บทที่ 1.6

“งีบไปครู่หนึ่ง พวกเขาจากไปตอนย่ำรุ่ง ตอนนี้นับว่าพวกเราไม่ถูกจับตามองแล้ว”

นางพยักหน้า “ท่านไปล้างหน้าสิ มื้อเช้าพร้อมแล้วอีกครู่พวกเราค่อยออกเดินทาง”

คล้อยหลังเฉียนหยางเดินไปลำธารเพียงครู่ เยียนหมิงรุ่ยกลับได้ยินเสียงฝีเท้า... นางเหลือบมองไปยังริมลำธารพบว่าเฉียนหยางหายไปแล้ว หญิงสาวไม่ได้มองไปด้านหลังนางกุมมือเสี่ยวเหมยไม่ให้ตื่นตระหนก  เพียงทำตัวตามปกตินั่งย่างแผ่นแป้งไปเงียบๆ กระทั่งเสียงของเฉียนหยางดังขึ้นไม่ไกล “ไปเสียตอนนี้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่”

“เราไม่ได้คิดร้าย เพียง...มีข้อเสนอ”

หญิงสาวลุกขึ้นหันไปมองผู้มาใหม่ เป็นชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาว ใบหน้าของเขาซีดขาวเล็กน้อย อีกคนสวมชุดสีน้ำเงินเข้มข้างเอวห้อยดาบโค้งพระจันทร์ สภาพของทั้งสองอิดโรยเหน็ดเหนื่อย

“พี่ใหญ่เฉียน พวกเราก็...ให้การต้อนรับผู้มาเยือนสักหน่อยเถิด” นางกล่าวจากนั้นมองไปยังบุรุษสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะ “พวกท่านหิวหรือไม่ ข้ามีน้ำและอาหาร หากไม่รังเกียจก็เชิญเถิด” ยิ่งเข้ามาใกล้นางก็ยิ่งสังเกตเห็นถึงความแตกต่าง คนหนึ่งน่าจะเป็นคนคุ้มกัน อีกคนน่าจะเป็นนาย...

บุรุษสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาว อายุไม่เกินสิบแปดสิบเก้า ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ท่าทีหยิ่งทระนงและระแวดระวัง เขามองนางจากนั้นจึงมองไปยังเฉียนหยาง กระทั่งเดินเข้ามาจนใกล้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะคลายความระวังตัว

หญิงสาวลอบมองสำรวจคนทั้งสองอย่างละเอียด ขณะมือก็เฉือนเนื้อย่างยัดเข้าไปในแผ่นแป้ง ชิ้นแรกส่งให้คนคุ้มกันของอีกฝ่าย เห็นอีกฝ่ายดมกลิ่นเงียบๆ มองนางด้วยสายตาหวาดระแวง จากนั้นจึงยอมส่งแผ่นแป้งนั้นให้ผู้เป็นนาย

เฉียนหยางขมวดคิ้วลอบสบตานาง หญิงสาวอมยิ้มส่งสัญญาณให้เขานั่งลง นางลงมือกรีดแผ่นแป้งยัดเนื้อส่งให้แต่ละคน ชิ้นสุดท้ายจึงเป็นของตัวนางเอง กัดเข้าปากเคี้ยวได้สองสามทีก็พยักหน้า “ยังอร่อยอยู่ รสชาติไม่เลว” เพิ่งเคี้ยวและกลืนได้คำหนึ่ง ก็สังเกตเห็นว่าผู้มาใหม่กินหมดแล้ว เห็นชัดว่าพวกเขาไม่ได้กินอะไรมานาน หิวมากจนแทบกลืนโดยไม่ได้เคี้ยว

นางส่งแผ่นแป้งให้บุรุษชุดสีน้ำเงิน “ช่วยตัวเองเถิด” เขารับไปจริงๆ จัดการกรีดแผ่นแป้งให้ยัดเนื้อย่างเข้าไปจากนั้นส่งให้ผู้เป็นนาย

นางเทน้ำต้มที่เย็นแล้วใส่เข้าไปในถุงน้ำ จัดการเติมน้ำใหม่อีกรอบตั้งไฟขึ้นเพื่อต้มน้ำเพื่อชงชา นางทำทุกอย่างด้วยตัวเองขณะเสี่ยวเหมยเก็บของเงียบๆ เฉียนหยางยืนกอดกระบี่ด้วยท่าทีมั่นคง รอจนน้ำเดือดนางชงชาพร้อมกับหันไปมองเฉียนหยาง เขาขยับไปคว้าป้านชาที่มีจอกชาลงมาจากรถม้า ส่งให้หญิงสาว... กลิ่นชาหอมกรุ่นยิ่งขึ้นเมื่อนางรินลงไปในจอก หญิงสาวส่งชาจอกแรกให้บุรุษสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะ “เชิญ” นางกล่าว

เขายื่นมือออกมารับ ตอนนั้นเองที่นางได้สังเกตมือของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เมื่อส่งจอกชาให้บุรุษทั้งสามนางจึงยกชาของตัวเองขึ้นจิบ “ข้อเสนอเล่า” ตอนนี้นางจึงถามขึ้น

“ข้าต้องการกลับเข้าไปในเมืองหลวง...เงียบๆ โดยไม่ให้ใครล่วงรู้”

นางกลับนิ่งฟังไปพร้อมจิบชา ไม่ถาม ไม่สงสัย

“หากแม่นางสามารถคุ้มกันข้ากับคนของข้ากลับเข้าเมืองหลวง ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดสามารถเรียกร้องมาได้เลย”

นางวางจอกชาในที่สุด หันมามองเขาอย่างโจ่งแจ้ง “อ้อ หยั่งเชิงข้ากับพี่ใหญ่เฉียนตั้งนาน ตอนนี้แยกแยะได้แล้วว่าควรถามข้า?” นางยิ้มมองอีกฝ่ายตรงๆ ตั้งแต่ศีรษะจดปลายรองเท้าหุ้มแข็งของเขา

มองอย่างตั้งใจ...พร้อมอุทานในใจ ให้ตายเถิดเหตุใดจึงมีบุรุษที่หล่อเหลาล้ำเลิศเช่นนี้ได้!!! อีกฝ่ายมองนางนิ่งหรี่ตาด้วยท่าทีหงุดหงิดโกรธเคือง “แม่นางรบกวนรักษากิริยา”

นางหัวเราะ “ขออภัยต้องยอมรับว่าท่านน่ามองจริงๆ”

เฉียนหยางสำลัก...

“บังอาจ!!”

บุรุษสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะยกมือขึ้นห้ามคนของตัวเอง เยียนหมิงรุ่ยมองเขาทั้งยังสบตานิ่ง “จะให้ข้าช่วยข้ามีสามข้อแม้ สามคำขอ”

อีกฝ่ายชะงัก “ข้าเองก็มีข้อแม้เช่นกัน”

“ว่ามาสิ”

“ต้องไม่ถามว่าข้าเป็นใคร”

“อ้อ” นางพยักหน้า “ข้าไม่ได้อยากรู้แต่แรก เรื่องนี้ท่านวางใจ”

มีความประหลาดใจแฝงเข้ามาในดวงตาของชายหนุ่ม ทว่าเขาปัดออกไปได้อย่างรวดเร็ว นางหัวเราะจากนั้นหันไปมองเฉียนหยาง เขามีท่าทีไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน เยียนหมิงรุ่ยลุกขึ้น