บทที่ 1.8

ป้อมเป่ยอวี้เป็นเส้นทางหลักที่มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง ไม่ว่าผู้ใดจะเดินทางเข้าเมืองหลวงหากไม่ต้องการข้ามเขาสูงชัน ล้วนต้องเดินทางผ่านป้อมประตูนี้ด้วยกันทั้งสิ้น ช่องเขาเป็นดังปราการ ป้อมเป่ยอวี้เต็มไปด้วยการตรวจตราที่เข้มงวด ขบวนเดินทางถูกตรวจสอบไม่ว่าผู้ใดล้วนต้องลงจากรถม้าเพื่อให้เจ้าหน้าที่ยืนยันตัวตน

เฉียนหยางขับรถม้าไปต่อแถวเช่นชาวบ้านคนอื่น เขาแสดงป้ายคำสั่ง นายกองคนแรกยอมให้เขาผ่าน ทว่าหัวหน้าที่ดูแลเวรยามกลับหยุดเขาเอาไว้ “ไม่ว่าผู้ใดล้วนต้องลงจากรถม้าเพื่อให้ตรวจค้น ห้ามละเว้นแม้แต่คนเดียว”

ม่านรถม้าพลันแง้มเปิด “หัวหน้านายกอง คุณหนูของข้าเดินทางรอนแรมมาจากทางเหนือ บัดนี้นางไม่ใคร่จะสบายต้องรีบพาไปหาท่านหมอเพื่อตรวจอาการ ท่านช่วยเปิดทางด้วยเถิด พวกเราจะพำนักที่นี่สักคืนหากจะตรวจค้น ก็ขอให้คุณหนูของข้าถึงมือท่านหมอก่อนได้หรือไม่” เสี่ยวเหมยกล่าวเสียงเบา

หัวหน้านายกองผู้นั้นมองลอดเข้าไปยังม่านรถม้า เห็นสตรีนางหนึ่งนอนหนุนตักสาวใช้อีกคน เส้นผมยาวสยาย ใบหน้ากึ่งหนึ่งมีแถบผ้าพลิ้วบางปกปิด ดวงตาปิดสนิทเรียวคิ้วถูกผ้าผืนหนึ่งวางทาบ...นัยว่าก็เพื่อลดไข้

เรือนกายที่นอนตะแคงมีเสื้อคลุมสีเทาห่มเอาไว้มิดชิด กลิ่นกำยานหอมโชยออกมาจากด้านใน เป็นกลิ่นกำยานที่อิสตรีชมชอบ

เขาเหลือบมองชายกระโปรงยาวซึ่งโผล่พ้นเสื้อคลุม เป็นชุดแพรบางสีชมพูละมุนตาคลุมท่อนขาที่งอเล็กน้อยเพื่อให้นอนตะแคงบนตั่งนอนในรถม้า มีข่าวถูกส่งมาบอกว่าคุณหนูใหญ่จวนหยวนซื่อโหวที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่กำลังเดินทางกลับเมืองหลวง

“ล่วงเกินแล้ว” เขาประสานมือ “ข้าน้อยจะให้คนช่วยแนะนำท่านหมอให้ จะส่งคนไปช่วยคุ้มกันความปลอดภัยที่โรงเตี๊ยมด้วย”

“รบกวนแล้ว” สาวใช้ผู้นั้นกล่าวจากนั้นรถม้าก็เริ่มแล่นเข้าไปในป้อมตรงไปยังโรงเตี๊ยม

บนรถม้า...สตรีที่นอนอ่อนปวกเปียกเมื่อครู่อยู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาคมดุเสียดแทงอย่างมาดร้าย ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ถึงความโกรธกรุ่น

เยียนหมิงรุ่ยอมยิ้มมองเขา นางยกมือขึ้นลูบมวยผมง่ามคู่ ของตัวเอง เห็นชัดว่าการปลอมตัวเป็นสาวใช้ทำให้นางรื่นรมย์ยิ่งนัก “ท่านโกรธไปก็เท่านั้น ไม่อาจไม่เห็นด้วยว่าวิธีของข้านั้นได้ผล เห็นหรือไม่ว่าไม่ถูกสงสัยสักนิด คนที่ตามล่าท่านหรือหยุดท่านไม่ให้กลับเข้าเมืองหลวง แน่นอนว่าย่อมมองหาบุรุษกับคนคุ้มกัน พวกเขาไม่มีทางสนใจคุณหนูผู้หนึ่งที่กำลังเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงแน่นอน คนของท่านสวมชุดของท่านล่อคนเหล่านั้นไปอีกทาง ถ่วงเวลาให้ท่านกับข้าได้เดินทางไปใกล้เมืองหลวงมากขึ้น กว่าจะรู้ว่าโดนหลอกก็ไม่อาจทำอะไรได้แล้ว”

เขาไม่อาจไม่ยอมรับจริงๆ ทว่าการให้เขาปลอมตัวเป็นอิสตรีเช่นนี้ช่าง...

“คุณชายหย่าเสียน ถึงโรงเตี๊ยมอย่าลืมเล่นละครให้สมจริงด้วย” นางยิ้ม

หย่าเสียน...เขาบอกนางว่านั่นเป็นนามของเขา ฐานะของเขาแม้ไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายรู้ นางเองก็ไม่เคยถาม ไม่แสดงท่าทีสงสัย ทว่าเขากลับสังหรณ์ใจว่านางอาจคาดเดาได้แล้วตั้งแต่แรก

ทางหนึ่งเขาแอบกังวลถึงคำขอสามข้อของนาง แต่เมื่อนึกถึงบิดาของหญิงสาวเขากลับคลายกังวลลงไปส่วนหนึ่ง อย่างน้อยบิดาของนางก็เป็นคนดีมีคุณธรรม

“เอาละ...ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว”

หย่าเสียนถอนหายใจมองนางด้วยสายตาดุดัน ทว่าที่ได้รับกลับมานั้นมีเพียงเสียงหัวเราะและดวงตาพราวระยับด้วยความขบขัน

“คุณหนูถึงโรงเตี๊ยมแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปตามหมอ ท่านอดทนเอาไว้นะเจ้าคะ พี่ใหญ่เฉียนท่านรีบมาอุ้มคุณหนูลงจากรถม้าเร็วเข้า!”

ไม่พูดเปล่านางรวบเสื้อคลุมกับผ้าห่มบนตัวเขา มือดันหน้าอกของเขาให้ทิ้งตัวลงนอนหงาย

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามข่มกลั้นความโกรธ ม่านรถม้าแง้มเปิดเขารีบนอนตะแคงลงจากนั้นหลับตา ไม่นานก็รู้สึกว่าร่างกายถูกยกลอยขึ้น...ข้างหูได้ยินเสียงกัดฟันกรอด

“คุณหนูใหญ่ ท่านเล่นสนุกให้น้อยลงหน่อยเถิด”

เขาเห็นด้วยกับเฉียนหยาง!!!

แล้ว...สิ่งที่ผู้อื่นเห็นก็คือคุณหนูที่อ่อนปวกเปียกถูกอุ้มลงมาจากรถม้า สาวใช้ตัวน้อยสองคนวิ่งล้อมหน้าหลังด้วยสีหน้าลนลานห่วงใย

ทว่า...คนคุ้มกันที่ทำหน้าที่อุ้มผู้เป็นนาย สีหน้ากลับคุกรุ่นไปด้วยประกายของความเย็นเยียบ

“อา...ดูแล้วพวกเขาคงเป็นห่วงเป็นใยผู้เป็นนายมากทีเดียว”