เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าจะลืมอดีตให้สิ้น

เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าจะลืมอดีตให้สิ้น

last updateLast Updated : 2026-01-25
By:  ไหล่ซ่าCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 rating. 1 review
65Chapters
7.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซื่อเยี่ยหลิงบุตรสาวรองแม่ทัพต้องมาเสียชีวิตเพราะถูกสามีและอนุวางยาพิษจนเสียชีวิต แต่แทนที่หญิงสาวจะไปปรโลกแต่กลับไปเข้าร่างหญิงสาวอีกคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย มันเป็นไปได้เช่นไรกัน

View More

Chapter 1

บทที่1 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ

— Sr. Ciro, hoje é o dia de você e a Larissa assinarem no cartório. Você não vai mesmo? Você simplesmente não apareceu. Não tem medo de ela explodir?

— Explodir? Todo mundo sabe que a Larissa vive grudada no Sr. Ciro, igual carrapato. Mesmo se ela descobrir que ele faltou por causa da Mel, ela engole seco.

— Pois é. A Larissa não chega aos pés da Mel. Desde pequeno, o Sr. Ciro só tinha olhos pra Mel.

...

A "Mel" que saía da boca de todo mundo era Melissa Vasconcelos, a irmã de criação de Ciro Vasconcelos, irmã só de nome.

Larissa parou à porta da sala privativa. Aquelas palavras fizeram o sangue gelar, um frio cortante que parecia rasgar por dentro.

Esse era o homem que ela amou por anos? Patético.

Os dedos se fecharam num punho duro, as unhas rasgaram a própria palma, deixando marcas vermelhas. Ainda assim, aquela dor era nada perto do que queimava por dentro.

Ela puxou o ar, firme, e empurrou a porta.

Bum.

A gritaria morreu na mesma hora.

— Larissa... — O choque correu pela sala.

A mulher à porta era de uma beleza impossível de ignorar.

Pele clara e luminosa. Olhos vivos. Alta, com curvas ardentes na medida certa. O vestido rosa marcava a cintura com perfeição, o cabelo meio preso emoldurava o rosto — bonita de doer, como se tivesse sido favorecida pelo próprio céu.

Só que o olhar... o olhar era gelo. Ela varreu Ciro e Melissa com calma e deixou o desprezo cair, afiado:

— Ciro... então esse era o motivo de você não ter aparecido no cartório?

Um traço de culpa atravessou o rosto bonito de Ciro. Ele se aproximou, como se a presença dele bastasse para apagar o que fez:

— Assinar no cartório dava pra fazer em qualquer dia. Mas a Mel voltou do exterior, isso não acontecia sempre. Como irmão, eu tinha de receber ela.

Larissa devolveu com um sorriso de escárnio.

— Um ano só tem um aniversário de namoro. Isso também não valia nada? Ou você nem lembrava que, se a gente não assinasse hoje, ia ter de esperar até o ano que vem?

Era o plano deles: o aniversário de namoro virar aniversário de casamento. Uma única data, dois significados, um símbolo.

Só que a verdade se desenhava com nitidez. Ciro não queria se casar.

Quem ele queria era Melissa, a mulher que ele amava desde garoto e nunca conseguiu ter.

Talvez ao sentir a raiva dela crescer, ele tentou pegar a mão dela, apressado.

— Para com isso. Depois eu te explico.

Larissa se desvencilhou num movimento seco.

Foi quando Melissa falou, entrando no meio com a voz mansa demais:

— Larissa, me desculpa. Eu errei. Eu não sabia que vocês tinham planejado assinar hoje.

Ela abaixou a cabeça, pedindo perdão com um ar tão injustiçado que parecia ser a vítima ali.

Larissa sempre a detestou. Não queria ouvir, muito menos responder.

Mesmo assim, Melissa levantou o olhar úmido, frágil até o exagero.

— Por favor, me perdoa. Eu de coração desejava o melhor pra você e pro Ciro.

Desejava?

Larissa soltou uma risada curta, afiada.

— Você pode parar com esse teatro? Se você de verdade desejasse, você não tinha voltado.

O semblante de Ciro escureceu.

— Larissa, não seja tão cruel.

— Cruel? Ou foi só eu falar da sua mulher que você já não gostou? — Ela o encarou com uma frieza de quem olhava um desconhecido.

