เกมส์รักวิศวะร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ภายในซอกตึกเก่าคร่ำครึย่านหลังมหาวิทยาลัยที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรนอกจากถังขยะและแมวไร้บ้าน กลับซ่อนบานประตูเหล็กหนักอึ้งที่เป็นทางเข้าสู่โลกอีกใบ เสียงเบสหนัก ๆ ดังทะลุออกมาจากด้านในทันทีที่ประตูถูกผลักออก กลิ่นเหล้าผสมกับควันบุหรี่จาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีแดงสลัวของ “BLACK VAULT” ผับใต้ดินที่พวกเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปแค่เดินผ่านยังไม่กล้ามอง อย่าว่าแต่จะก้าวเท้าเข้าไปข้างในเลย เพราะที่นี่มันคือแหล่งรวมของพวกที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงามืด และพวกที่รักในความรุนแรงพอ ๆ กับรสชาติของแอลกอฮอล์ แต่สำหรับพวกเขา... ที่นี่มันคือที่ประจำ เสียงเพลง EDM จังหวะหน่วง ๆ ที่กำลังกล่อมสารทนักท่องเที่ยวเงียบลงไปจังหวะหนึ่งตอนที่ร่างสูงในชุดเสื้อ ช็อปสีแดงห้าคนเดินลงบันไดวนเหล็กมาอย่างช้า ๆ ความสูงโปร่งและออร่าที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเย็นเยียบขึ้นมาทันที เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่มีรอยเปื้อนคราบจาง ๆ ของบางสิ่งที่ดูเหมือนเลือดสลับกับสัญลักษณ์เฟืองทองเหลืองบนอกเสื้อ มันเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าที่บอกให้ทุกคนรู้ว่าอย่าเข้าไปวุ่นวายถ้าไม่จำเป็น

หลังคืนที่ผับย่านรังสิตผ่านพ้นไป ชีวิตมหาวิทยาลัยของฉันก็เหวี่ยงกลับเข้าสู่โหมดเดิมเร็วอย่างน่าประหลาด เหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคลับใต้ดินวันนั้นเป็นเพียงภาพฟิล์มวูบหนึ่งที่ฉายผ่านตาแล้วจบลงไปพร้อมกับเสียงเพลงเบสหนัก ๆ และแสงไฟนีออนสลัวที่ชวนให้มึนหัวจนแทบประคองสติไม่อยู่ เช้าวันจันทร์ ฉันตื่นแทบไม่ทันเข้าเรียนเหมือนเดิม แสงแดดจัดจ้าที่ลอดผ่านม่านหอพักเข้ามาทำให้รู้ตัวว่าความพ่ายแพ้ต่อความง่วงกำลังคืบคลานเข้ามาทักทาย เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มคณะในแอปพลิเคชันไลน์ดังรัวไม่หยุดตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า ทั้งข้อความตามงานกลุ่มที่ค้างคามาตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ตารางนัดประชุมเชียร์ที่รุ่นพี่นัดกันแบบสายฟ้าแลบจนตั้งตัวไม่ติด แล้วก็ข้อความบ่นชีวิตจากเพลงเพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งมาระบายตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เพลง : กูไม่อยากไปมหาลัยเลยว่ะมึง ใจกูอยู่ที่เตียง ขวัญข้าว : แต่มึงต้องไป คาบเช้าอาจารย์เช็กชื่อตั้งแต่นาทีแรกนะจ๊ะ เพลง : กูลาออกตอนนี้ทันไหม หรือกูควรแกล้งตายดี ฮือออ ฉันหลุดขำออกมาเบา ๆ กับความคร่ำครวญของเพื่อน ก่

