EP12  — เกือบมีเรื่อง (1/3)

 

            คำพูดของรามยังคงตกตะกอนและวนเวียนอยู่ในหัวของฉันตลอดทางกลับจากสนามแข่งในตอนนั้น ประโยคสั้น ๆ ที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลอย่าง “ถ้ารู้ว่ากลัวแล้ว ก็อย่าเข้ามาใกล้โลกแบบนี้มากนัก” ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

            ทั้งที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและติดจะเฉยชาเหมือนการบอกเล่าเรื่องลมฟ้าอากาศทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงได้ทำหน้าที่เหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทกความคิดของฉันให้หยุดนิ่งอยู่กับที่มากกว่าที่ควรจะเป็น

            รถของคอปเตอร์เคลื่อนตัวออกจากเขตสนามแข่งตอนเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เกือบห้าทุ่ม แสงไฟสปอร์ตไลต์ในสนามที่เคยสว่างจ้าค่อย ๆ จางหายไปเหลือเพียงความมืดมิดของถนนชานเมือง เพลงที่ตอนแรกออกอาการตื่นเต้นจนพูดไม่หยุดปากเหมือนคนดีดอะดรีนาลีน

            ตอนนี้กลับยอมแพ้ต่อความอ่อนล้าและหลับคอพับคออ่อนอยู่เบาะหลังไปเรียบร้อยแล้ว เจตเองก็นั่งไถโทรศัพท์ดูรูปในสนามเงียบ ๆ ส่วนคอปเตอร์ก็ทำหน้าที่สารถีที่ตั้งใจขับรถฝ่าความมืดโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

            มีเพียงฉันที่ยังคงนั่งเหม่อมองภาพสะท้อนของไฟสนามแข่งผ่านกระจกหลัง จนกระทั่งมันกลายเป็นจุดแสงเล็ก ๆ และหายลับตาไปในความมืดมิดของราตรี

            “มึงโอเคปะขวัญ” เสียงทุ้มของเจตดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบในรถ

            ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากกระจกหลังมามองเพื่อน “หือ... ทำไมเหรอ”

            “ตั้งแต่ออกจากสนามมามึงดูเงียบผิดปกตินะ” เจตตั้งข้อสังเกตพลางมองสบตาฉันผ่านกระจกมองหลัง

            “ก็ปกติ... กูแค่เหนื่อยนิดหน่อย”

            “ไม่ปกติหรอก มึงคิ้วขมวดจนจะผูกโบได้อยู่แล้ว”

            คอปเตอร์หัวเราะเบา ๆ จากเบาะคนขับก่อนจะเสริมขึ้นมา “ปล่อยมันเถอะเจต สงสัยยัยขวัญยังช็อกกับความเร็วของพี่รามไม่หายหรอก โลกของวิศวะสายโหดมันแรงเกินกว่าเด็กนิเทศจะรับไหวในวันเดียวจริง ๆ นั่นแหละ”

            ฉันไม่ได้เอ่ยปากเถียง เพราะลึก ๆ ในใจก็ยอมรับว่าสิ่งที่คอปเตอร์พูดมันมีส่วนถูกเกินครึ่ง ฉันไม่เคยพาตัวเองไปอยู่ใกล้อะไรที่ดูอันตรายและบ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อน ทั้งสนามแข่งที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถแข่งที่วิ่งด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน

            ทีมช่างที่ทำงานกันอย่างบ้าคลั่ง และความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ในทุกอณูของพิท ทุกอย่างมันดูจริงจังและทรงพลังจนเกินภาพจำเดิม ๆ ที่ฉันเคยคิดว่าพวกทีม RED ENGINEERING เป็นแค่กลุ่มเด็กวิศวะรวย ๆ ที่ชอบแต่งรถโชว์ไปวัน ๆ

โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อราม... ยิ่งฉันเห็นเขาอยู่ในสนามแข่งมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนปริศนาที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเข้าใจ และโลกของเขาดูเหมือนจะมีกำแพงสูงชันที่กั้นคนนอกอย่างฉันเอาไว้อย่างแน่นหนา

            เช้าวันจันทร์ มหาวิทยาลัยกลับเข้าสู่โหมดวุ่นวายตามฉบับวันเริ่มต้นสัปดาห์ เด็กปีหนึ่งเดินถือชีทเรียนหนาเตอะกันให้ว่อน ลานกิจกรรมที่เคยเงียบสงบในวันหยุดกลับเต็มไปด้วยกลุ่มนิสิตที่ออกมาซ้อมกิจกรรมงานเฟรชชี่กันอย่างคึกคัก เสียงประกาศจากลำโพงคณะนิเทศศาสตร์ดังแข่งกับเสียงดนตรีจากชมรมต่าง ๆ จนบรรยากาศดูโกลาหลไปหมด

