีย...ตบเมื่อกี้ นายสมควรได้รับ” เด็กชายเอามือจับแก้มและแตะโดนเข้ากับรอยเลือดที่มุมปากของตัวเอง เขาเช็ดเลือดนั้นออกและจ้องมองใบหน้าราวตุ๊กตานั้นคล้ายจะเก็บทุกอริยาบถของเธอไว้ในความทรงจำ

‘วันหนึ่งฉันจะได้ครอบครองเธอ อลิเซีย!” เสียงเด็กชายดังก้องในโสตประสาทของดานเต้

ใช่! เด็กชายที่ถูกตบจนล้มคว่ำวันนั้นกำลังยืนอย่างสง่า เพื่อรอคอยนางร้ายในดวงใจของเขาก้าวขึ้นมาบนแท่นพิธี อลิเซียถือดอกไม้เดินเข้ามายังแท่นแต่ช้าเกินใจชายหนุ่ม เขาโอบเอวร่างบางขึ้นมายืนบนลานพิธีเรียกเสียงโห่วแซวจากแขกผู้มีเกียรติไปทั่วทั้งลานพิธี

“เธอสวยมากสมแล้วที่เป็นราชินีนางร้ายในใจฉัน” เขายกยิ้มจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ

“เก็บอาการหน่อยดานเต้...เดี๋ยวคนเขาจะรู้ว่านายคลั่งรักฉันจนหัวปักหัวปลำ” เธอต่อฝีปากจ้องมองเขาอย่างเหยียดหยาม

“ว้าว...คำพูดเชือดเฉือนดีจังเบบี๋...แต่พิธีนี้ไม่ใช่การมอบหัวใจ...แต่คือการจองจำเธอไว้กับฉันตลอดกาล” อลิเซียหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโน้มกายเข้าใกล้

“คุณคิดว่าฉันจะยอมถูกคุณจองจำไว้ตลอดชีวิตเหรอดานเต้? ...หน่อมแน้มไปมั้ย? อย่าลืมสิว่าราชินีไม่เคยก้มหัวให้ใคร” คำพูดของเธอทำให้ดานเต้ยกยิ้ม เขาทำท่าปรมมือให้เธอเบาๆ คล้ายเยาะเย้ยนิดๆ

แขกผู้ร่วมงานต่างสังเกตได้ทันทีว่า...นี่ไม่ใช่งานวิวาห์ของคู่รัก แต่คือสนามประลองอำนาจ

เสียงบาทหลวงเอ่ยตามพิธี

“คุณอลิเซีย ยินดีรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีหรือไม่?” เธอยกยิ้มเย้ยหยัน ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“ยินดี...ในฐานะกรงทองที่ฉันเลือกเอง”

และเมื่อเสียงตอบรับของดานเต้ดังขึ้นพร้อมกัน เขาก็โน้มตัวจุมพิตเธอ ไม่ใช่ด้วยความรักแต่เป็นการตีตราต่อหน้าสายตาทุกคน บรรยากาศในห้องโถงร้อนระอุเหมือนการเปิดฉากเกมลวงรักที่ใช้ทุกอย่างในชีวิตเป็นเดิมพัน

เสียงดนตรีในโถงดังคลอเบาๆ หลังจบพิธี งานเลี้ยงหลังพิธีได้เริ่มขึ้น แขกผู้มีเกียรติยกแก้วไวน์ ดวงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าทำให้ทุกอย่างหรูหราเกินบรรยาย โต๊ะ เก้าอี้สีขาวงาช้างแวววาวจับแสงไปทั่วทั้งงาน เชิงเทียนไขสีทองถูกจุดขึ้นทำให้งานดูยิ่งหรูหรามากแต่บรรยากาศกลับไม่อบอุ่นสักนิด

“อลิเซีย ยินดีด้วยนะ” เพนนีเพื่อนสาวคนสนิทสวมกอดอลิเซียด้วยรอยยิ้มจริงใจ อลิเซ๊ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงข้างเจ้าบ่าวก็สวมกอดเธอกลับเช่นกัน