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังแว่วมาเป็นระยะจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น เด็กวิศวะหลายคนใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูเดินสวนกันวุ่นวาย สายตาที่พวกเขามองมาที่เด็กต่างคณะอย่างพวกเราที่แบกลังพร็อพมามันดูนิ่ง ขรึม และกดดันจนเพลงเริ่มเดินเบียดติดแขนฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะสิงร่างกัน ยิ่งเดินเข้าใกล้โซนโกดังที่อยู่ด้านหลังอาคารลึกสุด เสียงเครื่องมือช่างก็ยิ่งดังถนัดหูชัดเจนขึ้น เสียงเจียรเหล็กกระทบกันจนประกายไฟวูบวาบทำให้เจตดูจะตื่นเต้นเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยเห็นของแปลกใหม่ แต่น่าแปลกที่โกดังวิศวะยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแบบนี้กลับดูขรึม ขลัง และลึกลับอย่างบอกไม่ถูก พอประตูโกดังขนาดใหญ่ที่เป็นสังกะสีหนาถูกเลื่อนเปิดออก ฉันก็เห็นรถหลายคันจอดอยู่ด้านในทันที ทั้งรถยนต์แต่งซิ่งที่ดูราคาแพงและบิ๊กไบค์รุ่นท็อปที่จอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ บางคันถูกเปิดฝากระโปรงทิ้งไว้ให้เห็นเครื่องยนต์ที่ซับซ้อน บางคันก็เหลือแค่โครงเหล็กเปลือย ๆ ที่มีคนกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างอยู่ท่ามกลางคราบน้ำมันและแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝั่งขวาสุดของโกดังที

ฉันยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากแสดงความคิดเห็น เสียงหนึ่งที่คุ้นหูเหลือเกินก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของโกดังที่มืดกว่า “ขุน ส่งเบอร์สิบสองให้หน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งนั้นสะกดให้ฉันหันไปมองตามโดยอัตโนมัติ แล้วหัวใจของฉันก็เหมือนจะหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่งเมื่อเห็นเจ้าของเสียงนั้นชัด ๆ พี่ราม เขายืนอยู่ข้างรถแข่งสีดำคันดุในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ที่มีรอยคราบน้ำมันเปื้อนอยู่ประปราย แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามแขนที่ขึ้นรูปชัดเจนจากการทำงานหนัก มือข้างหนึ่งของเขาถือประแจเหล็กเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างกำลังใช้เศษผ้าเช็ดคราบดำบนหลังมืออย่างไม่ใส่ใจ แสงไฟสีส้มสลัวภายในโกดังตกลงบนโครงหน้าคมคายของเขาพอดี ทำให้เขาดูดุดันและมีเสน่ห์ร้ายกาจยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ นี่คือภาพที่ต่างจากทุกครั้งที่ฉันเคยเจอเขา เขาไม่ได้อยู่ในแสงสีวูบวาบของผับ ไม่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านที่พยายามจะเข้าหา แต่เขากำลังยืนอยู่ในพื้นที่ของเขาจริง ๆ พื้นที่ที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ “พวกมึงจะเหม่ออะไรกันนักหนาวะ” เสียงของ ขุนทัพ ดังขึ้น

พวกเราเดินผ่านเต็นท์ของทีมต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงรัวชัตเตอร์ของช่างภาพและเสียงคุยกันจอแจ จนมาหยุดตรง Garage ขนาดใหญ่ที่มีโลโก้หัวกะโหลกไขว้สไตล์ RED ENGINEERING สีแดงฉานติดอยู่เด่นชัดด้านหน้า และทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป... ฉันก็เห็น พี่ราม ทันที เขายืนอยู่ข้างรถแข่งสีดำดุดันคาดลายแดงหมายเลข 27 ในชุดเสื้อทีมสีดำเข้ารูปที่ขับให้ไหล่เขากว้างขึ้น มือข้างหนึ่งถือวิทยุสื่อสารสีดำสนิท อีกข้างกำลังชี้หน้าจอแท็บเล็ตเพื่อดูข้อมูลบางอย่างคู่กับวินทร์ที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ขุนทัพกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เช็กระบบช่วงล่างรถอย่างขะมักเขม้น ส่วนภูผายืนคุยกับทีมช่างด้านหลังด้วยท่าทางสุขุมทุกคนดูยุ่งกันจนแทบไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า ภาพเหล่านี้มันต่างจากภาพลักษณ์เด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาดูเหมือนมืออาชีพที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่สงครามมากกว่าการมาซ้อมเล่น ๆ “พี่จอม!” เพลงรีบโบกมือทักทายทันทีเมื่อเห็นจอมขวัญเดินออกมาจากหลังรถอีกฝั่ง ชายหนุ่มจอมกะล่อนฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์เดิมทันทีที่เห็นพวกเรา “มากันแล้วเหรอพวกเรา” “โห ที่นี่