A expressão dele já estava feia. A voz veio em repreensão, baixa e dura:

— Larissa, olha onde você está. Para de falar besteira!

Que cena bonita. Ele defendia tão bem a "irmãzinha".

Se ele ia blindar Melissa desse jeito, então ela podia muito bem realizar esse amor.

— Já que fez, por que tem medo que falem?

Os olhos de Melissa se encheram de lágrimas, com o rosto magoado.

— Larissa, eu e o Ciro não somos nada do que você está imaginando. Você podia parar de me acusar, como você sempre fez?

A voz saiu trêmula, com choro preso.

— Se eu soubesse que voltar dessa vez ia fazer vocês brigarem, eu nem voltava...

O jeito de quase chorar puxou a pena de quem assistia.

E ninguém ali aceitava ver Melissa "sofrer".

O ataque veio em coro.

— Larissa, aí você passou do ponto. O Sr. Ciro e a Mel são irmãos. Você vai sentir ciúme até disso?

— Pois é! Foi porque você não suportava a Mel que, nesses três anos, ela ficou no exterior, só pra dar espaço pra vocês. E agora você ia fazer tudo de novo?

— Cuidado pra não exagerar. Daqui a pouco o Sr. Ciro te larga!

...

Larissa encarou aquela indignação coletiva com uma calma gelada.

Antes, por causa de Ciro, ela engolia tudo daqueles amigos dele.

As risadas. As ironias. Os comentários maldosos ditos às suas costas.

Sempre ficou em silêncio.

Mas não hoje.

O olhar de Larissa era afiado como lâmina.

— Uma "irmã" que vive grudada no próprio irmão… e ainda acha que tem razão?

Ela deixou o desprezo escorrer, frio.

— Vocês perderam o bom senso? Ou simplesmente gostam de assistir a esse tipo de romance constrangedor? Eu não me importo de sair de cena e deixar os dois encenarem pra vocês.

O grupo ficou em choque.

Ninguém esperava que Larissa, sempre tão mansa diante de Ciro, fosse se tornar tão cortante.

Era duro demais de ouvir.

— Larissa, por que você precisava me humilhar desse jeito?

Melissa estava à beira do choro. Os cantos dos olhos vermelhos, o ar ofendido e frágil.

— Se você não gosta de mim, tudo bem. Mas o Ciro gosta tanto de você, faz tanta coisa por você. Por que você nunca está satisfeita?

Larissa franziu o cenho.

Melissa sabia representar. E ninguém conhecia melhor do que Larissa o quanto ela sabia representar.

Eles se conheciam havia dez anos. Namoraram por cinco.

No primeiro ano, no aniversário de Larissa, Melissa ligou dizendo que sofreu um acidente de carro e levou Ciro embora.

No segundo Dia dos Namorados, Melissa terminou um relacionamento. Chorou ao telefone, disse que queria se matar.

Na terceira vez. Na quarta...

Melissa sempre encontrava um motivo para chamar Ciro. E, em todas as vezes, Ciro escolhia deixar Larissa para trás.

Até que, três anos antes, Melissa anunciou de repente que ia estudar no exterior.

Ciro e aqueles amigos concluíram que Larissa a tinha forçado a ir embora.

O olhar frio de Larissa carregava ironia. Ela não desviou os olhos de Melissa.

— Uma relação normal entre irmãos sacrificaria algo tão importante quanto um registro de casamento?

A voz ficou ainda mais dura.

— Um "irmão" sem caráter e pudor. Uma "irmã" que ultrapassa todos os limites. E ainda têm a audácia de me acusar?

A voz dela desceu meio tom, cada palavra precisa:

— E ainda esperam que eu seja magnânima? Que eu compreenda? Com base em quê? Na desfaçatez de vocês?

Melissa corou de vergonha, o rosto ardendo, mas não conseguiu rebater. As lágrimas caíram sem controle.

Ciro perdeu a paciência de vez. A raiva explodiu quando ele encarou Larissa.

— Larissa, chega! Você não se acha ridícula?

Ele respirava pesado.

— É só um registro. Se não deu pra assinar hoje, a gente assinava no seu aniversário. Qual é o drama? Custava ser mais madura?

Madura?

Podia. Claro que podia.

O coração de Larissa ficou imóvel como água parada.

