EP14  — เกือบมีเรื่อง (3/3)

            ร่างของฉันถูกฉุดให้ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วจนเสียหลัก ลอยไปปะทะเข้ากับแผ่นอกแข็งแกร่งของใครบางคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเต็มแรง ขวดเบียร์ใบนั้นพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียวและกระแทกเข้ากับพื้นปูนตรงจุดที่ฉันเคยยืนอยู่เมื่อวินาทีก่อน

            เพล้งงง!

            เสียงกระจกที่แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ดังจนหัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น ลมหายใจสะดุดกึก กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของคนที่ประคองฉันไว้ลอยเข้ามาแตะจมูกจนรับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน

            ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ ด้วยความสั่นเทา... แล้วฉันก็เจอกับเขา ราม

            เขายืนอยู่ตรงหน้าฉันในระยะที่ใกล้จนเห็นไรเคราจาง ๆ บนใบหน้า สีหน้าของเขาตึงจัดและดูดุดันอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่กลุ่มผู้ชายขี้เมาพวกนั้นด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนน่าขนลุก แขนข้างหนึ่งของเขายังคงโอบดึงฉันไว้ทางด้านหลังแน่นราวกับต้องการจะปกป้องไม่ให้ฉันโดนลูกหลงจากความวุ่นวายนั้นอีก

            “เจ็บตรงไหนไหม” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นสั้น ๆ โดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากคู่กรณีที่อยู่เบื้องหน้า

            ฉันอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบส่ายหัวรัว ๆ “มะ...ไม่ค่ะ ไม่เจ็บ”

            เพลงกับเจตรีบวิ่งเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด “ขวัญ! มึงโอเคไหมมึง” “เชี่ยเอ๊ย เมื่อกี้มึงเกือบโดนสอยหน้าแล้วนะนั่น!”

            หัวใจของฉันยังคงเต้นรัวเหมือนกลองรบไม่ยอมหยุด รามค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากต้นแขนของฉันอย่างช้า ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหากลุ่มผู้ชายที่กำลังชกต่อยกันอยู่เพียงไม่กี่ก้าว

            และเพียงแค่การปรากฏตัวของเขา บรรยากาศโกลาหลทั้งหมดก็ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งลงทันที ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวเหมือนเพิ่งได้สติว่ากำลังมี 'ใคร' ยืนอยู่ตรงนี้

            ผู้ชายที่กำลังเงื้อขวดเบียร์เมื่อกี้ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของรามชัด ๆ ภายใต้แสงไฟสลัว “พะ...พี่ราม...”

            รามไม่ได้เอ่ยคำทักทายหรือโต้ตอบอะไร เขามองเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้นนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงเรียบที่ฟังดูอำมหิตกว่าการตะโกนด่า “จะตีกัน... ก็ไปตีที่อื่น”

            ไม่มีใครในกลุ่มนั้นกล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดแทรก ทุกคนต่างยืนตัวสั่น

            “ถ้ามีใครโดนลูกหลงเพราะพวกมึงอีกแม้แต่คนเดียว” รามเงยหน้าขึ้นสบตาพวกนั้นตรง ๆ “กูไม่ปล่อยพวกมึงไว้แน่”

            น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังกระโชกโฮกฮาก แต่มันกลับมีความกดดันมหาศาลที่ทำให้คนฟังถึงกับหน้าซีดเผือดและเหงื่อตก กลุ่มผู้ชายพวกนั้นรีบพากันถอยกรูทันที บางคนถึงขั้นก้มลงลากเพื่อนที่เมาไม่ได้สติให้ออกจากพื้นที่ตรงนั้นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำ

            ไม่ถึงนาที พื้นที่ที่เคยโกลาหลก็กลับมาเงียบสงัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือเพียงเศษกระจกแตกบนพื้นปูนกับความรู้สึกใจสั่นรัวของฉันที่ยังคงค้างคาอยู่

            รามหันกลับมามองฉันอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาดูอ่อนกำลังลงกว่าตอนที่จัดการพวกนั้นนิดหน่อย “แน่ใจนะว่าไม่เจ็บจริง ๆ”

            “ค่ะ... หนูไม่เจ็บ” ฉันตอบเสียงเบาหวิว

            เขาก้มลงมองที่ข้อมือของฉันที่เพิ่งถูกเขาคว้าเอาไว้เมื่อครู่ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้อมือแดงหมดแล้ว”

            ฉันก้มมองตามและเพิ่งสังเกตเห็นว่าผิวขาว ๆ ตรงข้อมือขึ้นรอยแดงจาง ๆ จากแรงบีบและกระชากอย่างรุนแรงเมื่อครู่ รามนิ่งไปชั่ววินาทีหนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่ฉันไม่คาดคิดออกมา “โทษที พี่แรงเยอะไปหน่อย”

            ฉันชะงักไปทันทีที่ได้ยินคำขอโทษนั้น ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้หลุดออกมาจากปากผู้ชายมาดขรึมอย่างเขา โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตฉันเอาไว้ “มะ ไม่เป็นไรค่ะ พี่ช่วยหนูไว้ ขอบคุณนะคะ”

            ลมกลางคืนพัดมาอีกระลอกท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมเราสองคน จู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็ดูแปลกประหลาดขึ้นมาจนฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก เพลงที่ยืนอยู่ด้านหลังมองสลับหน้าฉันกับรามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ส่วนเจตที่ปกติจะช่างพูดกลับนิ่งเงียบไปอย่างเห็นได้ชัด

            รามค่อย ๆ ละสายตาจากข้อมือของฉัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเดิม “กลับหอได้แล้ว ดึกมากแล้ว มหา’ลัยมันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่พวกเธอคิดหรอก”

            พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นที่ค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืดของลานจอดรถ

            ฉันยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัวช้า ๆ ว่าสัมผัสจากมือแกร่งของเขาที่กุมข้อมือฉันไว้เมื่อครู่ มันยังทิ้งรอยความร้อนจาง ๆ และความรู้สึกวาบหวามประหลาดเอาไว้ไม่ยอมจางไปเสียที