EP13  — เกือบมีเรื่อง (2/3)

           “ขวัญข้าว เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงอาจารย์เรียกซ้ำเมื่อเห็นฉันเงียบไปนาน

            ฉันสะดุ้งตัวโยน “อ่อ... เปล่าค่ะอาจารย์ ต่อเลยนะคะ คือจุดประสงค์ของงานชิ้นนี้...”

            เสียงหัวเราะเบา ๆ จากเพื่อนในห้องที่เห็นอาการลนลานของฉันทำเอาใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

            หลังเลิกเรียน เพลงก็ไม่รอช้าที่จะลากฉันลงมาที่หน้าโรงอาหารทันทีด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม

            “มึง เมื่อกี้ตอนพรีเซนต์มึงเหม่ออะไรวะขวัญ”

            “เปล่า... แค่ลืมบทเฉย ๆ” ฉันพยายามรักษาอาการนิ่ง

            “กูเห็นนะมึง มึงมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง แล้วตอนนั้นกลุ่มพี่รามก็เดินผ่านพอดีด้วย บังเอิญไปไหมจ๊ะ?”

            “ก็แค่บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ”

            “บังเอิญบ่อยเกินไปละมั้งมึง”

            เจตที่นั่งดูดน้ำหวานอยู่ข้าง ๆ พลางส่ายหน้าไปมาอย่างนึกขำ “กูว่านะขวัญ อีกไม่นานข่าวลือในมหา’ลัยต้องมาแน่ ๆ ว่ะ”

            “ข่าวอะไรของมึงอีกเจต”

            “ก็ข่าวที่ว่าพี่ราม นักแข่งสุดขรึมแห่งวิศวะ กำลังแอบสนใจเด็กนิเทศศาสตร์ปีหนึ่งคนนี้น่ะสิ”

            ฉันแทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งจิบเข้าไป “พูดบ้าอะไรของมึง! เป็นไปไม่ได้หรอก”

            “เอ้า ก็ถ้าไม่สนใจ แล้วพี่แกจะเดินอ้อมมาทางตึกนิเทศทำไมล่ะ ปกติพวกวิศวะเขาไม่เดินผ่านตึกเราหรอกนะถ้าไม่มีธุระจริง ๆ”

            “ก็คงมีธุระอะไรสักอย่างนั่นแหละ!”

            เพลงหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที “เสียงสูงเชียวนะมึง แหม... อาการมันออกชัดขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีก”

            ฉันเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาจริง ๆ กับการจับจ้องของเพื่อนรักทั้งสองคน ช่วงบ่ายวันนั้นพวกเราต้องอยู่ประชุมงานเฟรชชี่ต่อที่ตึกคณะจนฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี กว่าจะสรุปงานเสร็จทุกคนก็แทบจะหมดเรี่ยวแรงกันไปตาม ๆ กัน

            “มึง... กูหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วนะ” เพลงบ่นอุบพลางฟุบหน้าลงกับโต๊ะประชุมด้วยสภาพเหมือนใกล้จะสิ้นลม

            “สภาพพวกมึงเหมือนซอมบี้ที่ขาดเลือดมาหลายวันเลยว่ะ” คอปเตอร์ที่ยังมีแรงเหลืออยู่บ้างเอ่ยแซว

            เจตปิดโน้ตบุ๊กก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ “ไปหาอะไรกินกันเหอะ ก่อนที่ยัยเพลงจะกินโต๊ะคณะเข้าไปจริง ๆ”

            “เออ ไปดิ”

            พวกเราเก็บข้าวของลงกระเป๋าแล้วเดินออกจากตึกพร้อมกัน บรรยากาศรอบมหาวิทยาลัยตอนเวลาสองทุ่มกว่าเริ่มเงียบเหงาลงถนัดตา มีเพียงแสงไฟจากตึกเรียนบางคณะที่ยังคงเปิดอยู่สำหรับนิสิตที่ทำกิจกรรมดึก ลมกลางคืนที่พัดมาปะทะตัวเย็นกว่าปกติเล็กน้อยจนฉันต้องห่อไหล่

            ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินผ่านลานจอดรถมืดสลัวหลังตึกนิเทศ เพื่อมุ่งหน้าไปหาของกินหน้ามหาวิทยาลัย เสียงทะเลาะวิวาทดุดันก็ดังแว่วมาจากมุมอับอีกฝั่ง

            “มึงมีปัญหาอะไรกับกูหนักหนาวะ!” เสียงตะคอกด้วยความโกรธแค้นดังขึ้น

            “ก็กูถามมึงดี ๆ แล้วมึงเสือกไม่ตอบเองนี่หว่า อยากลองดีกับพวกกูใช่ไหม!”

            พวกเราทั้งสี่คนหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ ตรงมุมลานจอดรถด้านหลังที่มีไฟกะพริบติด ๆ ดับ ๆ มีกลุ่มผู้ชายประมาณห้าถึงหกคนกำลังยืนประจันหน้าเถียงกันเสียงดังสนั่น กลิ่นเหล้าที่โชยมาตามลมบอกได้ทันทีว่าพวกนั้นน่าจะเพิ่งดื่มกันมาอย่างหนัก

            “อย่าเสือกหาเรื่องใส่ตัวเลยมึง เดินอ้อมไปทางอื่นเหอะ” คอปเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับดันไหล่พวกเราให้ถอยหลัง

            ฉันพยักหน้าเห็นด้วยทันที เพราะสภาพการณ์ดูยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เด็กปีหนึ่งอย่างเราควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้ก้าวขาหนี เสียงวัตถุแข็งปะทะพื้นก็ดังสนั่นตามมา

            เพล้ง!

            “เชี่ยแล้ว!” เจตสบถออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจ

            สถานการณ์เริ่มบานปลายขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้ชายร่างโตคนหนึ่งผลักอีกฝ่ายจนเซถอยหลังไปกระแทกกับรถที่จอดอยู่ ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะเริ่มเปิดฉากพุ่งเข้าใส่กันอย่างชุลมุนวุ่นวาย

            “รีบไปเหอะขวัญ เพลง ไปเร็ว!” ฉันพูดพร้อมกับดึงแขนเพลงให้รีบเดิน แต่ในจังหวะนั้นเอง...

            “เฮ้ย! พวกมึงหลบ!” เสียงตะโกนเตือนดังลั่นขึ้นมาจากความมืด

            ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูท่าจะเมาจนขาดสติกำลังเหวี่ยงขวดเบียร์ที่แตกเป็นปากฉลามมาทางที่พวกเรายืนอยู่ด้วยความสะเปะสะปะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนสมองของฉันสั่งการไม่ทัน ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

            ก่อนที่ฉันจะถูกขวดใบนั้นทำร้าย แรงมหาศาลจากใครบางคนก็กระชากแขนของฉันอย่างแรงจนแทบกระเด็น

            หมับ!