เข้าสู่ระบบ“ได้รับแจ้งความว่าคุณขโมยทรัพย์สินมูลค่าสูงถึงหลายล้านบาท ตามพวกเราไปที่สถานีตำรวจด้วยครับ”ทุกคนต่างงุนงงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้“คุณพูดมั่วแล้ว ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้ขโมยของเสียหน่อย”ฉันเดินเข้าไปหา แล้วกระชากสร้อยคอบนคอของหวงลี่ซาออก นั่นมันสร้อยคอในตู้ของฉันชัดๆตอนแรกที่หวงลี่ซาสวมรอยใช้ฐานะของฉัน ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนักหรอก เพราะเธอไม่ได้มากระทบผลประโยชน์อะไรของฉัน จนกระทั่งฉันเห็นเธอใส่ต่างหูเพชรที่แม่ให้ฉันมาปั้นจิ้มปั้นเจ๋อหลอกลวงคนในโรงเรียน ฉันถึงได้เริ่มสงสัยแต่ตอนนั้นในห้องนอนยังไม่ได้ติดกล้องวงจรปิด แถมพอเธอใช้เสร็จก็แอบเอามาคืน ฉันเลยไม่มีหลักฐาน และไม่ได้แจ้งความแต่ตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ของกลางก็ยังคาอยู่บนคอเธอ ถูกจับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้ เธอหนีไม่รอดแล้วล่ะในขณะเดียวกัน บริษัทของพ่อฉันก็ออกแถลงการณ์ ลำพังแรงของฉันคนเดียวถ้าจะให้ออกมาอธิบายความจริงมันก็คงเบาหวิวเกินไป ดังนั้นก็เลยให้พ่อออกหน้าจัดการไปเลยดีกว่าพ่อแฉเรื่องที่เหล่าหวงกับหวงลี่ซาแอบอ้างฐานะออกมาตรงๆ แถมยังแนบทั้งรูปถ่ายและคลิปวิดีโอประกอบ เรียกได้ว่าหลักฐานชัดเจนแจ่มแจ้ง ใครไ
ในมือถือเป็นหน้าจอไลฟ์สด ข้างในนั้นมีแต่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน พวกมันถึงกับจุดไฟเผาผ้าม่านห้องเรียนเพื่อจะเผาตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ“หวังว่าฝ่ายแนะแนวการศึกษาจะให้โอกาสพวกเราอีกครั้ง พวกเราอยากเรียนมหาลัยจริงๆ ขอร้องล่ะ”“ใช่แล้ว ถ้าไม่ได้เรียนมหาลัย งั้นฉันยอมตายซะดีกว่า”“ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้งเถอะนะ พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว!”เรื่องใหญ่โตขนาดนี้จุดกระแสในโลกออนไลน์ให้ลุกเป็นไฟในชั่วพริบตา มีคนแห่ทะลักเข้ามาดูไลฟ์สดหลายพันคนอย่างรวดเร็วคอมเมนต์ในไลฟ์ต่างก็ปะติดปะต่อเรื่องราวและต้นสายปลายเหตุได้แล้ว คนส่วนใหญ่ยังมีสติแยกแยะได้ เรื่องยื่นคะแนนเลือกคณะยังลืมกันได้ ตัวเองยังไม่เห็นอนาคตของตัวเองสำคัญเลย แล้วแบบนี้จะไปโทษใครได้ล่ะแต่ทว่าคำพูดประโยคต่อมาของพวกมัน กลับทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่“พวกเราก็แค่หลงเชื่อคำพูดไร้สาระของลูกสาวมหาเศรษฐีประจำห้องอย่างเซี่ยอี้ เธอบอกว่าพ่อเธอมีเส้นสาย สามารถฝากพวกเราเข้าเรียนที่จุฬาฯได้ พวกเราก็เลยพากันพลาดเวลายื่นคะแนน”คราวนี้ชาวเน็ตต่างก็ช็อกกันไปเป็นแถบ นึกไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องเน่าเฟะแบบนี้ซ่อนอยู่ฉันเองก็ตกตะลึงไม่แพ้ก