— Ciro, vamos terminar.

O grupo ficou em choque.

Ciro ficou alguns segundos sem reação. O rosto escureceu.

— De novo essa história de terminar? — A voz dele subiu. — Há três anos você fez exatamente isso. A Mel só foi estudar fora porque tinha medo de que a gente se separasse. E agora vai começar tudo outra vez? Quer expulsá-la de vez?

— Larissa, como você pode ser tão calculista? — Ciro explodiu. — Eu já concordei em registrar o casamento com você, e mesmo assim não consegue aceitar a Mel? Vai insistir até destruir a vida dela? Se continuar com essa maldade, eu não vou assinar nada!

Melissa aproveitava a defesa dele. Quando baixou a cabeça, um brilho satisfeito atravessou o olhar.

Ao ouvir aquilo, Larissa riu. Um sorriso claro, quase luminoso.

— Ótimo. Então não registre. Não haverá casamento.

Ela soltou as palavras e se virou para sair.

— Larissa! — A voz de Ciro veio carregada de ameaça. — Se você sair por essa porta hoje sem pedir desculpas à Mel, eu nunca vou te perdoar!

Todos apostavam na mesma coisa: que ela voltaria. Que cederia.

Ela amava Ciro demais.

E, de fato, ela parou.

Virou o rosto e passou os olhos por todos. De repente, ergueu a mão, solene.

— Já que todos estão aqui, escutem bem. Eu, Larissa Moretti, declaro neste momento que estou terminando com Ciro Vasconcelos. Nunca haverá casamento entre nós.

O ar pareceu pesar. Ela continuou, a voz glacial:

— E se eu voltar atrás... que ele nunca construa família. Que perca o que mais ama. Que jamais encontre paz.

Sem dar espaço para reação, Larissa ignorou os olhares atônitos e saiu da sala privativa.

Atordoada entre revolta e dor, entrou no primeiro táxi que viu. Bloqueou todos os contatos de Ciro, apagando qualquer possibilidade de retorno.

O toque do celular rasgou o torpor e trouxe ela de volta à realidade.

Um número desconhecido. E, ao mesmo tempo... estranhamente familiar.

Por um segundo, o coração pareceu falhar. Ela atendeu.

Do outro lado, uma voz masculina, grave e serena, deslizou como veludo no silêncio:

