INICIAR SESIÓNฮองเต้เกาจงเสด็จประทับที่ตำหนักจันทรา สนมเกาเมื่อเห็นฝาบาทก็รีบเข้าไปหาองค์เหนือหัวด้วยความเป็นห่วง"ฝาบาท""เราปลอดภัยดี เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป""ตอนที่ม่านยี้บอกหม่อมฉันว่าคืนนี้ท่านอ๋องสามจะก่อกบฏ หม่อมฉันก็ห่วงพระองค์มากเพคะ""ม่านยี้หรือ!"ฮองเต้เกาจงรู้สึกสงสัย"เพคะ คืนนี้อยู่ๆก็มีคนร้ายเข้ามา ได้ม่านยี้และนางกำนัลช่วยหม่อมฉันไว้เพคะ"สนมเกาเล่าเหตุการณ์ให้ฝาบาทเรื่องที่มีคนร้ายเข้ามาในตำหนัก"คนของเจ้ามีความสามารถขนาดนั้นเชียว..ไหนเรียกพวกนางมาหาเราหน่อย""เพคะ...เด็กๆ เข้ามา"สนมเกาเรียกนางกำนัลเข้ามา พวกนางก็เดินเข้ามา ฮองเต้เกาจงมองพวกนางทีละคน จนมาสะดุดตากับหลงตี๋ "เจ้าเป็นคนของอ๋องแปดหรือ"พระองค์มั่นใจว่ามองคนไม่ผิด"เพคะ ท่านอ๋องมีคำสั่งให้อยู่คุ้มครองพระสนมเพคะ""เช่นนั้นหรือ ทำไมเขาถึงต้องให้เจ้ามาคุ้มครองนางด้วย""ท้านอ๋องแปดได้ข่าวท่านอ๋องสามหลงใหลในตัวพระสนมถึงขนาดคิดลักพาตัวไปเป็นของตนเพคะ แต่คืนนี้กลับมีคนคิดสั่งหาร หม่อมฉันไม่แนใจว่าเป็นฝ่ายไหนเพคะ""เราขอบใจพวกเจ้ามากที่อยู่คุ้มครองสนมรักเรา เราจะตบรางวัลให้พวกเจ้า ส่วนเจ้า เดี๋ยวเราจะพูดกับน้องแปดขอให้เจ้าอยู่เป็
"พวกเจ้าทำอะไรไม่ได้แล้ว คนของเราบุกเมืองหลวงควบคุมสถานการณ์ไว้หมดแล้ว ยอมลงจากบัลลังก์เสียเถอะเจ้าสองชาย"อ๋องสามเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ ฮองเต้เกาจงมองพระเชษฐาด้วยสายตานิ่งเฉย "ท่านไม่มีคุณสมบัติสมบัต ถ้าท่านได้บัลลังก์แล้วกลับคิดยกดินแดนให้แคว้นเหย่ว ข้าสืบมาหมดแล้ว ตอนนี้องค์ชายห้าก็ก่อกบฏไม่สำเร็จเช่นกัน ท่านวางมือเสียเถอะ"อ๋องแปดพยายามเกลี้ยกล่อมพระเชษฐาให้หยุดแผนร้าย แต่อ๋องสามกลับไม่เชื่อ ไหนจะกองกำลังของตนที่นอกเมืองอีก แล้วป่านนี้แม่ทัพเชียนควรจะมาสมทบพระองค์ได้แล้วอ๋องแปดเห็นถึงสายตาที่พระเชษฐามองออกไปตรงประตู พระองค์จึงตรัสออกมา"แม่ทัพเชียนถูกจับแล้วพะยะคะ คนที่รอเปิดประตูวังก็ถูกจับแล้วเช่นกัน พอเถอะพะยะคะ"แล้วในขนาดที่กำลังเจรจากันสนมเกาก็เดินเข้ามา"ฝาบาท..""หลินเอ๋อ..เจ้ามาได้เช่นไร"ฮองเต้เกาจงเห็นสนมคนโปรดก็รีบเข้าไปปลอบขวัญ"หม่อมฉันได้ข่าวว่าท่านอ๋องสามคิดก่อกบฏ จึงเป็นห่วงพระองค์เพคะ"สนมเกาห่วงความปลอดภัยขององค์เหนือหัวจนลืมนึกถึงตนเอง "เราไม่เป็นไร..เจ้าไม่ควรมาในเวลานี้ อาจเกิดอันตรายต่อเจ้าได้"ฮองเต้เกาจงรู้สึกตื้นตันใจที่มีคนห่วงใยพระองค์อย่างแท้จริงอ๋องสาม