หวงลี่ซากุมแก้มตัวเอง จ้องมองฉันด้วยความตกตะลึง “ค...คุณหนูใหญ่เหรอ?”ฉันแค่นเสียงเย็นชา “เธอหลอกคนอื่นได้ก็หลอกไปเถอะ แต่อย่าหลอกตัวเองจนอินไปหน่อยเลย”ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมื่อวินาทีที่แล้วยังเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แต่พอวินาทีต่อมากลับต้องนอบน้อมถ่อมตนให้คนอื่นซะขนาดนี้“ซาซา นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย พ่อเธอไม่ได้เป็นมหาเศรษฐีหรอกเหรอ” มีคนถามขึ้นมา“มหาเศรษฐีเหรอ? นึกไม่ถึงเลยนะว่าคนขับรถของฉันจะทำตัวติดดินขนาดนี้ ถึงขนาดมาเป็นลูกจ้างให้ฉันเนี่ย ช่างเสียของจริงๆ”แค่คำพูดประโยคเดียวของพ่อฉัน ก็เป็นการแฉเรื่องราวทั้งหมดจนหมดเปลือกในพริบตา“ขอโทษด้วยครับท่านประธานเซี่ย ผมมันหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ถึงได้ล่วงเกินคุณหนูใหญ่ไป ขอโทษจริงๆ ครับ”ในที่สุดหวงลี่ซาก็ตาสว่างเสียทีว่า การที่เธอแสร้งทำทรงเป็นลูกคุณหนูอวดรวยต่อหน้าฉันมาตลอดช่วงมอปลายปีสุดท้าย ในสายตาฉันมันก็เป็นแค่ไอ้ตัวตลกน่าสมเพชเท่านั้นเองความจริงที่ฟาดเข้าแสกหน้าอย่างจังแทบจะทำให้เธอสติแตก ปากก็เอาแต่พร่ำบ่นไม่หยุด “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ พ่อฉันสิที่เป็นมห
มีเพื่อนในห้องหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชหาป้ายทะเบียนของรถคันนี้ ด้วยความที่เป็นเลขตอง ก็เลยหาเจอได้ง่ายมาก“นี่มันรถของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งจริงๆ ด้วย ป้ายทะเบียนก็ตรงเป๊ะ เซี่ยอี้ เธอเลิกปากแข็งได้แล้ว”คราวนี้พวกเขาก็เชื่อสนิทใจในฐานะของเหล่าหวง ต่างก็พูดกันเซ็งแซ่ขอร้องให้เขาช่วยจัดการเรื่องเรียนต่อมหาลัยให้“วางใจเถอะเด็กๆ เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปคุยกับอธิการบดีให้ รับรองว่าพวกเธอมีที่เรียนกันทุกคนแน่นอน”จางผิงในตอนนี้มองสองพ่อลูกบ้านหวงด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะเหยียบย่ำฉันซ้ำอีกรอบ“คุณลุงครับ ทั้งหมดเป็นเพราะเซี่ยอี้แท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอแอบไปยื่นคะแนนอยู่คนเดียว พวกเราก็คงไม่ต้องมาลำบากคุณลุงแบบนี้หรอกครับ”“ผมว่าคนเห็นแก่ตัว แถมยังไร้ศีลธรรมแบบนี้ ไม่คู่ควรที่จะได้เข้าไปเรียนที่จุฬาฯเลยสักนิด”หวงลี่ซาควงแขนเหล่าหวง ออดอ้อนว่า “ใช่แล้วค่ะพ่อ หนูก็ไม่อยากเรียนมหาลัยเดียวกับพวกยาจกพรรค์นี้หรอก พ่อช่วยบอกทางนู้นให้หนูหน่อยนะคะ”เหล่าหวงลูบหัวเธอเบาๆ “เรื่องจิ๊บจ้อยน่า”ทั้งสองคนต่างกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ถูกคนแห่แหนยกยอ แม้ว่าความจริงจะ
