บทที่ 2.2

เขา...มองหญิงสาวที่นอนหงายกอดเสื้อคลุม ข้างๆ มีสาวใช้นั่งอยู่บนพื้นพิงหลังกับผนังหลับตา

เยียนหมิงรุ่ยที่เขาเคยได้ยิน ดูไม่คล้ายกับตัวจริงที่เขาได้พบ ชื่อเสียงของนางลือกันว่าเป็นคนเอาแต่ใจร้ายกาจเพราะถูกตามใจตั้งแต่เด็ก ในจวนนางอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากรังแกใครก็ไม่มีใครกล้าห้าม กล้าดุด่าหรือตำหนิ

ในรถม้าที่นั่งมานางเอาแต่อ่านตำราประมวลกฎหมาย เยียนหมิงรุ่ย...เขามองนางนิ่งอย่างใช้ความคิด สตรีเฉลียวฉลาด มองทุกอย่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น สนุกกับทุกอย่างตรงหน้าราวกับทุกเรื่องทำให้นางเพลิดเพลิน ทว่าเขาตระหนักดีว่าแผนการของนางเป็นขั้นตอน ไม่ได้เพียงวางแผนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเมื่อจวนตัว

อันที่จริงเขาไม่เคยรู้ว่าบุตรสาวของหยวนซื่อโหวจะเฉลียวฉลาดและคาดเดาได้ยากถึงเพียงนี้ ไม่เคยมีใครรู้ บางทีแม้แต่บิดาของนางเองก็คงคาดไม่ถึงเช่นกัน

ได้ยินมาว่านางหนีออกจากจวนไปกับคนรักเพราะไม่อยากแต่งให้กั๋วกงซื่อจื่อ ทำลายชื่อเสียงตัวเองไม่พอ ยังทำลายชื่อเสียงของบิดาไปด้วย หนีตามคนรักไม่สำเร็จจึงประท้วงด้วยการไม่ยอมติดตามบิดาเข้าเมืองหลวง หรือว่า...สิ่งที่เขาได้ยินมาก่อนหน้านี้ล้วนเชื่อถือไม่ได้??

กลางดึกคืนนั้น...ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น เขามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างจ้องมองออกไปด้านนอก “เกิดอะไรขึ้น”

นางหันกลับมามองเขา เสี้ยวหน้าที่ต้องแสงไฟจากด้านนอกทำให้เขาชะงัก ดูเหมือนเยียนหมิงรุ่ยจะปล่อยผมสยาย นางหันมาจึงมองเห็นกรอบหน้าด้านข้างที่มีเส้นผมยาวบดบังไปกว่าครึ่ง “จะดูหรือไม่” นางกล่าว

เขาเดินไปที่หน้าต่าง เงยหน้าขึ้นมองไปบนเขาซึ่งอยู่ห่างจากโรงเตี๊ยมไกลออกไป บนเขามีแสงจากคบเพลิงจำนวนมาก หากให้เขาประมาณคร่าวๆ ก็น่าจะเกินห้าสิบ??

“หากนั่นเป็นคนของท่านก็เท่ากับว่าเขาทำงานได้ดียิ่ง หลอกล่อคนพวกนั้นให้ตามขึ้นเขาไป หากไม่ใช่ก็เท่ากับคนอื่นถูกตามล่าแล้ว ตอนนี้ตัวท่านจะปลอดภัยชั่วคราว และพวกเรา...วางใจในระดับหนึ่งว่าพรุ่งนี้เช้าจะออกจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น”

เขาหรี่ตามองนางที่เดินกลับไปนั่งลงยังที่นอนเดิม หญิงสาวเอนกายลงนอนดังเดิม เขาอยากถามนางจริงๆ ว่านางรู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใครและด้านนอกนั่นกำลังเกิดอะไรขึ้น

“นอนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีกไกล จากที่นี่อาจไม่มีโรงเตี๊ยมให้เข้าพัก”

นางดู...สงบเยือกเย็นเกินไป กระทั่งทำให้เขากำลังกังวลว่าอาจคิดผิดที่เป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอ ทว่าแม้ในใจกังวลแต่ก็ยอมเดินกลับไปที่เตียงนอน เอนกายลงนอนและหลับตาลงโดยดี

เป็นดังที่นางคาดเดาพวกเขาออกเดินทางได้อย่างราบรื่น ไม่โดนตรวจค้น ไม่โดนรั้งเอาไว้ ตรงกันข้ามหัวหน้านายกองให้การช่วยเหลือจนรถม้าแล่นออกมาอย่างปลอดภัยไม่มีใครเข้าขวาง

“เอาละเปลี่ยนชุดได้แล้ว” นางกล่าวพร้อมยื่นชุดมือปราบของเป่ยโจวให้เขา “จากที่นี่ท่านจะต้องสวมรอยเป็นมือปราบ ข้าไม่แน่ใจว่ายิ่งใกล้เมืองหลวงก็อาจจะมีคนจำข้าได้ ข้าไปด้านนอกให้ท่านเปลี่ยนชุดก่อน”

“นี่อะไร”

“หมวกคลุม” นางกล่าว “ยิ่งต้องป้องกันเผื่อว่ามีคนจำท่านได้ด้วยเช่นกัน ชุดเป็นของพี่ใหญ่เฉียน น่าจะพอดีตัวท่าน ไม่โดดเด่นเกินไป ไม่หรูหราเกินไป ข้าเองก็มี...” นางชี้ให้เขาดู “สวมหมวกคลุมเพียงคนคุ้มกันอาจโดนสงสัยเอาได้”

นางช่าง...รอบคอบยิ่ง

“จากที่นี่ข้าจะพยายามเผยตัวให้มากที่สุด ยิ่งมีคนรู้ฐานะของข้ามากเท่าไร รถม้าของเราก็จะปลอดภัยขึ้นเท่านั้น” นางกล่าวจบก็มุดออกไปด้านนอกให้เขาเปลี่ยนชุด หย่าเสียนมองชุดเรียบง่ายไม่โดดเด่น มั่นใจว่านางพูดถูก...แผนนี้ได้ผลแน่นอน