— Se o casamento ainda está nos seus planos, por que não comigo?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
บท 13 หายยยย
2026-01-25 17:01:40
1
0
65 Chapters
บทที่1 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
ซื่อเยียหลินเป็นบุตรตรีของรองแม่ทัพซื่อถ่านหย่งและได้แต่งงานกับแม่ทัพใหญ่เชียงหลงเฟิน แต่ด้วยแม่ทัพเชียนมีคู่รักอยู่แล้วแต่นางเป็นแค่บุตรสาวของนายทหารชั้นประทวน จึงไม่สามารถแต่งเป็นเมียเอกได้ แต่แม่ทัพใหญ่ก็รับนางมาเป็นอนุ แต่ด้วยซื่อเยียหลินเป็นคนเด็ดขาด นางไม่ยอมรับเรื่องที่สามีรับอนุ จึงทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกันมาตลอด นางไม่ยอมให้ฝูหรัวอิงอนุมายกน้ำชาคารวะเพราะไม่อยากเห็นหน้าอนุผู้นั้น แต่นานวันเข้าอนุผู้นั้นกลับคิดลองดีกับความอดทนของฮูหยินเอก อนุฝูพยายามทำตัวน่าสงสารให้สามีเห็นว่านางถูกฮูหยินรังแกและเชียนหลงเฟินก็หลงเชื่อเพราะด้วยนิสัยซื่อเยียหลินที่แข็งกระด้างไม่มีความอ่อนหวานดั่งอนุผู้เป็นที่รักชายหนุ่มจึงมักเข้าข้างหญิงผูู้เป็นที่รักตลอดและทำโทษภรรยาเอก มีหรือที่ซื่อเยียหลินจะเป็นลูกพลับนิ่มให้สามีทำโทษ นางถึงขนาดคิดหย่าขาดจากสามีไม่มีสมองผู้นี้ แต่ด้วยทั้งสองครอบครัวสัมพันที่ดีต่อกันซื่อถ่านหย่งรองแม่ทัพผู้เป็นบิดาจึงสั่งห้ามมิให้นางหย่าขาด ซื่อเยียหลินรู้สึกน้อยใจที่บิดาไม่เข้าข้างตน"คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ"อนุฝูเห็นเยียหลินนั้งเล่นอยู่ศาลาสระบัวจึงนึกแผนร้ายก่อนจะแกล้งเดินไปคา
Read more
บทที่2 นี้ร่างใครกัน
เยียหลินรู้สึกตัวเองล่องลอย อย่างไร้จุดหมาย นางเห็นร่างกายตนเองที่นอนไร้ชีวิตมีชิงฉีค่อยอยู่ข้างๆตลอด จนวันฝังร่างนาง นางเห็นมารดาบิดาที่มางานศพนาง เห็นครอบครัวสามีที่ไม่ได้มีความเสียใจแต่อย่างใด หญิงสาวล่องลอยไปมาจนเห็นว่าชิงฉีเก็บของเตรียมไปจากสกุล แต่สาวใช้นางกลับไม่ได้เดินทางออกไปนอกเมือง แต่กลับตรงไปที่ฝังศพนางก่อนที่เยียหลินจะเห็นว่าสาวใช้คนสนิทดื่มอะไรบางอย่างก่อนที่จะพูดออกมา"ฮูหยินรอบ่าวด้วยนะเจ้าคะ บ่าวกำลัง..จะตามไปรับใช้..ฮูหยินเจ้าคะ"นางพูดพร้อมกับมีเลือดออกมาปากและจมูกก่อนที่นางจะสิ้นใจอยู่หน้าหลุมศพ นางเห็นสิ่งที่สาวใช้คนสนิทถือไว้ในมือคือจี้หยกของนางและหีบสมบัติที่นางเตรียมไว้ให้สาวใช้คนสนิทเยียหลินพยายามจับจี้หยกไว้แต่กลับไม่สามารถจับได้ 'ท่านยาย..ช่วยหลานด้วย'นางพยายามจนท้อแต่อยู่ๆวิญญาณก็เหมือนถูกดูดไปที่ใดที่หนึ่งแล้วทุกอย่างก็มืดมิด"พี่ใหญ่..เป็นไงบ้าง?"เยียหลินได้ยินเสียงคนเรียกอยู่ข้างๆ แต่ทำไมมาเรียกใกล้นาง ทำไมไม่ไปเรียกกันไกลๆ"พี่ใหญ่..."แล้วเสียงก็เงียบไปเยียหลินนอนอีกครู่ใหญ่จนรู้สึกแปลกเลยลองลืมตา 'ที่นี้ที่ไหน' พอลองหันดูรอบๆก็รู้สึกไม่คุ้น แล้วหญิงส