"ตอนอยู่ในงาน เรามองหาเสด็จพี่ไม่เจอ"อ๋องแปดเป็นกังวลเรื่องที่พระเชษฐาคิดจะทำ ถ้าห้ามได้พระองค์ก็อยากจะห้าม"พระองค์ต้องไปทางเส้นทางลับเพื่อเข้าห้องบรรทมของฝาบาทแนพะยะคะ"จือถานคิดว่าอ๋องสามอาจรู้เส้นทางลับในวัง ไม่เช่นนั้นจะมั่นใจในการก่อเหตุครั้งนี้ได้เช่นไรกัน"แต่คืนนี้ฝาบาทจะประทับตำหนักไหน เราจะรู้ได้เช่นไรพะยะคะ"เจอเยียนสงสัย เป็นฮองเต้นี้มันเมียเยอะจริงๆ"ทุกคืนฝาบาทจะประทับอยู่กับพระสนมเกาพะยะคะ แต่เมื่อครู่ที่กระหม่อมเห็นพระองค์เสด็จไปทางตำหนักฮองเฮาพะยะคะ"สือเจ้าอยู่ในวังนานพอที่จะรู้ว่าฮองเต้เกาจงผู้นี้หลงใหลสนมเกาผู้นี้จนไม่คิดไปหาสนมอื่น แต่คืนนี้อาจต้องประทับอยู่กับฮองเฮาเรื่องให้เกียรติแก่พระนาง "เช่นนั้นเราตามหาพี่สามให้เจอก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่""เรียบร้อยหรือไม่"อ๋องสามถามลูกน้องที่เตรียมบุกวังหลวงคืนนี้ "เรียบร้อยดีพะยะคะ คนของเราเตรียมที่ประตูวังแล้ว ได้รับสัญญาณเมื่อใดก็พร้อมเปิดประตูทันทีพะยะคะ""ดีมาก...คืนนี้ฝาบาทประทับกับฮองเฮา เราจะไปหาเกากุ้ยหลินก่อน เราจะพานางไปไว้ที่ปลอดภัย"อ๋องสามเตรียมเดินไปที่ตำหนักจันทรา แต่ถูกลูกน้องห้ามไว้"ท่านอ๋องไว้ค่อยไปหาพระส
เมื่อทั้งสองได้บ้านโดยจงใจเลือกที่ใกล้วังอุดร แต่ถึงจะได้บ้าน เจอเยียนก็ยังให้ภรรยาและน้องสาวอยู่แต่ในคอนโด เขาเกรงว่าพวกนางออกมาอยู่กันข้างนอกจะไม่ปลอดภัย ถ้าจะออกมาต้องตอนที่เขาและจือถานอยู่ด้วยเพื่อความปลอดภัย ค่ำลงทั้งสองก็หายตัวเข้าไปในวังอุดรเพื่อปรึกษาวางแผนงานกันต่อ"ถวายบังคมท่านอ๋องพะยะคะ""ถวายบังคมท่านอ๋องพะยะคะ""พวกเจ้ากลับมาแล้ว เรายังห่วงว่าพวกเจ้ามากลับมาไม่ทันงาน ""งานเลี้ยงยังไม่ได้จัดหรือพะยะคะ"เจอเยียนถามขึ้นด้วยความสงสัย"จะจัดในอีกสองวัน วันนั้นเราต้องไปทั้งครอบครัว เช่นไรพวกเจ้าก็แอบตามเราไปช่วยคุ้มครองโอรสเราด้วยนะ"คนเป็นบิดา เช่นไรก็ยังห่วงบุตรของตนเองที่สุด "รับทราบพะยะคะ "เจอเยียนรับคำ แต่จือถานกลับมีลางสังหรณ์แปลกๆ"กระหม่อมคิดว่าไม่ควรพาองค์ชายเข้าวังพะยะคะ แต่ให้ทั้งสองพระองค์ไปอยู่ในที่ปลอดภัยพะยะคะ"เขามีความรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยในใจ "แต่เราไม่มีที่ไหนที่จะให้โอรสเราไปอยู่ได้ "อ๋องแปดมีสีหน้าหนักใจ จะให้โอรสทั้งสองของตนไปซ้อนไว้ไหนถึงจะปลอดภัยได้"กระหม่อมมีพะยะคะ"จือถานพูดขึ้น แล้วหันไปมองคู่เขย "งานนี้ต้องรบกวนเจ้าแล้วนะ"เจอเยียนเมื่อได้ฟังก็เข
