ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ

ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ

last updateHuling Na-update : 2025-10-08
By:  BosskerrKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
38Mga Kabanata
598views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

โปรแกรมเมอร์สาวอย่างหลินอวิ๋นเอ๋อร์ต้องทะลุมิติเข้าไปในเกมที่ตัวเองกำลังเล่น แถมเธอยังต้องไปอยู่ในร่างของพระชายาหลินซินอวิ๋นผู้โหดเหี้ยม ชายาผู้ไม่เป็นที่รักของท่านอ๋องห้า เกมในวังหลังครั้งนี้ มีหัวใจของท่านอ๋องผู้แสนเย็นชาเป็นเดิมพัน!

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 บั๊กในเกม

Luca got Mira’s number.

He was in a good mood when he reached for my waist, trying to pull me back into his arms, but I pressed a hand against his chest and pushed him away before getting out of bed to pick up my dress and coat.

His words kept circling in my head.

“Bella, we’re going to get married sooner or later. But do you really expect me to spend the rest of my life with only one woman?”

“I won’t let any of them touch the position of Mrs. Moretti. You’ve always been smart, so don’t make a scene over this.”

He wanted another woman’s number and still wanted me to believe that as long as I stood beside him in the end, everything I suffered along the way should not matter.

My fingers trembled as I buttoned my dress.

Luca watched me from the bed, the marks I had left on his shoulders still visible under the lamplight. Once, they would have made me happy; now they only hurt to look at.

“What’s wrong?” he asked.

“I’m going home.”

“It’s late. Don’t start.”

“I have things to do tomorrow.”

Luca clicked his tongue and caught my wrist as he sat up. “Be good. It’s not as if you’ve never stayed here before. I’ll have the driver take you back to the De Luca estate in the morning.”

I pulled free and swept my phone, earrings, and documents into my bag.

I had stayed in this South Dock safe house countless times, but I had no access code. Luca or one of his guards had to open the door every time. Tonight, that small fact finally felt clear: I was only allowed to stay.

When I refused to soften, the last trace of amusement left Luca’s face. He leaned back against the headboard and lit a cigarette.

“Suit yourself. But I’m not sending a car.”

I stopped moving.

His voice cooled. “You’re the one choosing to leave in the middle of the night. South Dock isn’t safe at this hour. If something happens, don’t blame me.”

He used to send two cars after me if I went home late. At seventeen, when the De Luca convoy was followed, he gave me his armored car.

Now he sat in bed with a cigarette in his hand and told me to bear the consequences of leaving.

“Don’t worry. I don’t need you.”

The guard at the end of the corridor froze when he saw me and glanced past me toward the room. Luca said nothing, so the guard lowered his eyes and pressed the elevator button.

By the time I returned to the side wing of the De Luca estate, it was almost two in the morning. Laughter drifted from the guest room as I went upstairs.

Mira sat on the sofa, typing on her phone. Her cheeks were flushed, and she kept trying to hide a smile that would not stay hidden, so I did not need to ask who she was texting.

“Bella, you’re back?” She tucked the phone against her chest. “I thought you were staying with Luca tonight.”

I set my bag down without answering.

Mira was the new singer signed to one of De Luca’s clubs. My mother had put her in the side wing until the club apartment was ready.

She looked at me with a careful smile. “Luca told me you were family. I thought you were his sister.”

My hand paused on my coat.

Brother.

So that was how Luca had introduced me.

The De Luca and Moretti families had done business together for three generations, and Luca and I had grown up beside each other. When I was sixteen, he told me that once he officially took over the Moretti family, he would let me stand beside him.

We had been together in secret for five years. He refused to make it public, saying that family pressure would turn us into a marriage contract before we could breathe. I believed him.

I had seen him flirt with other women before. I had cried, argued, and asked him what I was to him. Each time, he held me and said those women were just entertainment, that I was the one in his heart.

I could not let go of five years, so I swallowed it again and again, until tonight, when he finally said the rule aloud.

He could have others, and I was supposed to wait sensibly for him to come back.

“Bella?” Mira tilted her head.

“I’m fine. Just tired.”

