All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม!!: Chapter 1 - Chapter 10

ความตาย...คือจุดสิ้นสุดจริงหรือ มีใครที่ตายแล้วฟื้นจากนั้นกลับมาบอกต่อบ้าง แล้วเรื่องที่คนคนนั้นบอกเชื่อถือได้มากเพียงใด แล้วความตายที่คนคนนั้นกลับมาบอกต่อ มันคือความตายอันเป็นนิรันดร์ หรือเป็นเพียงแค่สติที่เลือนรางนำพาให้เกิดจินตนาการ ไม่มีใครบอกได้ว่าความตายเป็นยังไง คือจุดสิ้นสุดจริงๆ หรือว่าเป็นเพียงจุดสิ้นสุดของสิ่งหนึ่ง จากนั้นจึงมีจุดเริ่มต้นของอีกส่งหนึ่งรออยู่ จากนั้นก็สิ้นสุดและเริ่มต้นอีกครั้ง เพียงแต่ระหว่างจุดสิ้นสุดหนึ่งไปยังจุดเริ่มต้นใหม่ มันเกิดการลบเลือนของความทรงจำ ใช่แล้ว ไม่มีใครบอกได้หรอกจนกว่าจะได้พานพบกับคำตอบด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าความตายของผู้อื่นเป็นอย่างไร แต่สำหรับเยียนหมิงรุ่ย มันคือการเริ่มต้นที่เหมือนเป็นจุดจบ ชีวิตที่เริ่มจากคนตัวคนเดียว ทำงานงกๆ ตอนเช้า ตกเย็นกลับบ้านนอนหลับเป็นตาย เช้ามาไปทำงาน จากนั้นชีวิตก็วนลูปเดิมๆ ไม่มีสีสันอะไรให้ตื่นเต้น มีอยู่วันหนึ่งลูปนั้นก็มีอันจบลง หลังขึ้นรถเมล์แล้วภาพตัดเพราะอุบัติเหตุ ลืมตาขึ้นมาอีกก็พบว่าตัวเองนอนหงายอยู่บนพื้นห้อง ไม่พอลำคอเจ็บร้าวมีผ้าขาวยาวสามฉื่อพันรอ

เขาขมวดคิ้วแน่น “ดีร้ายอย่างไรข้าเองก็เป็นบิดาของบุตรสาวสามคน จะมีบิดาที่ปล่อยให้บุตรสาวตายไปต่อหน้าต่อตาจริงๆ หรือ ข้าน้อยยังคงไม่เชื่อ ท่านโหวเคยช่วยชีวิตข้าน้อยเอาไว้ เขาดูเป็นคนดีมีคุณธรรม แม้จะบอกว่าเพื่อชื่อเสียงของจวนโหว แม้จะบอกว่าคุณหนูใหญ่จะทำให้จวนโหวแปดเปื้อน แต่การสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนละเลย สั่งให้บ่าวไพร่มอบแพรขาวสามฉื่อ...” เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เขารู้จักจะทำเช่นนี้เหออวิ๋นลังเล “หรือ...จะเป็นฝีมือของโหวฮูหยิน?”เฉียนหยางเองก็คิดเช่นนั้น “ข้าน้อยเคยได้ยินมาว่าท่านโหวเคยหมั้นหมายกับนางมาก่อน เพียงแต่ตอนนั้นฝ่าบาททรงพระราชทานสมรส โหวฮูหยินตอนนั้นจึงกลายเป็นอนุจวนโหว หลังโหวฮูหยินคนก่อนที่เป็นมารดาของคุณหนูใหญ่สิ้นใจนางจึงได้ขยับขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ตอนท่านโหวย้ายไปเพียงลำพังข้าน้อยก็เป็นว่าแปลก นางจะไม่อยากไปพร้อมท่านโหวได้อย่างไรทั้งที่อยู่ที่นี่นางก็วางตัวเป็นนายหญิงของจวนตั้งแต่วันแรกที่อดีตฮูหยินจวนโหวสิ้นใจด้วยซ้ำ เรื่องที่เกิดขึ้นจนทายชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยว่าอย่างไรก็น่าสงสัย”เหออวิ๋นเลิกคิ้ว “อะไรน่าสงสัย”“ข้าน้อยรู้มาว่าคุณหนูใหญ่หมั้นหมายกับคุณชายจวน

