เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าจะลืมอดีตให้สิ้น

ซื่อเยียหลินเป็นบุตรตรีของรองแม่ทัพซื่อถ่านหย่งและได้แต่งงานกับแม่ทัพใหญ่เชียงหลงเฟิน แต่ด้วยแม่ทัพเชียนมีคู่รักอยู่แล้วแต่นางเป็นแค่บุตรสาวของนายทหารชั้นประทวน จึงไม่สามารถแต่งเป็นเมียเอกได้ แต่แม่ทัพใหญ่ก็รับนางมาเป็นอนุ แต่ด้วยซื่อเยียหลินเป็นคนเด็ดขาด นางไม่ยอมรับเรื่องที่สามีรับอนุ จึงทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกันมาตลอด นางไม่ยอมให้ฝูหรัวอิงอนุมายกน้ำชาคารวะเพราะไม่อยากเห็นหน้าอนุผู้นั้น แต่นานวันเข้าอนุผู้นั้นกลับคิดลองดีกับความอดทนของฮูหยินเอก อนุฝูพยายามทำตัวน่าสงสารให้สามีเห็นว่านางถูกฮูหยินรังแกและเชียนหลงเฟินก็หลงเชื่อเพราะด้วยนิสัยซื่อเยียหลินที่แข็งกระด้างไม่มีความอ่อนหวานดั่งอนุผู้เป็นที่รักชายหนุ่มจึงมักเข้าข้างหญิงผูู้เป็นที่รักตลอดและทำโทษภรรยาเอก มีหรือที่ซื่อเยียหลินจะเป็นลูกพลับนิ่มให้สามีทำโทษ นางถึงขนาดคิดหย่าขาดจากสามีไม่มีสมองผู้นี้ แต่ด้วยทั้งสองครอบครัวสัมพันที่ดีต่อกันซื่อถ่านหย่งรองแม่ทัพผู้เป็นบิดาจึงสั่งห้ามมิให้นางหย่าขาด ซื่อเยียหลินรู้สึกน้อยใจที่บิดาไม่เข้าข้างตน"คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ"อนุฝูเห็นเยียหลินนั้งเล่นอยู่ศาลาสระบัวจึงนึกแผนร้ายก่อนจะแกล้งเดินไปคา

ไป๋เสวียนเริ่มชินกับร่างใหม่ แต่สิ่งที่นางต้องปรับตัวคือนางต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารีดนมแพะให้น้้องสาวคนเล็ก ไป๋หย่างตอนนี้เริ่มพลิกตัวคว่ำได้แล้ว ส่วนเรื่องอื่นหญิงสาวค่อยๆคิด ตอนนี้หมดปัญหาเรื่องปากท้อง แต่นางต้องทำร่างกายให้แข็งแรงเพื่อจะได้ใช้วิชาป้องกันตัวเองและปกป้องน้องๆได้ ยิ่งตอนนี้ในบ้านมีแค่สตรี อาจมีคนคิดรังแกได้ เยียหลินเป็นคนมีวรยุทธ ถ้าไม่เพราะประมาทนางคงไม่พลาดท่าเสียรู้เจ้าสารเลวเชียงหลงเฟินแน งานนี้ถ้ามีโอกาสนางรับรองว่าจะต้องแก้แค้น2ผัวเมียนั้นแน แต่สิ่งที่คาใจหญิงสาวมาตลอดคือทำไมเชียงหลงเฟินถึงรู้ว่านางมีสมบัติและอาวุธ แม้แต่มารดาของนางยังไม่รู้ เจ้าสามีสารเลวดันรู้ความลับได้ แต่เหมือนเขาจะรู้ไม่หมด ไม่เช่นนั้นอนุฝูต้องพูดแล้วว่าของชิ้นนั้นเป็นจี้หยกไม่ใช้กุญแจ "พี่ใหญ่"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างออกมาดูพี่สาวฝึกดาบ ที่นางเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวไปฝึกมาจากไหน แต่ท่าทางที่คล่องแคล่วบ่งบอกว่านางฝึกมานานแล้ว แต่จะเป็นไปได้เช่นไรกัน"มีอะไรรึ?""แดดแรงแล้วแผลท่านยังไม่หายดี อย่าหักโหมสิเจ้าค่ะ""อ้ะ.."ไป๋หย่างยืดตัวไปหาพี่สาวคนโตเพื่ออ้อนให้นางอุ้ม ไป๋เสวียนเลยเก็บดาบแล้วอุ้มน้อง