She accepted that quickly and held out her phone, unable to hide the brightness in her eyes.

“Luca said he’ll take me to his private dock tomorrow. He said outsiders never get in there. Since you know him so well, you must know what kind of look he likes, right?”

Luca had told me South Dock was not suitable for me. In five years, he had never taken me there. Now he was willing to bring Mira.

The stone that had pressed against my chest for so long seemed to loosen. It still hurt, but I no longer wanted to fight for it.

From the few dresses she had hung on the rack, I picked out a red silk one. “Wear this.”

Mira took it. “Really?”

I nodded. “He likes beautiful women who know how to make trouble.”
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
38 Kabanata
ตอนที่ 1 บั๊กในเกม
แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทอดยาวบนโต๊ะไม้แบบมินิมอล สติ๊กเกอร์คำว่า “เล่ห์รักวังบุปผา เซิร์ฟทานตะวัน” แปะเด่นบนขอบจอ หลินอวิ๋นเอ๋อร์ โปรแกรมเมอร์สาวผมรวบสูงในเสื้อยืดกางเกงวอร์ม นั่งขัดสมาธิกับเก้าอี้เกมมิ่งเหมือนนักบวชพร้อมออกกรรมฐาน เธอคลิกเมาส์อย่างฉับไว แถบพลังชีวิตของตัวละครบนหน้าจอไต่ขึ้นลงดุจกราฟหุ้นในวันประกาศงบ“อ๊าย ขวาซ้ายขวาซ้าย หลบสกิลกุ้ยเฟยให้ได้ทีเถอะ!”อวิ๋นเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย ลมหายใจถี่เร็วราวกับวิ่งสปรินต์ในที่ร่ม“อีกนิดเดียวจะเคลียร์เควสปิดซีซันแล้ว!”ในเกม จ้าวเยี่ยนฝู อ๋องห้าผู้เย็นชาในชุดเกราะดำแบบเงาวาวก้าวเข้าลานพิธี ท่วงท่าสงบนิ่งแต่แฝงอำนาจจนแม้แต่พิกเซลก็เกรงใจ เสียงเขาในเกมทุ้มนุ่มนวลแต่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง“ผู้ใดกล้าแตะต้องคนของข้า อย่าหวังว่าจะรอด!”“อ๊าย หล่อขนาดนี้ไม่ให้ฉันหลงยังไงไหว!”เธอหัวเราะจนตาหยี มือซ้ายกดคีย์บอร์ดรัวเป็นจังหวะ EDM มือขวาจิ้มเมาส์รัวจนไส้ในแทบระเบิด“ท่านอ๋องห้า ท่านคือสามีแห่งชาติของฉันในจักรวาลนี้! กรี๊ดดด!!”หน้าจอกะพริบ คำว่าเคลียร์เควส! ผุดขึ้นพร้อมดอกไม้โปรยทิพย์ ทว่าไม่ทันให้เธอเฮ ภาพหน้าจอกลับกระตุก เสียงไฟฟ้าซ
Magbasa pa
ตอนที่ 2 เรื่องสนุกเพิ่งเริ่มต้น