“นึกว่าเธอลืมฉนไปแล้วเพนนี”

“ใครจะลืมยัยตัวร้ายลง ฮ่าๆ เจอราท...เขาฝากความยินดีมาถึงเธอ แม้เธอว่าเธอจะหักอกเขา” เพนนียิ้มเจื่อนๆ เมื่อกล่าวถึงสารที่รับฝากมาก อลิเซียยิ้มเล็กๆ พลางพงักหน้า

“ฝากคำขอโทษถึงเขาด้วย บางอย่างมัน...กระทันหัน” อลิเซียยิ้มบางๆ แต่ยังดูสง่างามเช่นเดิม เพนนีส่งสายตาไปยังภาพที่มุมหนึ่งของห้องจนอลิเซียต้องหันมองตาม

เจ้าบ่าวของงานหายไปจากเก้าอี้เจ้าบ่าวมาสักระยะ และทุกสายตาเริ่มจับจ้องไปยังดานเต้ในชุดสูทดำหรูหรากำลังโน้มตัวพูดคุยกับ โมนิก้า หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปโชว์เรือนร่างสีทองอร่าม เธอหัวเราะเสียงใสด้วยท่าทีสนิทสนมจนแทบลืมว่า ผู้ชายตรงหน้าคือเจ้าบ่าวของงานนี้

แก้วไวน์ในมือของอลิเซียเริ่มสั่นไหว เธอยังคงยิ้มอย่างทรงพลังบนริมฝีปาก รอยยิ้มขของราชินีที่ไม่มีวันยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอ ร่างเล็กลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังคนทั้งคู่ในขณะที่แขกหลายๆ คนเรื่มซุบซิบกัน

“เจ้าบ่าวทอดทิ้งเจ้าสาวตั้งแต่คืนแรกเลนเหรอ...”

...ทุกเสียงซุบซิบเหมือนคมมีดเป็นพันเล่มกรีดลึกเข้าไปในหัวใจอลิเซีย เธอไม่ควรมายืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด เสียงส้นสูงกระทบพื้นหิวอ่อนก้องกังวาน ก่อนที่ปลายเท้าจะหยูดนิ่งอยู่ตรงหน้าทั้งคู่

“ที่รักคะ...ได้เวลาพิธีต่อไปแล้วค่ะ” แววตาของดานเต้เรียบนิ่งก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะทั้งคุ่หายไปหมดสิ้น

“ดาลิ่งคะ...อยู่กับฉันก่อนสิคะ ยังไงวันนี้ก็แค่พิธีหลอกๆ สำหรับนางร้ายที่กำลังจะตกกระป๋อง” โมนิก้ายกยิ้มเย้ยหยัน สายตาวาบประกายสะใจและได้ใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อลิเซียช้อนตามองเธอด้วยหางตาพลางยกยิ้มแต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นยะเยือก

“เจ้าบ่าว เจ้าสาวเพิ่งแต่งงานแต่เสียเวลากับอีแค่นางบำเรอก้นกุเลยค่ะที่รัก คนเค้าจะมองไม่ดีเอา...”

“นางบำเรออย่างฉันก็เป็นคนที่ดานเต้อยากกกไว้ทั้งวันทั้งคืน ต่างจากเธอ...”

“งั้นเหรอ...ว้าว น่ายินดีจัง ในวงการก็เป็นได้แค่ตัวประกอบ ในชีวิตจริงก็เป็นได้แค่นางบำเรอ ชีวิตเธอนี่...น่าภูมิใจดีนะโมนิก้า ลอร์ฟ” เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบห้อง แขกหลายคนยกโทรศัพท์มาถ่ายภาพเก็บไว้

อลิเซียหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาเยือกเย็นแทงลึกไปยังดานเต้ เธอยิ้มอย่างร้ายกาจราวกับนางมารร้ายยพลางเดินเข้าไปใกล้ร่างสูง วางแก้วไวน์ลงที่โต๊ะข้างๆ เสียงดังสะท้อน ก่อนที่ใครจะทันคิดอลิเซียเอื้อมมือขึ้นคล้องคอดานเต้ลงมาใกล้และประทับรอยจูบอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากอวบอิ่มดูดดื่มรสหวานชุ่มฉ่ำของชายหนุ่มราวกับโหยหามาเนิ่นนาน รอยจูบดูดดื่มเร่าร้อน ริมฝีปากบดขยี้กันจนรู้สึกถึงรสเลือด ดานเต้เองก็เผลอเคลิบเคลิ้มไปกับรอยจูบนั้น เขารั้งร่างบางเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ชายหนุ่มลูบไล้ที่แก้มขาวเนียนนั้นพลางจูบซ้ำที่ริมฝีปากนั้นแต่ครั้งนี้กลับเร่าร้อนและดูดดื่มเสียยิ่งกว่า

โมนิก้าหน้าเปลี่ยนสีทันทีกับภาพที่เห็น ความมั่นใจเมื่อครู่ถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา แขกในงานต่างพากันอ้าปากค้าง บางคนยกกล้องขึ้นบันทึกภาพรอยจูบที่เร่าร้อนของคุ่บ่าวสาว

เมื่ออลิเซียถอนริมฝีปากออก เธอแตะปลายนิ้เรียวลูบไล้ไปตามริมฝีปากของร่างสูงเบาๆ สายตาของเธอยั่วยวนจนเขาอยากจะกระชากร่างบางนั้นมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง อลิเซียยิ้มหวานพลางเอ่ยเสียงหวานเย็น

“จูบนี้คือการย้ำเตือนให้ทุกคนรู้...ว่าคุณเป็นของฉัน!!!” ราชินีนางร้ายปรายตามองโมนิก้า รอยยิ้มเย็นชานั้นเฉียบคมพอที่จะฆ่าความมั่นใจอีกฝ่ายให้ตายทั้งเป็น

“ถ้าคิดจะแย่งของของฉัน...ก็ลองดู แต่เธอจะไม่มีวันชนะ” เสียงซุบซิบดังลั่นห้อง แขกหลายคนยิ้มสะใจ ส่วนดานเต้นั้นแม้จะนิ่ง แต่ดวงตาจ้องเธอวาบขึ้นด้วยเพลิงร้อนบางอย่าง ความโกรธและรสจูบที่เร้าใจนั้นตีกันยุ่งเหยิงในสมองของเขา แม้จะรู้ว่านี่คือเกมและเขากำลังถูกเธอปั่นหัวเพื่อใช้เป็นหมากในเกมการเอาคืนนี้ ยิ่งทำให้เขาอยากชนะในเกมนี้มากขึ้นไปอีก

ปัง!

เสียงประตูบานใหญ่ของห้องหอปิดลงดังปัง งานพิธีและงานเลี้ยงเพิ่งเสร็จสิ้นแต่เกมลวงรักเพิ่งเริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างสมบูรณ์และแน่นรอน มีใครบางคนในเกมนี้เพิ่งเสียแต้มให้กับรอยจูบที่ดูดดื่มเมื่อครู่นี้

ร่างสูงผลักอลิเซียไปกระแทกกับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ ดานเต้ก้าวเข้ามาใกล้จนร่างเธอแทบจมหายไปกับเงาของเขา ดวงตาดุดันของเขาแผดเผาไปด้วยความโกรธและไฟราคะที่ครุกรุ่นไม่ต่างจากไฟนรกที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง

“เธอเล่นตลกอะไรกลางงานแต่ง...คิดว่าจูบฉันต่อหน้าทุกคนแล้วจะได้เปรียบในเกมนี้เหรอ?” อลิเซียหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นชาปนสะใจ

