บทที่ 2.1

ท่านหมอมาแล้ว... คนของหัวหน้านายกองผู้นั้นก็ยังเฝ้าอยู่ เยียนหมิงรุ่ยยอมให้ท่านหมอเข้ามาในห้อง ม่านหน้าเตียงถูกปลดลงมองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงเลือนรางยิ่ง

ประตูถูกปิดตามหลังท่านหมอ หญิงสาวขยับเข้าไปจนใกล้หมอชรา “ท่านหมอ”

“คุณหนูอาการแย่มากหรือ”

“มิใช่เจ้าค่ะ เป็นเช่นนี้...” สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ท่านหมอ” นางส่งถุงเงินให้ท่านหมอ “ความจริงคุณหนูของข้ามิได้ล้มป่วย เพียงแต่...เพียงแต่นางมีระดู”

นางคล้ายได้ยินเสียงขอบเตียงถูกบีบแตก ดังนั้นจึงส่งเสียงกระแอม หันไปมองเฉียนหยางที่หมุนตัวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูตามหลัง เงาของอีกฝ่ายเดินไปเฝ้าอยู่ข้างหน้า บอกชัดว่าเขาจะไม่ยุ่งกับการเล่นสนุกของนาง

“นางเพิ่งมีระดูดังนั้นจึงไม่อยากขายหน้าต่อหน้าผู้คน ขอท่านหมอเข้าใจด้วย ข้าดูแลคุณหนูเองแต่รบกวนท่านหมอเมื่อออกไปแล้วบอกนายกองว่าคุณหนูของข้าเพียงเหนื่อยเกินไปจากการเดินทาง ท่านเข้าใจใช่หรือไม่เจ้าคะ คุณหนูของข้าค่อนข้าง...ขี้อาย เรื่องนี้...ลำบากใจที่จะให้ผู้อื่นล่วงรู้จริงๆ”

ท่านหมอพยักหน้ามีสีหน้าเข้าอกเข้าใจ “ไม่เป็นไรๆ เป็นเรื่องที่เข้าใจได้” เขาโยนถุงเงินในมือเบาๆ น้ำหนักนั้นทำให้เขาพอใจยิ่ง “ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร เจ้าวางใจเถิดดูแลคุณหนูของเจ้าให้ดีก็พอ”

“เช่นนั้นข้าไปส่งท่านหมอกลับ”

“ไม่เป็นไรๆ ข้าไปเองได้เจ้าไม่ต้องไปส่ง คอยดูแลคุณหนูของเจ้าให้ดีก็พอ ให้นางดื่มน้ำแกงซานจากุ้ยจือ เป็นใช้ได้แล้ว”

“ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ”

ตอนท่านหมอจากไปเป็นตอนเดียวกันกับที่เสี่ยวเอ้อนำอาหารเข้ามาส่ง แน่นอนในนั้นยังมีโจ๊กถั่วแดงธัญพืช น้ำแกงเออเจียวไก่ดำ ชิงช่ายผัดน้ำมันงา กับชาเหมยกุยเพื่อลดความสงสัยหากท่านหมอปากมาก...

“พี่ใหญ่เฉียน” นางเรียกคนที่อยู่ด้านนอก หันมาอีกทีคนก็ออกไปแล้วพร้อมประตูที่ปิดสนิท

“เขาไม่หิวหรือไร ข้าตั้งใจจะชวนเขากินข้าวด้วยกัน” นางพึมพำ

หย่าเสียนก้าวลงจากเตียงด้วยใบหน้ามึนตึง เขากระชากชุดสีชมพูโยนไปส่งๆ เดินมานั่งลงที่โต๊ะทั้งที่สวมเพียงชุดสีขาวตัวในของเฉียนหยาง สีหน้าบ่งบอกว่าหากมีใครพูดอะไรบางทีความอดทนของเขาอาจหมดลง

เสี่ยวเหมยยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว

“เอาละ...กินข้าวๆ เสี่ยวเหมยเจ้า...” หญิงสาวรู้ดีว่าไม่ควรล้อเล่นอีก นางหยิบตะเกียบจากนั้นเริ่มกินข้าว เสี่ยวเหมยปราดเข้ามาหมายปรนนิบัติ หญิงสาวตีหลังมืออีกฝ่าย “ไม่ใช่ ข้าจะให้เจ้ากินข้าว นั่งสิ”

เสี่ยวเหมยตัวแข็งทื่อ

“ยังมัวลังเลอะไร ต่างคนต่างหิวและเหนื่อย นั่งลง หยิบตะเกียบ”

เสี่ยวเหมยมองชายหนุ่ม นางหยิบตะเกียบจากนั้นคีบกับข้าวใส่ถ้วยสองสามอย่าง หมุนตัวเดินไปนั่งเงียบๆ ที่มุมห้อง

เยียนหมิงรุ่ยขมวดคิ้วมองตาม ทว่าต่อมาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงกินข้าวเงียบๆ เพราะนางเองก็หิวมาก!!!

ชายหนุ่มหิวมาก… เขาไม่เลือกแม้ว่าอาหารเหล่านี้แฝงนัยเพื่อสตรีที่มีระดูก็ตาม วันนี้ทั้งวันนับตั้งแต่ออกเดินทาง มื้อนี้นับเป็นอาหารมื้อแรกไม่รวมหมั่นโถวสองลูกระหว่างอุดอู้อยู่ในรถม้า ไม่อาจโผล่หน้าออกไปมองนอกม่านรถม้า

ทั้งสอง...กวาดทุกอย่างลงท้อง อาหารเกลี้ยงโต๊ะจึงพอนับว่าวันนี้อยู่รอดแล้วจริงๆ เขากินอิ่มก็ลุกขึ้นจากนั้นเดินไปที่เตียง ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้อย่างเย็นชา ข้างหลังได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากนั้นตามมาด้วยเสียงลากเก้าอี้ยาวข้างหน้าต่าง เมื่อหันไปมองก็พบว่าสตรีนางนั้นลากเก้าอี้ยาวมาต่อกันเป็นเตียงนอน เห็นนางล้มตัวลงนอน มีสาวใช้คว้าเสื้อคลุมสีดำคลุมให้แทนผ้าห่ม “เอาละข้านอนแล้วเจ้าเองก็รีบพักผ่อนเถิด” นางบอกสาวใช้แล้ว...นางก็หลับไปจริงๆ แบบที่เขาคิดว่าได้ยินเสียงกรนเบาๆ ด้วย!!!