อวิ๋นเอ๋อร์ผ่อนลมหายใจ ดีบักครั้งแรกผ่านฉลุย ระหว่างที่ทุกคนกำลังจัดระเบียบ เธอเหลือบเห็นชายชุดสีเข้มยืนคุ้มเงาใต้ชายคา รูปร่างสูงชะลูด ดวงตาเป็นเส้นเฉียบที่คอยประเมินทุกอิริยาบถคนผู้นั้นคือองครักษ์เงา เว่ยหลาง...เขาก้มศีรษะให้เพียงน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “กระบวนการที่พระชายาวางไว้ลดช่องโหว่ได้จริง”เสียงเขาทุ้ม “แต่ในวัง ความจริงไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้คนหยุดพูดได้”อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้มเอื่อย “ใช่ เพราะคนเรามักชอบเรื่องสนุกมากกว่าเรื่องจริง”เธอยักไหล่ “งั้นเราก็ทำให้ความยุติธรรมมีความสนุกเสียสิ”เว่ยหลางนิ่งไปชั่วครู่เหมือนคิดว่าตนฟังผิดไป“พระชายา เอ่อ...พระชายาจะทรง ”“ในงานเลี้ยงวันเพ็ญคืนนี้...” เธอนึกถึงตารางอีเวนต์ในเกม“เราจะจัดโชว์เล็กน้อยให้ผู้คนจดจำ ภาษาชาวบ้านคือ PR ยังไงล่ะท่านองครักษ์”“ชะ...โชว์? พะ...พี...เอ่อ...พีอะไรนะพ่ะย่ะค่ะพระชายา”“เฮ้อ...เอาเถอะ ข้าหมายถึงการแสดงน่ะ การแสดงอย่างเช่นงิ้ว ละครปาหี่ เต้นรำ อะไรพวกนี้”“อ๋อ กระหม่อมเข้าใจที่พระชายากล่าวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ช่วงบ่ายสายลมอุ่น เธอเดินกลับเรือนด้วยฝีเท้าที่เบากว่าตอนเช้าเล็กน้อย บ่าวไพร่โค้งคำนับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 งานเลี้ยงในคืนเดือนเพ็ญ
ลมยามค่ำพัดโคมแดงแกว่งเบา ๆ เงาแสงสะท้อนบนพื้นหินเงาวับเหมือนผืนน้ำ กลิ่นกำยานอวลคลอเสียงเครื่องสาย นางกำนัลเดินเรียงแถวอย่างสงบเรียบร้อย แต่สายตาแอบสอดส่องกันไม่หยุด ข่าวที่ว่าพระชายาหลินเปลี่ยนไปกระพือเร็วยิ่งกว่าเปลวไฟแตะน้ำมันหลินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนอยู่หน้ากระดานไม้เล็ก ๆ ที่นางวางไว้กลางลาน มือเรียวหยิบถุงผ้ารูดปากขึ้นลงอย่างไม่รีบร้อน นางปรายตาไปทางมุมเงาที่องครักษ์เงายืนคุมอยู่ เว่ยหลางพยักหน้าช้า ๆ ให้สัญญาณว่าพร้อม แววตาเขาแปลความได้สองคำ “ลองดู”อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้ม นางไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมายืนสาธิตอะไรแบบนี้ กลางงานเลี้ยงของวังหลวง แต่ไหน ๆ ก็ถูกดูดมาจะให้มันธรรมดาไม่ได้แล้ว ก็ทำให้มันน่าจดจำไปเสียเลย“ท่านทั้งหลาย” เสียงของนางไม่ได้ดังมาก แต่ชัดเจนพอให้คนมองมา“ข้าไม่ได้อยากเล่นกลในงานเลี้ยง ทว่าในจวนอ๋อง วันนี้ข้าวในคลังไปสามถัง ข้าไม่อยากให้แค่ลงโทษ ตบมือแล้วจบ ข้าจึงอยากให้ทุกคนเห็นว่าร่องรอยของความผิดมักซ่อนไว้ตรงไหน”เสียงฮือเบา ๆ ไล่กันเป็นวง นางเปิดกล่อง ภายในคือผงถ่านละเอียดกับเศษแป้งขาว บ่าวไพร่กับทหารเวรยามหลายคนชะโงกหน้าอย่างสงสัย เหล่าคุณหนูฝ่ายในหัวเราะหึ ๆ ด้วยความไม่
Magbasa pa
ตอนที่ 4 ตรวจสอบร่องรอย
