รักมอดเหลือเพียงเถ้า ไม่เห็นธาตุแท้คนเลว

วันที่แฟนสาวตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศ จู่ ๆ เธอก็บอกผมว่า“ครั้งแรกของฉัน เพื่อนนายเป็นคนเปิดซิงให้”เมื่อเห็นผมมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “นี่ไม่ใช่การนอกใจกันหรอก แค่ต่างคนต่างเอาคืนกันเท่านั้น”“คืนที่ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ หมอนั่นก็ปากเสียใส่ฉันอีก ตอนนั้นฉันดื่มไปเยอะ แถมโมโหจนทนไม่ไหว เลยกระโจนใส่แล้วกดเขาลงบนเตียงซะเลย”แววตาของเธอฉายรอยยิ้ม ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงเรื่องนั้น“นายโทรหาฉันทั้งหมดเจ็ดครั้ง ฉันก็มีอะไรกับเขาเจ็ดครั้ง”“วันรุ่งขึ้นตอนเรียนพละ ข้างล่างฉันมีเลือดออก นายยังนึกว่าฉันเป็นประจำเดือนอยู่เลย จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเยื่อพรหมจรรย์ขาดต่างหาก”“เห็นเขาดุ ๆ แบบนั้น แต่จริง ๆ ใจอ่อนมาก กลัวนายจะเสียใจ ถึงกับร้องไห้ขอให้ฉันอย่าบอกนาย”พูดจบ เธอก็ส่งข้อความเสียงหาเพื่อนของผมอย่างไม่รู้สึกรู้สา“ฉันทนไม่ไหวเลยบอกความจริงไปแล้ว รอบนี้ฉันแพ้เอง ก็แค่ชุดเมดไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวใส่ให้นายดูก็ได้”แต่ผมกลับรู้สึกราวกับเลือดทั่วทั้งร่างแข็งตัวเป็นน้ำแข็งเมื่อครู่นี้เอง เพื่อนของผมยังถามขึ้นมาเหมือนไม่ได้คิดอะไรว่า ถ้าเจียงหลีเซิงนอกใจผม ผมจะทำย

ผมรีบจะอธิบาย แต่สวี่อวิ๋นเจิงกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว“แม่บุญธรรม แม่มองผิดแล้ว!”“ฉันยังไม่ได้แก่จนตาฝ้าฟาง ไม่มีทางมองผิด!”แม่สั่นไปทั้งตัวอย่างรุนแรงแม่มองเจียงหลีเซิง ก่อนจะหันไปมองสวี่อวิ๋นเจิง ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาจู่ ๆ แม่ก็ชี้หน้าทั้งสองคน ก่อนตะโกนด้วยเสียงแหบพร่าอย่างเดือดดาล“พวกเธอ... พวกเธอสองคนมันเลวจริง ๆ! เจียงหลีเซิง พ่อของอาชวนช่วยชีวิตเธอไว้ แล้วเธอก็เป็นคนสัญญาเองว่าจะใช้ชีวิตในอนาคตร่วมกับอาชวน!”“สวี่อวิ๋นเจิง! ตอนนายถูกพ่อแม่ไล่ออกจากบ้าน ฉันเป็นคนเลี้ยงดูนายเอง!”“พวกเธอกลับฉวยโอกาสตอนฉันป่วย มารังแกอาชวนของฉันแบบนี้...”ความขมขื่นเอ่อขึ้นมาในใจ ผมขอบตาแดงก่ำ พลางพยายามเกลี้ยกล่อมแม่ให้ใจเย็นสวี่อวิ๋นเจิงพูดแก้ตัวอีกประโยค ทำเอาแม่โกรธจัดจนเป็นลมหมดสติไปทันทีสภาพจิตใจของผมแทบถึงขีดพังทลาย พอเห็นแม่เป็นลมก็ตกใจจนเซถลา รีบวิ่งไปตามหมอเมื่อแม่ถูกเข็นเข้าไปในห้องกู้ชีพแล้วสีหน้าของเจียงหลีเซิงก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“อาชวน เรื่องแหวนมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ฉันกับสวี่อวิ๋นเจิงก็แค่เล่น ๆ กันเท่านั้น”สวี่อวิ๋นเจิงก็รีบพยักหน้าต