ฉันมีพวกยามล้อมหน้าล้อมหลังปกป้องอยู่ ต่อให้ไอ้พวกนี้อยากจะพุ่งเข้ามาตบฉันให้ตายก็ทำไม่ได้หรอก อีกอย่างเมื่อกี้พวกมันก็ได้ระบายอารมณ์ไปแล้ว ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกมันก็คือเรื่องเรียนต่อมหาลัยต่างหาก“ใช่แล้วซาซา! เธอรีบเรียกพ่อเธอมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เธอต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา!”“นั่นดิ! ถ้าแม่รู้ว่าฉันไม่มีที่เรียนล่ะก็ โดนตีตายแน่!”หวงลี่ซาเหงื่อกาฬแตกพลั่ก “พ...พ่อฉันยุ่งมากเลยนะ เขาคงไม่มีเวลามาหรอกมั้ง”“เธอก็รีบโทรไปถามดูสิ! ไม่ลองถามจะไปรู้ได้ไงวะ!”เมื่ออยู่ต่อหน้าสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องเขม็งมา เธอก็จำใจควักมือถือออกมา แล้วกดโทรออกอย่างเชื่องช้า“ฮัลโหลพ่อ พ่อไม่ว่างเหรอคะ งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ”เธอกดจิ้มๆ บนหน้าจอมือถือสองสามที “ได้ยินแล้วใช่ไหม พ่อฉันไม่ว่าง เขากำลังคุยโปรเจกต์ใหญ่ระดับร้อยล้านอยู่ ถ้าต้องมาเสียงานเสียการเพราะพวกนาย พวกนายมีปัญญาชดใช้ให้ไหมล่ะ!”พอพวกเพื่อนได้ยินเธอขู่แบบนั้น ต่างก็พากันหวาดกลัวอำนาจของมหาเศรษฐีจนหดหัว ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกฉันแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ก้าวยาวๆ เข้าไปกระชากมือถือมาจากมือของเธอ แล้วกดเปิดหน้าจอ “หลอกควายอยู่หร
บรรยากาศพลันเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนต่างยืนอึ้งตะลึงงันอยู่กับที่ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็มีคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ครูเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ซาซารับปากพวกเราไว้แล้วนะว่าจะฝากพวกเราทุกคนเข้าเรียนที่จุฬาฯกันหมดเลย”“นั่นสิครับครู ครูคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าซาซาน่ะเส้นใหญ่ขนาดไหน พ่อของเธอเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเลยนะ”ครูประจำชั้นโกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดง “ครูย้ำแล้วย้ำอีกในกลุ่มว่าอย่าให้พลาดเวลายื่นคะแนน พวกเธอทุกคนเอาหูทวนลมกันหมดเลยใช่ไหม!”ตอนนี้พวกเขาทุกคนถือว่าเรียนจบกันหมดแล้ว แม้จะยังเรียกครูประจำชั้นว่าครูด้วยความเคารพอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ยอมรับฟังคำตักเตือนของเขามาตั้งนานแล้ว“ครูก็เป็นแค่คนสอนหนังสือ คงไม่เข้าใจเรื่องเส้นสายซับซ้อนของพวกคนระดับสูงหรอก แค่พ่อของซาซาเอ่ยปากคำเดียวก็ฝากพวกเราเข้าไปได้สบายๆ อยู่แล้ว สงสัยใบแจ้งสอบติดของพวกเราน่าจะส่งมาถึงช้าไปหน่อย พวกเรารออีกเดี๋ยวก็คงได้แล้วล่ะครับ”“มีแต่พวกไม่มีเส้นสายเท่านั้นแหละที่ต้องไปนั่งยื่นคะแนนในเว็บ พวกเราอยากจะเข้าเรียนที่ไหนก็เข้าได้ทั้งนั้นแหละ”คนพวกนี้ยังคงเชื่อใจหวงลี่ซาอย