“เชิญ”อวิ๋นเอ๋อร์ผายมือให้ไป๋เยี่ยนหรงถอยไปยืนตำแหน่งที่สมควร นางทำตามด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับข่วนขย้ำตัวเองอยู่เงียบ ๆ“ฝ่าบาทเสด็จ!”ไม่ทันให้ใครได้คิดอะไรยาว เสียงกลองก็ดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงขานของขันที ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว ทุกคนคุกเข่าโดยพร้อมเพรียง พิธีถวายพระพรเริ่มต้นอย่างเป็นระเบียบจังหวะหนึ่ง จ้าวเยี่ยนฝูชำเลืองมองข้าง เห็นพระชายาหลินยืนตรงในตำแหน่งที่ไม่ใช่ข้างกายเขา แต่ก็ไม่ห่างจนถูกลืม สิ่งนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้เขาแปลกใจว่าทำไมถึงรู้สึกสบายตาตอนพิธีใกล้จบ ขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกมากล่าวถวายฎีกาเรื่องการทุจริตเสบียงในคลังกลาง เรื่องเดียวกับที่อวิ๋นเอ๋อร์เพิ่งสืบเจอเบาะแส นางเงยหน้าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะนี่เร็วกว่าสคริปต์เกมที่นางเคยเล่นเสียอีก“เสบียงหายไปเป็นระยะ ๆ ขอฝ่าบาททรงโปรดสืบสวนอย่างจริงจังด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เขากระแทกหน้าผากกับพื้นเย็นเฉียบฮ่องเต้เลิกคิ้ว “เรื่องนี้ ให้กรมอาญาและกรมกิจการพลเรือนร่วมกันตรวจ”ห้องทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อย สองกรมนี้อยู่ในความดูแลของหลินมู่เซิน และเจ้ากรมกิจการพลเรือนอย่างขุนนางไป๋อย่างชัดเจน บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นแบบคนฉลาดรู้ทันมองหน้
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ศึกหน้าวังใน
รุ่งเช้า ผ้าม่านเนื้อบางสะบัดไหวตามแรงลม กลิ่นหอมของชาขิงอุ่น ๆ คลอกับเสียงนกที่เกาะชายคา ม่ออี๋ยืนง่วนติดเครื่องประดับผมให้นายหญิงของตนด้วยมือที่เบาจนแทบไม่รู้สึก“พระชายาเพคะ วันนี้ท่านจะทรงลุยศึกที่ไม่ใช่ศึกอย่างเช่นการฟันดาบแต่เป็นศึกทางฝีปาก”ม่ออี๋กระซิบ ดวงตาใสเป็นประกาย “หม่อมฉันติดปิ่นหยกเม็ดเล็กให้นะเพคะ จะได้ดูไม่เยอะเกิน”อวิ๋นเอ๋อร์หัวเราะนิดเดียว “ดีแล้วดูแพงแต่ไม่แย่งซีนคือโจทย์ในวันนี้”“ซีน? คืออะไรหรือเพคะ” ม่ออี๋ทำหน้างุนงง“เอาเถอะน่า เจ้าอย่าถามมาก” พระชายาหลินซินอวิ๋นสวมชุดแพรสีงาแบบเรียบ ๆ ขลิบไหมเงินบางราวลมหายใจช่างปัก นางไม่ได้ต้องการโดดเด่นเหนือใคร แต่เพราะอยากให้คนมองแล้วรู้สึกสบายตา ก่อนก้าวลงเรือน นางหันไปหยิบถุงผ้าใบเล็กที่วางอยู่ตรงโต๊ะ“อันนี้ให้ทหารเวรยามที่ประตูตะวันตก ขนมกับยาหอมกลิ่นเบา ๆ บอกว่าข้าขอขอบใจเรื่องเมื่อคืน”ม่ออี๋รับถุงตาลุกวาว “เพคะ!”ตำหนักฮองเฮาในยามสายสว่างด้วยแถบริบบิ้นไหมและดอกไม้น้ำค้าง เสียงพิณแผ่วเบาราวกับลมหายใจของหงส์ หญิงสาวฝ่ายในยืนเรียงลำดับอย่างพอดิบพอดี และทุกคนในที่นี้ย่อมรู้ดีว่าผู้ที่ต้องยืนด้านหน้าสุดคือ