ภายในห้องผู้ป่วย เจียงหลีเซิงตักซุปกระดูกที่เคี่ยวนานกว่าสิบชั่วโมงป้อนถึงปากสวี่อวิ๋นเจิงแต่เขากลับปัดช้อนทิ้ง ก่อนจะตำหนิเธอด้วยสีหน้าผิดหวังระคนขัดใจ“เซิงเซิง สามวันแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่ไปหาอาชวนอีก โทษฉันเอง ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยอมให้เธอมายั่วฉัน เรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้ อาชวนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน แม่บุญธรรมก็ดีกับพวกเราขนาดนั้น แต่เธอกลับหักหลังพวกเขาแบบนี้ มันไม่ถูกเลย!”พูดจบ สวี่อวิ๋นเจิงก็ก้มหน้าลง ขอบตาแดงก่ำ ดูราวกับหมาป่าแสนเชื่องตัวหนึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงหลีเซิงคงปวดใจและใจอ่อนยวบไปนานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ ในใจกลับเกิดความหงุดหงิดและรำคาญขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเธอมองรอยแดงจากแผลลวกบนแขน ก่อนจะนึกถึงสมัยเรียนขึ้นมาตอนนั้นเธอมักมีเรื่องชกต่อยกับพวกอันธพาลนอกโรงเรียน คอยจัดการพวกคนพาล รอยแผลเป็นบนร่างกายจึงเพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอชินเสียแล้วแต่ทุกครั้งที่เธอชินชาจนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดซ่งหลิ่นชวนมักจะขอบตาแดง จมูกแดงก่ำ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นพลางดุเธอ“เจียงหลีเซิง! เธอช่วยห่วงตัวเองหน่อยได้ไหม จำไว้นะ! พ่อฉันเป็นค

ประโยคสุดท้ายราวกับลูกศรอาบยาพิษที่พุ่งปักกลางหัวใจของเจียงหลีเซิงเธอจ้องประโยคนั้นอย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่า ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างรุนแรงตายอะไรกัน? แม่บุญธรรมเพิ่งผ่าตัดเสร็จไม่ใช่เหรอ? เมื่อไม่กี่วันก่อนหมอยังบอกว่าผลการรักษาดีอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?ทั้งที่สวี่อวิ๋นเจิงถูกแม่บุญธรรมตบจนสมองกระทบกระเทือน แล้วทำไมคนที่ตายถึงเป็นแม่บุญธรรม?เธอลนลานวิ่งเซออกจากห้องนอนมายังห้องรับแขก แล้วรีบโทรหาหมอหลิว แพทย์เจ้าของไข้ของแม่บุญธรรม“หมอหลิว! แม่บุญธรรมของฉันยังมีชีวิตอยู่... ใช่ไหมคะ?”เสียงไม่พอใจของหมอหลิวดังมาตามสาย“คุณยังรู้อยู่อีกเหรอว่าเธอเป็นแม่บุญธรรมของคุณ! ตอนเธอเสียชีวิตเมื่อสามวันก่อน ลูกชายของเธอร้องไห้ตามหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือ แล้วทำไมคุณถึงหลอกพยาบาลให้ไปช่วยผู้ชายอีกคนที่ไม่ได้เป็นอะไรเลย!”“ช่วงเวลาที่จะช่วยชีวิตคนไข้ผ่านไปนานแล้ว เพราะถูกถ่วงเวลาจนเธอต้องตายอยู่ในอ้อมกอดของลูกชายตัวเอง!”“แล้วความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโรงพยาบาลของเรา คุณจะชดใช้ยังไง!”เมื่อความจริงถูกเปิดเผยทีละชั้นอย่างหมดเปลือกต่อหน้าเจียงหลีเซิงหัวใจของเธอก็แตกสลายไปทั้งดวงโทรศัพ

แต่ยิ่งฟังต่อไป ใจผมก็ยิ่งเต้นระทึกด้วยความหวาดหวั่น“แต่อาชวน ฉันเต็มใจนะ ฉันรู้ว่านายเกลียดฉันที่ฉันฆ่าแม่บุญธรรม ต่อให้เมื่อเดือนก่อนนายบอกให้ฉันเอามีดแทงท้องตัวเอง ฉันก็ยอม”“หนึ่งสัปดาห์ก่อน นายให้ฉันกระโดดลงมาจากตึก แต่ฉันไม่ตาย มีคนช่วยฉันไว้”“สามวันก่อน นายให้ฉันขับรถไปชน ฉันก็ยังไม่ตายอีก อาชวน นายอย่าโกรธนะ ครั้งหน้าฉันจะทำให้สำเร็จให้ได้”ผมรู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ ก่อนจะโพล่งออกมา“เจียงหลีเซิง! เธอบ้าไปแล้วเหรอ! นั่นไม่ใช่ฉัน!”“ฉันอยู่ที่ประเทศ M มาตลอด!”ทันทีที่ได้ยินเสียงตอบกลับ ดวงตาของเจียงหลีเซิงก็ขยับไปมาเล็กน้อย“อาชวน ฉันหูแว่วไปหรือเปล่า?”ผมพูดโต้แย้งกับเธออย่างจริงจัง“เจียงหลีเซิง เธอป่วยแล้ว ต้องไปหาหมอเดี๋ยวนี้!”แต่เธอกลับดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่นน้ำตาของเธอไหลจนเปียกชุ่มไหล่ผม“อาชวน ในที่สุดนายก็ยอมคุยกับฉันแล้ว ขอโทษนะ ขอโทษ ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ เรื่องเมื่อสามปีก่อน...”ตอนนั้นเองผมถึงรู้ว่าเจียงหลีเซิงกำลังแกล้งทำความรู้สึกเหมือนถูกปั่นหัวพลุ่งขึ้นมาในใจผมผลักเธอออกด้วยความรังเกียจ“ไสหัวไป”“ฉันกับเธอไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว”แต่เธอก