“ทำไมล่ะคะ? ไม่ชอบที่ฉันย้ำให้โลกรู้ว่าคุณเป็นของฉัน หรือว่าโกรธเพราะอยากให้ผู้หญิงอย่างโมนิก้าเป็นคนจูบแทน?” คำพูดนั้นแทงทะลุอารมณ์ ดานเต้กระชาข้อมือเธอมากดกับผนัง มืออีกข้างคว้าเรียวคอบางใบหน้าหญิงสาวขึ้น ใบหน้าคมเค้มหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้ลมหายใจร้อนผ่าวแทบแผดเผา

“อลิเซีย...เธอกำลังเล่นกับไฟ และไฟดวงนี้จะเผาเธอจนหมดทั้งตัว” ดานเต้กระซิบเสียงเย็นจนหญิงสาวใจสั่นไหว ก่อนที่เธอจะทันเอ่ยโต้ ริมฝีปากร้อนจัดก็บดขยี้ลงมาอย่างดุดัน ต่างจากจูบกลางงานที่เป็นเกมประกาศศักดา ครั้งนี้มันคือการลงโทษและการครอบครอง

หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหักห้ามไม่ได้ แต่ยิ่งผลักยิ่งหนีกลับเหมือนเธอยิ่งถูกพันธนาการไว้แน่นยิ่งขึ้น แขนแกร่งกักขังเธอไว้กับผนังและจูบที่ดุดันอย่างไร้ทางหนีพ้น รอยจูบที่แฝงความเกลียด ความเจ็บและร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน แต่กลับทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากให้จูบนี้หยุดลง เมื่อริมฝีปากผละออก ดานเต้กระซิบเสียงพร่าเคล้าโทสะท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบถี่ของเธอ

“อย่าลืมสิอลิเซีย...เกมนี้ ฉันต่างหากที่เป็นคนคุมเกม ใช่เธอ!” อลิเซียเลียริมฝีปากที่บวมแดง ยกยิ้มร้ายแม้จะหอบหายใจแรง

“หึ...ก็ลองดูสิคะว่าสุดท้าย...ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายแพ้เกม” ดานเต้จ้องมองลึกในแววตาของหญิงสาว เขาตระหนักได้ทันทีว่า “อลิเซีย วาเลนไทน์” ไม่ใช่เหยื่อที่เขาจะคุมเกมได้ง่ายๆ เธอมีบางอย่างที่สามารถคุมเขาได้อยู่หมัดและเขาจำเป็นต้องรีบลบจุดอ่อนนั้น เขาผละออกจากร่างบางก่อนจะหยิบมือถือโทรหาใครสักคน เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างสดใส

อลิเซียรู้ทันทีว่าไม่ใช่ใครอื่น “โมนิก้า ลอร์ฟ” นางเอกขวัญใจในโลกของวงการที่คอยจะแย่งชิงทุกตำแหน่งของเธอในสังคมนี้ และเธอเดาออกทันทีว่า ดานเต้กำลังจะใช้หล่อนเป็นหมากในการผลักเธอลงจากบังลังก์ราชินีนางร้ายแห่งวงการสังคมโลกที่เธอครอบครองมายาวนาน

“ผมกำลังออกไป เปิดแชมเปญรอได้เลย...” ดอนเต้มองใบหน้าหญิงสาวตรงและยกยิ้ม

“คิดดีแล้วใช่มั้ยที่จะใช้นังนั่นเป็นหมากในเกมของคุณ” อลิเซียกดสายตาต่ำ เสียงทุ้มเบาแต่ดูน่าเกรงขาม

“ที่รัก...ถ้าคิดจะเล่นเกม หมากทุกตัวในกระดานมีผลต่อฝ่ายตรงข้ามเสมอและนังนี่ที่เธอว่า...ก็มีผลต่อเธอมากนี่”

“หึ แล้วเรามาดูกันว่าหมากตัวนี้ของคุณ มีน้ำยาแค่ไหน...” ดานเต้ยิ้มเยาะพลางเดินออกจากห้องหอไปทันที อลิเซียทรุดลงนั่งกับพื้นแม้จะรู้ดีว่าเกมนี้กำลังนำพาชีวิตเธอไปในทิศทางไหนแต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเดินต่อไปในเกมที่เปิดฉากขึ้นแล้ว