Read more
บทที่3 ฝึกใช้อาวุธ
ไป๋เสวียนเริ่มชินกับร่างใหม่ แต่สิ่งที่นางต้องปรับตัวคือนางต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารีดนมแพะให้น้้องสาวคนเล็ก ไป๋หย่างตอนนี้เริ่มพลิกตัวคว่ำได้แล้ว ส่วนเรื่องอื่นหญิงสาวค่อยๆคิด ตอนนี้หมดปัญหาเรื่องปากท้อง แต่นางต้องทำร่างกายให้แข็งแรงเพื่อจะได้ใช้วิชาป้องกันตัวเองและปกป้องน้องๆได้ ยิ่งตอนนี้ในบ้านมีแค่สตรี อาจมีคนคิดรังแกได้ เยียหลินเป็นคนมีวรยุทธ ถ้าไม่เพราะประมาทนางคงไม่พลาดท่าเสียรู้เจ้าสารเลวเชียงหลงเฟินแน งานนี้ถ้ามีโอกาสนางรับรองว่าจะต้องแก้แค้น2ผัวเมียนั้นแน แต่สิ่งที่คาใจหญิงสาวมาตลอดคือทำไมเชียงหลงเฟินถึงรู้ว่านางมีสมบัติและอาวุธ แม้แต่มารดาของนางยังไม่รู้ เจ้าสามีสารเลวดันรู้ความลับได้ แต่เหมือนเขาจะรู้ไม่หมด ไม่เช่นนั้นอนุฝูต้องพูดแล้วว่าของชิ้นนั้นเป็นจี้หยกไม่ใช้กุญแจ "พี่ใหญ่"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างออกมาดูพี่สาวฝึกดาบ ที่นางเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวไปฝึกมาจากไหน แต่ท่าทางที่คล่องแคล่วบ่งบอกว่านางฝึกมานานแล้ว แต่จะเป็นไปได้เช่นไรกัน"มีอะไรรึ?""แดดแรงแล้วแผลท่านยังไม่หายดี อย่าหักโหมสิเจ้าค่ะ""อ้ะ.."ไป๋หย่างยืดตัวไปหาพี่สาวคนโตเพื่ออ้อนให้นางอุ้ม ไป๋เสวียนเลยเก็บดาบแล้วอุ้มน้อง
Read more
บทที่4 เก็บคนได้จากแม่น้ำ
กลุ่มโจรเห็นเป็นเพียงสตรีก็หมายจะจับนางไว้ แต่ไป๋เสวียนกลับใช้อาวุธลับดีดใส่กลุ่มโจร อาวุธลับที่นางทำขึ้นคือไม้ไผ่ที่เหลาให้เป็นขนาดเล็กเหมือนไม้จิ้มฟัน แต่แหลมกว่า ในอดีตนางใส่เป็นเข็มเงินแต่ด้วยฐานะตอนนี้ใช้ไม้ไผ่นะเหมาะแล้วประหยัดอีกด้วย และผลลับที่ได้ถือว่าเป็นที่น่าพอใจเพราะเมื่อดีดด้วยกำลังนิ้วที่แรง มันก็เป็นอาวุธที่น่ากลัวได้"โอ้ยยย..ตาข้า"โจรที่ถูกอาวุธลับดีดใส่ก็ร้องออกมาเพราะฉะนั้น​เพราะโดนอาวุธลับดีดใส่ตาทำให้คนผู้นั้นจับตาตนเอง "รอบนี้เป็นแค่เข็มธรรมดาแต่เข็มต่อไปมันจะเป็นเข็มพิษ หรือพวกเจ้าอยากลองพิษที่ข้าสกัดเองก็ไม่ขัดนะ ข้ากำลังหาหนูลองยาอยู่พอดี"นางขู่ออกไปทั้งๆความจริงแล้วนางไม่มีเข็มพิษแต่อย่างใดพอพวกโจรได้ยินว่ามีเข็มพิษก็เริ่มถอยหลัง "พวกเจ้าอยากได้หน้าไม้หรือเข็มพิษเลือกมาได้เลย ข้าให้พวกเจ้าเลือก" นางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งพร้อมเตรียมยิงหน้าไม้ "ถึงบ้านข้าจะมีแต่สตรี แต่ก็ไม่ใช้ลูกพลับนิ่มรอให้ใครมารังแกได้ "และก่อนที่พวกโจรจะพูดอะไร นางก็ดีดอาวุธลับใส่เหมือนใช้คนพวกนี้เป็นเปาฝึก พวกโจรก็ร้องเอะอะโวยวายปีนกำแพงหนีไป ไป๋เฟิ่งที่ได้ยินเสียงดังก็ตื่นพร้อมวิ่งออก