'กู๋ฟูฮวน'ที่ตอนนี้เป็น'หวังเจอเยียน'นอนพักรักษาตัวที่บ้านถังจนอาการดีขึ้น แต่ชายหนุ่งก็ยังไม่คิดที่จะไปจากที่นี้ส่วนหนึ่งเพราะเขารู้ว่าบ้านนี้มีแค่3พี่น้องที่เป็นสตรี จึงไม่กล้าจากไปแล้วปล่อยให้พวกนางอยู่กันเอง เขาอยู่ช่วยงานที่บ้านทุกอย่างทั้งหาฟืนผ่าฟืน ไปจนถึงล่าสัตว์ และอีกเหตุผลคือเขาไม่รู้จะไปไหน เขาข้ามมาอยู่ในภพที่ไม่รู้จัก ทุกอย่างแปลกไปหมดสำหรับเขา"พี่เจอเยียนไม่ต้องทำทุกอย่างขนาดนั้นก็ได้เจ้าคะ ท่านไม่ใช่คนงานนะเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างนำน้ำดื่มมาให้ชายหนุ่มดื่ม"งานแค่นี้เอง ตอนอยู่บ้านข้าก็ทำเป็นประจำ ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย"พูดแล้วก็ดื่มน้ำที่หญิงสาวยื่นมาให้ "เดี๋ยวข้าจะเข้าป่าไปดูที่วางกับดักเสียหน่อย เผื่อจะได้สัตว์เอาไปขายในเมือง" เขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้เกือบ2เดือนแล้ว จนชาวบ้านเริ่มพูดเรื่องที่มีบุรุษมาอาศัยอยู่บ้านพี่น้องถัง แรกๆก็อาจไม่มีอะไร แต่หลังๆเริ่มมีชาวบ้านมองบ้านถังแปลกๆ ไป๋เสวียงไม่คิดสนใจ การทีมีบุรุษเข้ามาอยู่ในบ้านทำให้บ้านพวกนางปลอดภัยในระดับหนึ่งเมื่อผ่าฟืนเสร็จหวังเจอเยียนก็หยิบธนูคู่ใจที่ได้จากไป๋เสวียนเดินเข้าป่า นางให้เขาไว้ติดตัวเมื่อเห็นเ

หลังจากเสร็จจากการสร้างเล้าไก่ เจอเยียนก็เดินไปปิดประตูรั้วตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน พอสายๆของอีกวัน ผู้ใหญ่บ้านก็เดินมาเตือนให้บ้านนางระวังตัว"ไป๋เสวียนเอ้ย..""เจ้าคะ ลุงผู้ใหญ่บ้าน""มีคนบอกว่าช่วงนี้มีโจรป่าค่อยเข้ามาปล้นบ้านเรือน ข้าเลยมาเตือนพวกเจ้าให้ระวังตัว เพราะบ้านเจ้าอยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านด้วย" บ้านถังไม่ถึงกับอยู่ห่างจากบ้านอื่นนัก แต่ก็อยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านจึงอาจเป็นเป้าหมายของพวกโจรได้"เจ้าคะ ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านที่เดินมาเตือน พวกเราจะระวังตัวเจ้าคะ"เมื่อผู้ใหญ่บ้านกลับไปทั้งสามก็มานั้งคุยกันเพื่อเตรียมป้องกัน "เราต้องเตรียมป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด ข้าห่วงสุดคือสัตว์เลี้ยง ถ้ายังไงช่วงนี้ข้าจะนอนเฝ้าพวกมันเอง"เจอเยียนเสนอตัว เขาเป็นบุรุษคนเดียวในบ้าน แถมเขายังเป็นหน่วยรบพิเศษอีกด้วย ปืนในคอนโดเขาก็มี ชายหนุ่มมั่นใจว่าสามารถปกป้องสามพี่น้องได้แน"แต่จะลำบากเจ้าก่อนไปมั้ย นอนเฝ้าสัตว์ตอนกลางคืนยุ่งมี มันออกจะเอาเปรียบเจ้าเกินไปนะ""ข้าก็คนในครอบครัวท่านเหมือนกัน ลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นวาทีน้องเขยท่านนะ""เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวด้วย มีอะไรตะโกนเ

เจอเยียนออกมาจากคอนโดก็มายืนอยู่บนเนินเขาที่น้ำท่วมไม่ถึง รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยน้ำที่ยังไม่ลด ชายหนุ่มเดินไปรอบๆก็เห็นหลังคาบ้านของบ้านถังอยู่ไกลๆแต่ตอนนี้น้ำได้ท่วมไปจนถึงหลังคาบ้านพอมองไปบ้านหลังอื่นก็ไม่ต่างกัน น้ำท่วมถือว่าสาหัสมากที่เดียว ไม่รู้ชาวบ้านหนีน้ำกันทันมั้ย 2วันแรกขึ้นไม่ถึงกับมาก แต่พอฝนที่ตกลงมาไมีหยุดทำให้ระดับน้ำเริ่มสูงขึ้นจนพวกเขาเกือบเก็บของไม่ทันชายหนุ่มเดินย้อนกลับไปบนเนินเขาแล้วเดินขึ้นไปบนเขาเพื่อหาหญ้าให้สัตว์ เขาเดินดูรอบๆเผื่อจะเจอชาวบ้านที่ขึ้นมาหลบบนภูเขา จนมาเจอชาวบ้าน4ครอบครัว ที่หนีขึ้นมาทัน "เจอเยียนใช้หรือไม่นั้น?"ป้าหู่เอ่ยถามเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินไปใกล้ "ขอรับ แล้วชาวบ้านคนอื่นละขอรับ""ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนน้ำขึ้นสูงก็มัวแต่ขนของหนีน้ำ แต่เห็นหลายครอบครัวก็ขนของหนีแต่ไม่รู้ไปทางไหนกันบ้าง"ตอนนั้นมันชุลมุนมาก ชาวบ้านต่างก็ขนของหนีน้ำเพราะน้ำขึ้นไม่หยุดและฝนก็ยังคงตกไม่หยุด จนทำให้ไม่สามารถชนใจใครได้เลย"แล้วพวกเจ้าไปหลบอยู่ไหนรึ?""พวกข้าหลบอยู่อีกฟากของภูเขาขอรับ ข้าออกมาหาอาหารเลยลองเดินดูรอบๆเผื่อเจอชาวบ้านคนอื่น""ไม่รู้เมื่อไรน้ำจะลด ฝ