เกิดใหม่ทั้งที ขอยืนขำพวกเด็กเส้นชวดมหาลัย

ในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร หลังจากที่ฉันถูกวางยาพิษจนตาย แฟนหนุ่มอย่างจางผิงก็ยังไม่หายแค้น เขาค้นหามือถือจากตัวฉันแล้วติดต่อไปหาพ่อแม่ของฉัน

พอได้ยินว่าฉันเกิดเรื่อง พ่อแม่ของฉันก็รีบมาที่ห้องส่วนตัวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นฉันนอนกองอยู่บนพื้น เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด พวกเขาก็ร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ จางผิงและเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ประคองพวกเขาให้ลุกขึ้นนั่ง “คุณลุงคุณป้าครับ อย่าเพิ่งตกใจไปเลย รถพยาบาลกำลังมาแล้ว ดื่มน้ำก่อนเถอะครับ”

พ่อแม่ของฉันไม่ได้เอะใจอะไร จึงดื่มน้ำที่พวกเขาส่งให้จนหมดแก้ว

แต่ทว่าเพียงไม่นาน พวกเขาก็รู้สึกเจ็บปวดร้าวที่หน้าอก ก่อนจะกระอักเลือดกองโตออกมา

ในตอนนั้นเองพวกมันก็เผยธาตุแท้ออกมา “ลูกสาวสุดที่รักของพวกแกก็ถูกพวกเราวางยาพิษจนตายเหมือนกัน นังนั่นทำให้ซาซาต้องตาย มันก็ต้องลงไปชดใช้กรรมในนรก!”

“ไอ้แก่สองตัวอย่างพวกแกก็ลงไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวซะเถอะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เซี่ยอี้จิตใจอำมหิตจนลากพวกแกมาซวยด้วย”

ครอบครัวสามคนของเราต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ วิญญาณของฉันล่องลอยอยู่กลางอากาศ แค้นจนอยากจะลากคอพวกมันลงนรกไปด้วยกัน แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

แต่วินาทีต่อมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแว่วเข้ามาในหูอีกครั้ง “ว้าว! ซาซา วันนี้คนขับรถบ้านเธอก็มาส่งที่โรงเรียนอีกแล้วใช่ไหม นั่นมันรถโรลส์-รอยซ์เลยนะ!”

ฉันยืนอยู่ตรงมุมห้องเรียน มองทุกสิ่งตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า ฉันได้ย้อนเวลากลับมาแล้ว

“ไม่ใช่หรอก นั่นพ่อฉันเอง ไม่ใช่คนขับรถที่บ้านสักหน่อย”

คราวนี้คนอื่นๆ ยิ่งฮือฮากันไปใหญ่ “โอ้โห! พ่อเธอดีกับเธอจังเลยนะ งานยุ่งขนาดนั้นยังอุตส่าห์มาส่งที่โรงเรียนอีก”

หวงลี่ซายิ้มรับ ถือเป็นการยอมรับกลายๆ แต่ฉันรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เธอพูดออกมาล้วนเป็นคำโกหกทั้งเพ

เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดทรมานก่อนตายในชาติที่แล้ว สายตาที่ฉันมองเธอก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรของฉัน หวงลี่ซาจึงหันมามองฉัน “เซี่ยอี้ เธอเรียนเก่งขนาดนี้ ไม่ต้องให้ฉันช่วยก็คงสอบติดมหาลัยจุฬาฯได้สบายๆ อยู่แล้วแหละมั้ง”

ฉันดึงสายตากลับมา กำลังจะอ้าปากพูด จางผิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ซาซา เธอไม่ต้องไปสนใจยัยนี่หรอก ดูสภาพยาจกของมันสิ ต่อให้สอบติดก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมหรอก ไปเรียนมหาลัยกะโหลกกะลาที่ไหนก็ไปเถอะ”

“นั่นสิ สงสัยคงไม่มีปัญญาจ่ายแม้แต่ค่าเทอมด้วยซ้ำ ต่อให้ซาซาใจดีช่วยฝากเธอเข้าเรียนที่จุฬาฯได้ เธอก็ไม่มีเงินใช้ชีวิตในเมืองหลวงอยู่ดี ซาซาคงไม่มาคอยเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิตหรอกนะ”

ตอนนี้เพื่อนๆ ในห้องต่างก็เชื่อคำพูดของหวงลี่ซาอย่างสนิทใจ คิดว่าเธอจะใช้เส้นสายฝากพวกเขาเข้ามหาลัยจุฬาฯได้แน่นอน เมื่อคืนตอนที่เช็คคะแนนฉันก็ดูมาแล้ว คะแนนของฉันสูงกว่าเกณฑ์รับสมัครของมหาลัยจุฬาฯเสียอีก ดังนั้นขอแค่ยื่นคะแนนเลือกคณะไม่พลาด ยังไงก็สอบติดชัวร์ๆ

พอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาของหวงลี่ซาก็เป็นประกาย “ที่จริงบ้านฉันก็ชอบทำบุญบริจาคเงินช่วยเหลือนักเรียนยากไร้อยู่บ่อยๆ นะ ถ้าตอนนี้เธอคุกเข่าโขกหัวให้ฉันสักที ฉันจะออกเงินส่งเธอเรียนมหาลัยให้ก็ได้”

ฉันกำหมัดแน่น ข่มความรู้สึกอยากจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าเธอ “ไม่จำเป็น! ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง ต่อให้ดันทุรังเอามาให้ได้ สักวันมันก็ต้องย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอยู่ดี”

รอยยิ้มของหวงลี่ซาแข็งค้างไปบนใบหน้า ก่อนจะรีบบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด “ฉันก็แค่หวังดีกับเธอนะ เพราะถ้าเธอได้เรียนที่จุฬาฯ อนาคตของเธอก็อาจจะเปลี่ยนไปเลยก็ได้ แต่ถ้าเธอไม่เห็นค่าก็ช่างมันเถอะ”

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ จางผิงก็รีบพุ่งเข้ามาเตะเข้าที่หัวเข่าของฉันเต็มแรง “เซี่ยอี้ อย่ามาทำตัวเนรคุณ! การที่ซาซายอมส่งเธอเรียนถือเป็นบุญหล่นทับของเธอมาแปดชาติแล้ว รีบคุกเข่าขอบคุณเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“นั่นสิ จนกรอบขนาดนี้แล้วยังจะมาห่วงหน้าตาอะไรอีก ศักดิ์ศรีมันกินได้หรือไง!”

ฉันรู้สึกเจ็บปลาบที่ขา แต่ก็ยังฝืนเกร็งตัวเอาไว้ไม่ยอมคุกเข่าลงไป ทำเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น ในตอนนี้สายตาหลายสิบคู่กำลังจับจ้องมาที่ฉัน เตรียมรอดูฉันคุกเข่าอย่างสมเพช

“ไม่ต้อง! บ้านฉันถึงจะจน แต่ก็พอมีเงินส่งเสียให้เรียนได้ อีกอย่างก็ยังมีเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา ยังไงมันก็มีทางรอดอยู่แล้ว”

“พวกนายต่างหากที่น่าห่วง คะแนนไม่ถึงแต่คิดจะใช้เส้นสาย ระวังความฉลาดจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองก็แล้วกัน”