Read more
บทที่5 มีคนช่วยก็ดีเหมือนกัน
'กู๋ฟูฮวน'ที่ตอนนี้เป็น'หวังเจอเยียน'นอนพักรักษาตัวที่บ้านถังจนอาการดีขึ้น แต่ชายหนุ่งก็ยังไม่คิดที่จะไปจากที่นี้ส่วนหนึ่งเพราะเขารู้ว่าบ้านนี้มีแค่3พี่น้องที่เป็นสตรี จึงไม่กล้าจากไปแล้วปล่อยให้พวกนางอยู่กันเอง เขาอยู่ช่วยงานที่บ้านทุกอย่างทั้งหาฟืนผ่าฟืน ไปจนถึงล่าสัตว์ และอีกเหตุผลคือเขาไม่รู้จะไปไหน เขาข้ามมาอยู่ในภพที่ไม่รู้จัก ทุกอย่างแปลกไปหมดสำหรับเขา"พี่เจอเยียนไม่ต้องทำทุกอย่างขนาดนั้นก็ได้เจ้าคะ ท่านไม่ใช่คนงานนะเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างนำน้ำดื่มมาให้ชายหนุ่มดื่ม"งานแค่นี้เอง ตอนอยู่บ้านข้าก็ทำเป็นประจำ ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย"พูดแล้วก็ดื่มน้ำที่หญิงสาวยื่นมาให้ "เดี๋ยวข้าจะเข้าป่าไปดูที่วางกับดักเสียหน่อย เผื่อจะได้สัตว์เอาไปขายในเมือง" เขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้เกือบ2เดือนแล้ว จนชาวบ้านเริ่มพูดเรื่องที่มีบุรุษมาอาศัยอยู่บ้านพี่น้องถัง แรกๆก็อาจไม่มีอะไร แต่หลังๆเริ่มมีชาวบ้านมองบ้านถังแปลกๆ ไป๋เสวียงไม่คิดสนใจ การทีมีบุรุษเข้ามาอยู่ในบ้านทำให้บ้านพวกนางปลอดภัยในระดับหนึ่งเมื่อผ่าฟืนเสร็จหวังเจอเยียนก็หยิบธนูคู่ใจที่ได้จากไป๋เสวียนเดินเข้าป่า นางให้เขาไว้ติดตัวเมื่อเห็นเ
Read more
บทที่6 เจ้าอยากแต่งงานกับข้ามั้ย
เช้าของอีกวัน หังเจอเยียนก็เอ่ยปากชวน3พี่น้องให้ไปในเมืองด้วยกัน "ข้าไม่เคยเข้าเมืองมาก่อนเลยอยากชวนพวกท่านไปด้วยกัน ข้าไปคนเดียวอาจหลงทางได้""เฟิ่งเอ๋ออยากไปเที่ยวในเมืองมั้ยเจ้า""ไปเจ้าคะ..เราจะไดพาหย่างเอ๋อเที่ยวด้วย""ปกติข้าก็พาพวกเจ้าเข้าเมืองบ่อยๆ "นางรู้ว่าน้องสาวอยากเข้าเมืองไปกับเจอเยียนเจอเยียนจึงรับหน้าที่หัดบังคับรถม้า พอคล่องแล้วชายหนุ่มก็ให้3พี่น้องนั้งชมวีว ไป๋หย่างตื่นเต้นกับภาพข้างทางนางชอบนั้งรถม้า จนมาถึงเมืองเจอเยียนก็นำรถม้าไปฝากที่ฝากม้าแล้วเข้าเมืองโดยไป๋เสวียนเป็นผู้จ่ายค่าผ่านเข้าเมือง "ข้าจะไปร้านฝากเงิน พวกท่านจะไปด้วยกันมั้ย?""ไม่ดีกว่า เดี๋ยวข้าพาหย่างเอ๋อเดินดูรอบๆเมือง เจ้าพาเฟิ่งเอ๋อไปเถอะ"ไป๋เสวียนเปิดโอกาสให้หนุ่มสาวอยู่ด้วยกัน ส่วนนางขอพาน้องเล็กเดินดูร้านค้ารอบเมืองดีกว่าเจอเยียนเลยพาไป๋เฟิ่งไปร้านฝากเงินด้วยกัน พอไปถึงหญิงสาวก็จะรอด้านนอก แต่เจอเยียนกลับให้นางเข้าไปข้างในด้วยกัน เขารู้สึกอยากให้นางรู้ทุกเรื่องของเขาเลยไม่คิดปิดบัง "ท่านจะมาฝากหรือถอนขอรับ"คนในร้านฝากเงินเอ่ยถามทั้งคู่"ข้าจะมาถอนเงินขอรับ"พูดพร้อมยื่นป้ายสัญญลักษณ์ของทางร
Read more
บทที่7 ความสามารถของเจอเยียน