นางมองเขาจากนั้นส่ายหน้า “ข้าไม่ได้เสียใจ เพียงกำลังสังหรณ์ใจว่าชีวิตของสตรีชนชั้นสูงของแคว้นต้าฉี อาจไม่แตกต่างจากที่ข้าได้ยินมา”“แล้วคุณหนู... ท่านได้ยินเรื่องใดมาบ้างเล่า”“มากมายทีเดียว” นางถอนหายใจ หากกล่าวถึงอดีตเยียนหมิงรุ่ยไม่เก่งเรื่องออกงาน ขี้ขลาด ขี้อาย สนทนาไม่เก่ง หากกล่าวถึงยุคปัจจุบันประวัติศาสตร์บันทึกเอาไว้ชัดเจน ชีวิตของสตรีในเรือนหลังล้วนแล้วแต่น่าเศร้า หากไม่ถูกใช้เป็นบันไดสู่อำนาจ ก็มักถูกใช้เป็นหมากในกระดานการเมือง ไม่มีสิทธิ์พูด ไม่เคยได้ตัดสินใจ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใดเพื่อตัวเอง ยิ่งฐานะสูงส่งก็ยิ่งพ่วงมากับสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ สิ่งที่ต้องระวัง แต่ละก้าวที่เดิน แต่ละเรื่องที่ต้องตัดสินใจนาง...อาจอยู่อย่างสงบสุขในเป่ยโจว ปล่อยให้ชื่อเสียงฉาวโฉ่นั้นกลายเป็นเรื่องของคนอื่น ทว่าเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนถูกกระทำนางยอมรับไม่ได้ ในใจคิดว่าอย่างไรก็ต้องสะสาง!!!การเดินทางอันยาวนานทว่าก็ไม่ได้เร่งรีบ ตลอดทางรวบรวมข่าวสาร สะสมเสบียง วางแผน รวมไปถึงสืบข่าวจากทั่วสารทิศ ทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง เมืองอื่น กระทั่งเรื่องที่ชายแดนนางกับเฉียนหยางก็ยังรับรู้เฉียนหยางมอง

“ข้าขอสนทนากับพี่ใหญ่เฉียนสักครู่”เฉียนหยางรอจนทั้งสองเดินออกมาห่างจากกองไฟไกลพอสมควร “ท่านคิดจะทำอะไร”“หาพันธมิตร”“ดูก็รู้ว่าพวกเขาเป็นตัวปัญหา”“ไม่หรอกหากเรารู้จักใช้คน อีกอย่าง...” นางมองเขาด้วยท่าทีลังเล “ท่านคิดว่าจะช่วยคุ้มกันข้ากับเขาเข้าเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัยหรือไม่”“หมายความว่าอย่างไรท่านกับเขา อีกคนเล่า”“อันตรายเกินไป ต้องให้แยกไปต่างหาก จะซ่อนคนก็ต้องซ่อนให้มิดชิด หากท่านเห็นด้วยข้า...นับว่าติดค้างท่านหนึ่งคำขอ ไม่ว่าบุกน้ำลุยไฟข้าสาบานจะทำให้ได้ ข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้จะให้แน่ใจคงต้องหาคนหนุนหลังสักคนหนึ่ง ข้าดูเขาแล้วไม่เลวเลย”เฉียนหยางขมวดคิ้ว “เขา? รู้หรือว่าเขาเป็นใคร”นางส่ายหน้า “เดาได้ไม่ยาก แต่เราไม่รู้ตอนนี้จะดีที่สุด”“หากข้าตกลงคำขอนั้นอาจทำให้ท่านลำบากใจในภายหลัง”นางยิ้ม “ท่านเป็นบิดาของบุตรสาวสามคน ท่านไม่ทอดทิ้งข้าเพราะเห็นข้าแล้วพานให้นึกถึงบุตรสาวของตัวเอง คำขอนั้นไม่ว่าเป็นสิ่งใดข้าตกลง” นางมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้าย ดังนั้นนางจึงขอเดิมพันกับเฉียนหยางสักคราเฉียนหยางมองนางนานมาก “ได้”นางพยักหน้า “ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง”“อืม”ทั้งสองเดินกลับมา

ท่านหมอมาแล้ว... คนของหัวหน้านายกองผู้นั้นก็ยังเฝ้าอยู่ เยียนหมิงรุ่ยยอมให้ท่านหมอเข้ามาในห้อง ม่านหน้าเตียงถูกปลดลงมองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงเลือนรางยิ่งประตูถูกปิดตามหลังท่านหมอ หญิงสาวขยับเข้าไปจนใกล้หมอชรา “ท่านหมอ”“คุณหนูอาการแย่มากหรือ”“มิใช่เจ้าค่ะ เป็นเช่นนี้...” สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ท่านหมอ” นางส่งถุงเงินให้ท่านหมอ “ความจริงคุณหนูของข้ามิได้ล้มป่วย เพียงแต่...เพียงแต่นางมีระดู”นางคล้ายได้ยินเสียงขอบเตียงถูกบีบแตก ดังนั้นจึงส่งเสียงกระแอม หันไปมองเฉียนหยางที่หมุนตัวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูตามหลัง เงาของอีกฝ่ายเดินไปเฝ้าอยู่ข้างหน้า บอกชัดว่าเขาจะไม่ยุ่งกับการเล่นสนุกของนาง“นางเพิ่งมีระดูดังนั้นจึงไม่อยากขายหน้าต่อหน้าผู้คน ขอท่านหมอเข้าใจด้วย ข้าดูแลคุณหนูเองแต่รบกวนท่านหมอเมื่อออกไปแล้วบอกนายกองว่าคุณหนูของข้าเพียงเหนื่อยเกินไปจากการเดินทาง ท่านเข้าใจใช่หรือไม่เจ้าคะ คุณหนูของข้าค่อนข้าง...ขี้อาย เรื่องนี้...ลำบากใจที่จะให้ผู้อื่นล่วงรู้จริงๆ”ท่านหมอพยักหน้ามีสีหน้าเข้าอกเข้าใจ “ไม่เป็นไรๆ เป็นเรื่องที่เข้าใจได้” เขาโยนถุงเงินในมือเบาๆ น้ำหนักนั้นทำให