บทที่ 1.7

“ข้าขอสนทนากับพี่ใหญ่เฉียนสักครู่”

เฉียนหยางรอจนทั้งสองเดินออกมาห่างจากกองไฟไกลพอสมควร “ท่านคิดจะทำอะไร”

“หาพันธมิตร”

“ดูก็รู้ว่าพวกเขาเป็นตัวปัญหา”

“ไม่หรอกหากเรารู้จักใช้คน อีกอย่าง...” นางมองเขาด้วยท่าทีลังเล “ท่านคิดว่าจะช่วยคุ้มกันข้ากับเขาเข้าเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัยหรือไม่”

“หมายความว่าอย่างไรท่านกับเขา อีกคนเล่า”

“อันตรายเกินไป ต้องให้แยกไปต่างหาก จะซ่อนคนก็ต้องซ่อนให้มิดชิด หากท่านเห็นด้วยข้า...นับว่าติดค้างท่านหนึ่งคำขอ ไม่ว่าบุกน้ำลุยไฟข้าสาบานจะทำให้ได้ ข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้จะให้แน่ใจคงต้องหาคนหนุนหลังสักคนหนึ่ง ข้าดูเขาแล้วไม่เลวเลย”

เฉียนหยางขมวดคิ้ว “เขา? รู้หรือว่าเขาเป็นใคร”

นางส่ายหน้า “เดาได้ไม่ยาก แต่เราไม่รู้ตอนนี้จะดีที่สุด”

“หากข้าตกลงคำขอนั้นอาจทำให้ท่านลำบากใจในภายหลัง”

นางยิ้ม “ท่านเป็นบิดาของบุตรสาวสามคน ท่านไม่ทอดทิ้งข้าเพราะเห็นข้าแล้วพานให้นึกถึงบุตรสาวของตัวเอง คำขอนั้นไม่ว่าเป็นสิ่งใดข้าตกลง” นางมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้าย ดังนั้นนางจึงขอเดิมพันกับเฉียนหยางสักครา

เฉียนหยางมองนางนานมาก “ได้”

นางพยักหน้า “ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง”

“อืม”

ทั้งสองเดินกลับมา “หากท่านตกลงตามข้อเสนอของข้า ข้าก็จะคุ้มกัน...ท่าน” นางชี้มือไปยังชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะ “ทว่าเขาต้องแยกตัวไปต่างหาก”

“อะไรนะ!!”

“ว่าต่อไป” นึกไม่ถึงว่าเขาจะมองนางและให้นางกล่าวต่อ

เยียนหมิงรุ่ยโยนป้ายคำสั่งของจวนโหวให้เขารับเอาไว้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ “จวนหยวนซื่อโหว?”

“ตอนนี้ท่านรู้แล้วว่าข้าเป็นใคร ข้าจะไม่ถามว่าท่านเป็นใคร แต่จะคุ้มกันท่านกลับเข้าเมืองหลวงอย่างปลอดภัย แต่ยังคงมีสามคำขอและสามข้อแม้อยู่”

“แม่นางเชิญกล่าว”

“สามข้อแม้ของข้า ข้อแรก ‘เขา’...ต้องแยกเดินทางไปต่างหาก ข้อสอง...ไม่ว่าท่านหรือเขาห้ามโต้แย้ง ข้อสาม...ไม่ว่าท่านหรือเขาห้ามลงมือ”

ทั้งสองมองนางจากนั้นขมวดคิ้ว นางขยายความทันที “หากตกลงตามข้อแรก ข้อที่สองไม่ว่าข้าให้ทำอะไรท่านล้วนไม่อาจโต้แย้ง ข้อที่สามไม่ว่าข้าทำอะไรกับท่าน ท่านล้วนไม่อาจลงมือกับข้าหรือคนของข้า ส่วนเขาห้ามลงมือกับผู้ใดระหว่างทาง จะต้องหลบเร้นหาทางเข้าเมืองหลวงด้วยตัวเอง”

“สามคำขอเล่า” เขาถามนาง

“เมื่อไปถึงเมืองหลวงข้าจะบอกเองตอนนี้ยังคิดไม่ออก”

“ไม่กลัวว่าพอถึงเมืองหลวงแล้วข้าจะปฏิเสธ?”

นางยิ้มมองเขา “เกิดเป็นบุรุษหากไม่รักษาคำพูดของตัวเอง เช่นนั้นข้าก็จะคิดเสียว่าท่านผายลมก็แล้วกัน”

เฉียนหยางเกือบทำกระบี่หลุดมือ “คุณหนูใหญ่...ท่านเป็นสตรี”

นางหัวเราะมองเมินสีหน้าขุ่นเคืองของชายหนุ่มอีกสองคน “อ้อ ขออภัยหากข้าหยาบคาย เอาเป็นว่า...ข้าย่อมมีวิธีทำให้ท่านไม่อาจปฏิเสธ ...พวกท่านทั้งสองจะปรึกษากันก่อนก็ได้ ยังมีเวลา ระหว่างนี้ข้าเองก็จะไปเตรียมตัวเพื่อออกเดินทาง”

เขา...มองคนของตน “ทางเลือกเรามีไม่มากนัก”

“แต่ว่าพวกเราไม่รู้แน่ชัดว่านางเป็นมิตรหรือศัตรู”

“ข้าเคยได้ยินเรื่องของนางมาก่อน บุตรสาวคนโตของหยวนซื่อโหว ด้วยจังหวะและเวลานางก็สมควรติดตามบิดาเข้าเมืองหลวง เราจะเข้าเมืองหลวงตอนนี้ต้องอาศัยของนาง ฐานะของนางจะช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยของข้า ไม่มีใครคาดคิดแน่นอนว่าจวนโหวจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับข้า วิธีนี้ดีที่สุดที่จะกลับเข้าเมืองหลวงให้ได้ในเร็ววัน”

“แต่...ข้าน้อยไม่เข้าใจ หากนางไม่ได้ประสงค์ร้าย เหตุใดต้องแยกตัวข้าน้อยออกไป”

เขามองกลับไปยังหญิงสาว “ถามดูก็รู้แล้ว”

“นางจะบอกหรือขอรับ”

“ไม่ถามรู้ได้อย่างไรว่านางจะไม่พูด” เขามองกลับไปยังหญิงสาวที่กำลังปรึกษาคนของตนอยู่เช่นกัน “หยวนซื่อโหวนับเป็นคนไม่เลว เกรงว่าอีกไม่นานก็คงถูกแต่งตั้งเป็นราชครูหลังแต่งตั้งรัชทายาทพระองค์ใหม่ ติดค้างนางสามข้อคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“แต่...”

“ข้าตัดสินใจแล้ว” เขาหมุนตัวเดินกลับไปหาคนทั้งสอง “ข้าตกลง ทว่าขอทราบสาเหตุที่ให้คนของข้าแยกตัวไป”

“เพราะต้องมีเหยื่อล่ออย่างไรเล่า” นางตอบ

เขาเข้าใจในทันที “ต้องทำอย่างไร”

“หมายความว่าท่านตกลงแล้ว?”

“ใช่...ข้าตกลง”