หลังจากเสร็จจากการสร้างเล้าไก่ เจอเยียนก็เดินไปปิดประตูรั้วตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน พอสายๆของอีกวัน ผู้ใหญ่บ้านก็เดินมาเตือนให้บ้านนางระวังตัว"ไป๋เสวียนเอ้ย..""เจ้าคะ ลุงผู้ใหญ่บ้าน""มีคนบอกว่าช่วงนี้มีโจรป่าค่อยเข้ามาปล้นบ้านเรือน ข้าเลยมาเตือนพวกเจ้าให้ระวังตัว เพราะบ้านเจ้าอยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านด้วย" บ้านถังไม่ถึงกับอยู่ห่างจากบ้านอื่นนัก แต่ก็อยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านจึงอาจเป็นเป้าหมายของพวกโจรได้"เจ้าคะ ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านที่เดินมาเตือน พวกเราจะระวังตัวเจ้าคะ"เมื่อผู้ใหญ่บ้านกลับไปทั้งสามก็มานั้งคุยกันเพื่อเตรียมป้องกัน "เราต้องเตรียมป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด ข้าห่วงสุดคือสัตว์เลี้ยง ถ้ายังไงช่วงนี้ข้าจะนอนเฝ้าพวกมันเอง"เจอเยียนเสนอตัว เขาเป็นบุรุษคนเดียวในบ้าน แถมเขายังเป็นหน่วยรบพิเศษอีกด้วย ปืนในคอนโดเขาก็มี ชายหนุ่มมั่นใจว่าสามารถปกป้องสามพี่น้องได้แน"แต่จะลำบากเจ้าก่อนไปมั้ย นอนเฝ้าสัตว์ตอนกลางคืนยุ่งมี มันออกจะเอาเปรียบเจ้าเกินไปนะ""ข้าก็คนในครอบครัวท่านเหมือนกัน ลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นวาทีน้องเขยท่านนะ""เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวด้วย มีอะไรตะโกนเ
Read more
บทที่8 เหมือนจะเข้าสู่หน้ามรสุม
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชาวบ้านก็ต่างแยกย้ายไปจับกลุ่มคุยกันเรื่องบ้านถัง "พ่อหนุ่มเจอเยียนนี้มีฝีมือเหมือนกันนะ ดูสิสังหารโจรได้ด้วย แบบนี้พี่น้องถังก็มีคนปกป้องแล้ว"ป้าตันเอ่ยชื่นชม"คงเพราะชายผู้นั้นยอมแต่งเข้าหรือเปล่า เพราะไป๋เสวียนนางเคยบอกไว้ว่านางจะรับเขยแต่งเข้าเท่านั้น"ป้าจูเอ่ยขึ้น "แต่เจ้าหนุ่มเจอเยียนเป็นคนต่างถิ่น จะไว้ใจได้มากแค่ไหนกันเชียว"ป้าฉีที่อยากได้ไป๋เฟิ่งมาเป็นสะใภ้ก็รู้สึกเสียดายหญิงสาว นางเคยให้ป้าจูไปพูดทาบทามแต่โดนไป๋เสวียนปฏิเสธกลับมา นางรู้ว่าไป๋เฟิ่งเหลือแต่พี่สาวกับน้องสาวแถมนางยังดูแลทั้งคู่ดีงานบ้านงานเรือนครบ จึงเสนอสินสอดพอสมควรไม่ถึงกับมากเพราะคิดว่านางเหลือกันแค่พี่น้องคงอยากแต่งงานเพื่อช่วยครอบครัวแถมถ้าได้มาเป็นสะใภ้ต้องคุ้มแนๆ แต่วันนี้ไป๋เฟิ่งกลับหมั้ยหมายกับชายอื่นเสียแล้ว ช่างน่าเสียดายแรงงานยิ่งนัก"ยังไงนางก็มีคู่หมั้นแล้ว เจ้าอย่าเสียดายไปเลยนะ"ป้าจูเอ่ยปลอบเพื่อนบ้าน นางพอจะมองออกว่าแม่ฉีผู้นี้อยากได้ไป๋เฟิ่งแต่งกับบุตรชายที่ไม่เอาไหน คงคิดว่าบ้านถังไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลเลยจะหลอกให้แต่งงานง่าย แต่ไป๋เสวียนกลับบอกปัดอย่างไม่ใยดี"จะให้ไปขอ