"พวกเราสงสัยท่านอ๋องสาม เพราะพระองค์อาจเกรงในอำนาจที่เพิ่มขึ้นของท่านอ๋อแปด "จือถานพูดกับภรรยา สายตาก็ก้มมองเจ้าหมาป่าสองตัวที่นอนอยู่ข้างเขากับภรรยาคนละตัว "มีความเป็นไปได้ คนผู้นี้อำมหิตยิ่งนัก"ไป๋เสวียนอยากให้สามีมีห้องลับแบบนาง นางจะได้ให้เขามีอาวุธไว้คอยป้องกันตัว "ก่อนที่พวกข้าจะกลับมา ทางเมืองหลวงกำลังจะจัดงานเลี้ยง ข้าอาจกลับถึงช่วงนั้น เพราะคำสั่งก็ใกล้มาถึง""ท่านต้องระวังตัวให้มาก อย่าลืมว่ายังมีมารดากับเราแม่ลูกอยู่รอท่านทางนี้นะเจ้าคะ"ที่สุดนางก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา แม้จะพยายามทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อสามีจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล แต่ไหนเลยคนท้องอย่างนางก็ทนไว้"ไม่ต้องเป็นกังวล ข้ามีเจอเยียนอยู่ด้วย เขาไม่ปล่อยให้ข้าอันตรายแน เจ้าวางใจได้"จือถานพูดปลอบให้ภรรยาเบาใจ ก่อนจะก้มลงเอามือวางลงบนท้องนูนๆของภรรยา"เจ้าก้อนแป้งน้อยอย่าซนกับมารดาให้มากนะ ไว้ออกมาแล้วบิดาจะพาเจ้าไปล่าสัตว์ดีมั้ย"ชายหนุ่มพูดหยอกเย้าลูกในครรภ์จนไป๋เสวียนยิ้มในความช่างคุยของสามี ตกเย็นก็มีอาหารเต็มโต๊ะ จือถานมองแล้วก็รู้ได้ทันทีว่ามารดาคิดถึงตนมาก เพราะอาหารมีแต่ของโปรดของตนทั้งนั้น "ผัดผักรสชาติด
ที่วังอรุณ อ๋องสามอ่านรายงานที่ส่งมาด้วยความหงุดหงิด"ทำไมฝาบาทถึงเปลี่ยนแม่ทัพเฝ้าชายแดนตอนเหนือ""สายรายงานว่าฝาบาทมีรับสั่งหลังอ๋องแปดเข้าเฝ้าพะยะคะ ""เจ้าแปดหรือ!""พะยะคะ มีข่าวว่าองค์ชายน้อยของท่านอ๋องแปดหายเป็นปกติแล้วพะยะคะ"คำบอกเล่าของลูกน้องทำให้อ๋องสามขมวดคิ้ว "ไหนว่าอาการทั้งสองทรุดลง แล้วทำไมถึงหายได้"ต้องมีอะไรไม่ถูกต้องแน อนุชาผู้นี้มีอะไรให้พระองค์เปิดหูเปิดตาเสียแล้ว"ไม่แนใจพะยะคะ แต่น่าจะเกี่ยวกับท่านหมอที่มารักษาพะยะคะ ""หมอที่ไหนมีนามว่าอะไร ""สืบไม่ได้พะยะคะ เพราะอยู่ๆหมอผู้นั้นก็หายไป แต่เห็นคนในวังอุดรเรียกหมอเจียงพะยะคะ""เรื่องนั้นไว้ก่อน เราสนใจเรื่องที่วังจะจัดงานให้ฮองเฮามากกว่า เจ้าสืบมาแนชัดแล้วใช้หรือไม่ว่าสนมเกาจะเสด็จด้วย""พะยะคะ...งานนี้พระนางถึงกับลงทุนปักชุดเองด้วยพะยะคะ "อ๋องสามพยายามเข้าวังหลายครั้งเผื่อมีโอกาสได้พบนางบ้าง เพราะรู้ว่านางชอบมาเก็บบุผายามเช้าเพื่อทำถุงหอมถวายฝาบาท แต่อ๋องสามกลับไม่เคยได้พบนางแม้เงา จนพระองค์รู้สึกขัดพระทัยเป็นอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าจะมีงานเลี้ยง พระองค์ก็หมายมั่นว่าจะต้องได้เจอนาง "เชียงหลงเฟินเป็นคนของเรา ก