            ขณะที่ฉันกำลังเดินก้มหน้าก้มตาเข้าตึกเรียนพร้อมกับเพลงและเจต เสียงซุบซิบจากกลุ่มผู้หญิงที่ยืนจับกลุ่มอยู่ด้านหน้าตึกคณะก็ลอยมาเข้าหูอย่างเลี่ยงไม่ได้

            “พวกมึงเห็นข่าวเมื่อคืนยัง พี่รามทีม RED ได้ Best Lap อีกแล้วนะในสนามซ้อมเมื่อวาน”

            “เห็นแล้วจ้า! คลิปตอนแกหักหลบรถที่หมุนขวางแทร็กน่ะ โคตรเท่เลยมึง ใจนิ่งแบบสุด ๆ”

            “ตอนนี้ทีม RED ดังระเบิดไปทั่วทวิตเตอร์แล้วนะ ใคร ๆ ก็อยากเข้าหาพี่แกทั้งนั้นแหละ”

            เพลงที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันขวับมามองหน้าฉันทันทีพร้อมกับรอยยิ้มกริ่มที่ดูมีเลศนัย “อุ๊ยตาย ดังใหญ่แล้วนะมึง คนรู้จักมึงน่ะขวัญ”

            “เขาไม่ใช่คนรู้จักกูสักหน่อย” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

            “อ้าว แล้วถ้าไม่ใช่คนรู้จัก จะให้เรียกว่าอะไรคะคุณเพื่อน”

            “ก็แค่... รุ่นพี่คณะอื่นที่บังเอิญเจอเฉย ๆ”

            เจตที่เดินตามมาหลุดหัวเราะออกมาทันที “โอ้โห ตอบแบบพยายามตัดความสัมพันธ์ได้โล่มากเลยมึง แต่กูว่านะ คนที่สนามเมื่อวานน่าจะคิดไปไกลกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องแล้วว่ะ”

            ฉันขี้เกียจจะเถียงต่อเลยตัดสินใจเดินหนีพวกมันเข้าห้องเรียนก่อนจะโดนแซวไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าต่อให้ฉันพยายามจะเมินเฉยต่อเรื่องของทีม RED ENGINEERING แค่ไหน ชื่อของกลุ่มนี้ก็ยังคงตามหลอกหลอนมาให้ได้ยินอยู่ดี แม้แต่ในห้องเรียนที่ควรจะสงบเงียบ

            “ขวัญข้าว” เสียงของอาจารย์ประจำวิชาเรียกชื่อฉันขึ้นมาทำเอาฉันที่กำลังจดโน้ตเพลิน ๆ ถึงกับสะดุ้ง

            “ค่ะอาจารย์ ”

            “ช่วยออกมาพรีเซนต์ความคืบหน้างานโปรเจกต์ของกลุ่มเราตรงหน้าห้องหน่อยสิลูก”

            “ได้ค่ะ...” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหน้าห้องด้วยอาการง่วงเหงาหาวนอนจากการปั่นงานดึก ก่อนจะเริ่มอธิบายรายละเอียดตามสไลด์ที่เตรียมไว้ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นปกติจนกระทั่งสายตาของฉันเหลือบออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่โดยบังเอิญ

            แล้วฉันก็เห็นเขา ราม

            เขากำลังเดินผ่านใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์พร้อมกับสมาชิกกลุ่ม RED แบบครบทีม ขุนทัพกำลังเดินคุยโทรศัพท์เสียงดังลั่นตามสไตล์หนุ่มใจร้อน จอมขวัญกำลังหัวเราะร่าพลางโบกมือทักทายกลุ่มผู้หญิงที่เดินสวนไปมา ส่วนวินทร์ถือโน้ตบุ๊กเดินคุยกับภูผาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

            และแน่นอนว่าจุดศูนย์กลางของกลุ่มคือราม เขายังคงเดินนิ่ง ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ดูเข้าถึงยากเหมือนเดิม แต่ที่มันแปลกและทำให้ฉันแทบจะลืมบทพูดคือจังหวะนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมาพอดี

            สายตาของเราสองคนสบกันผ่านกระจกใสของห้องเรียนชั้นสองแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันชะงักไปหนึ่งวินาทีเต็ม ๆ เหมือนเวลาหยุดหมุน ก่อนจะรีบดึงสายตากลับมามองที่สไลด์พรีเซนต์ของตัวเองทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จนน่าหงุดหงิดตัวเองที่สุด