Read more
บทที่9 อุทกภัยร้ายแรง
เจอเยียนออกมาจากคอนโดก็มายืนอยู่บนเนินเขาที่น้ำท่วมไม่ถึง รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยน้ำที่ยังไม่ลด ชายหนุ่มเดินไปรอบๆก็เห็นหลังคาบ้านของบ้านถังอยู่ไกลๆแต่ตอนนี้น้ำได้ท่วมไปจนถึงหลังคาบ้านพอมองไปบ้านหลังอื่นก็ไม่ต่างกัน น้ำท่วมถือว่าสาหัสมากที่เดียว ไม่รู้ชาวบ้านหนีน้ำกันทันมั้ย 2วันแรกขึ้นไม่ถึงกับมาก แต่พอฝนที่ตกลงมาไมีหยุดทำให้ระดับน้ำเริ่มสูงขึ้นจนพวกเขาเกือบเก็บของไม่ทันชายหนุ่มเดินย้อนกลับไปบนเนินเขาแล้วเดินขึ้นไปบนเขาเพื่อหาหญ้าให้สัตว์ เขาเดินดูรอบๆเผื่อจะเจอชาวบ้านที่ขึ้นมาหลบบนภูเขา จนมาเจอชาวบ้าน4ครอบครัว ที่หนีขึ้นมาทัน "เจอเยียนใช้หรือไม่นั้น?"ป้าหู่เอ่ยถามเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินไปใกล้ "ขอรับ แล้วชาวบ้านคนอื่นละขอรับ""ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนน้ำขึ้นสูงก็มัวแต่ขนของหนีน้ำ แต่เห็นหลายครอบครัวก็ขนของหนีแต่ไม่รู้ไปทางไหนกันบ้าง"ตอนนั้นมันชุลมุนมาก ชาวบ้านต่างก็ขนของหนีน้ำเพราะน้ำขึ้นไม่หยุดและฝนก็ยังคงตกไม่หยุด จนทำให้ไม่สามารถชนใจใครได้เลย"แล้วพวกเจ้าไปหลบอยู่ไหนรึ?""พวกข้าหลบอยู่อีกฟากของภูเขาขอรับ ข้าออกมาหาอาหารเลยลองเดินดูรอบๆเผื่อเจอชาวบ้านคนอื่น""ไม่รู้เมื่อไรน้ำจะลด ฝ
Read more
บทที่10 น้ำลดสร้างความเสียหายไม่ต่างกัน
ผ่านไปหนึ่งเดือนน้ำก็ค่อยๆลดลงไปบ้าง แต่ปัญหาหนักของทุกคนคือน้ำที่เริ่มเน่าจนส่งกลิ่นเหม็น แถมยุ่งยังสร้างความรำคาญให้ไม่ใช้น้อย จนไม่เป็นอันหลับ พอนานวันเข้าก็มีคนเป็นไข้ป่าแล้วจากไป เจอเยียนเห็นหลายคนเป็นไข้ป่าเลยยิ่งไม่ให้ไป๋เฟิ่งออกมาจากคอนโด ส่วนตนเองก็ขึ้นไปบนเขาที่สูงขึ้นไม่พยายามอยู่ตีนเขาที่มีน้ำเพราะอาจโดนยุ่งกัดจนเป็นไข้ป่าได้ ชายหนุ่มเริ่มคิดว่าจะเดินทางไปหัวเป่ยเพื่อหนีปัญหาตรงนี้ ไว้ให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมก่อนค่อยกลับมาก็ยังได้ ชายหนุ่มล่าสัตว์ป่าแล้วชำแหละให้เรียบร้อยก่อนจะเอาเข้าไปให้คู่หมั้นทำอาหาร และเก็บหญ้าไปให้สัตว์และผักป่าที่เรียนรู้มาจากคู่หมั้น ชายหนุ่มเดินวนอยู่รอบๆเขาเพราะรู้สึกว่ามีคนตามสะกดรอย จนชายหนุ่มเดินเข้าไปในป่าดึกแล้วแอบหลบเข้าไปในคอนโด "ไปไหนแล้วละ"ชาวบ้านที่ตามมาติดๆเมื่อเห็นเจอเยียนเดินเข้าไปในป่าลึกก็เดินตามแต่พอเข้ามาแล้วกลับหาชายหนุ่มไม่เจอ"ก็เห็นอยู่ว่าเขาเดินเข้ามาทางนี้ แล้วหายไปไหนแล้ว"ชาวบ้านอีกคนก็พูดขึ้น ตอนนี้หลายคนเสบียงเริ่มหมดแล้ว พวกเขาเลยคิดว่าจะมาดูของบ้าถังว่าหลงเหลือมากน้อยแค่ไหน ถ้ามีหลงเหลือพวกเขาก็คิดว่าอาจแอบขโมยกล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status