Magbasa pa
ตอนที่ 6 สามวัน
กลางวันแสก ๆ โรงทานหลวงชั่วคราวที่ริมคลองนอกเมืองหลวงเริ่มคึกคัก ชายหญิงผลัดกันหาบน้ำ ต้มน้ำแกง หุงข้าว กลิ่นควันผสมกลิ่นน้ำอย่างนุ่มนวล ไม่นาน ริมฝั่งก็เต็มไปด้วยชาวบ้านที่บ้านพังจากน้ำกัดเซาะ อวิ๋นเอ๋อร์พับแขนเสื้อ ขยับปิ่นผมให้แน่น เข้าไปยืนข้างกระทะใบใหญ่“น้ำเดือดหรือยัง อย่าเพิ่งใส่โสมแรงนักนะ เดี๋ยวคนแก่จะจุกเอาได้”แม่ครัวเฒ่าหัวเราะ “จำขึ้นใจแล้วเพคะ”ไป๋เยี่ยนหรงมาถึงพร้อมสาวใช้สองคนในชุดที่งดงามเกินกว่าที่จะมาอยู่ในครัวที่เต็มไปด้วยควัน“ข้านำผอบสมุนไพรมาช่วยดับกลิ่นควัน และมีตำรับน้ำแกงที่หมอประจำบ้านข้าสอนไว้”นางยิ้มพลางแจกยาหอมให้แม่เฒ่าที่ไออยู่สองสามคน แววตาชาวบ้านละลายไปครึ่งหนึ่ง ต่างยื่นมือมารับของจากนางอย่างซาบซึ้งก็ได้ ต้องยอมรับว่านางเก่ง เอ็นเกจเมนต์!“ดีมาก” อวิ๋นเอ๋อร์ตอบรับอย่างไม่หวง“มุมโน้น คนชรา รสไม่แรง มุมนี้ เด็ก ๆ น้ำแกงหวานนิดหน่อย มุมโน้น คนใช้แรงงานแบกหาม เพิ่มข้าวอีกครึ่งทัพพี” นางหยิบกระดานบาง ๆ ขึ้นมาเขียนลำดับด้วยตัวอักษรตัวใหญ่ และรูปสัญลักษณ์เงอะงะสองสามรูปให้คนอ่านไม่ออกเข้าใจ“ใครช่วยตักมาต่อคิวฝั่งนี้ ใครล้างมาฝั่งนี้ ใครหั่น
Magbasa pa
ตอนที่ 7 โรงครัวหลวงวันแรก บททดสอบของหัวใจ
แสงเช้าสาดลงบนสายน้ำ ริมคลองถูกจัดเป็นโรงครัวหลวงชั่วคราวอีกครั้ง กลิ่นควันไม้คลุ้งทั่ว บวกกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นข้างแถวรอรับข้าวต้มร้อน ๆ ทำให้บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยความลำบากกลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดหลินอวิ๋นเอ๋อร์ขยับแขนเสื้อขึ้นสูง มือจับทัพพีใหญ่ตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ชาวบ้านทีละใบ ดวงตาเป็นประกายสดใสแม้เหงื่อจะเกาะขมับ“ต่อไป ๆ ไม่ต้องแย่งกัน อาหารมีเพียงพอสำหรับทุกคน”เสียงนุ่มนวลนั้นทำให้แถวยาวกลับเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาดใจ ไป๋เยี่ยนหรงในชุดงามสะดุดตายังคงยืนสง่า ถือผอบยาหอมส่งให้ชาวบ้านด้วยท่าทีอ่อนหวาน“สูดกลิ่นนี้แล้วจะไม่เวียนศีรษะ รับไปสิ”รอยยิ้มละมุนทำให้หลายคนพากันชมเปาะ แต่เมื่อสายตาชาวบ้านเลื่อนจากนางไปยังพระชายาหลินที่กำลังช่วยหั่นผักข้าง ๆ เด็กเล็ก ก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขไม่ได้ มันคือภาพธรรมดาที่จับใจยิ่งกว่า“พระชายาเพคะ เด็ก ๆ ชอบกินหวาน หม่อมฉันควรใส่น้ำตาลเพิ่มหรือไม่เพคะ” แม่ครัวเฒ่าถามเสียงดังพอให้ได้ยินกันถ้วนหน้าหลินอวิ๋นเอ๋อร์หันไปยิ้ม “ใส่นิดเดียวพอนะ เด็กวิ่งเล่นทั้งวัน หวานมากไปจะปวดท้องได้”ชาวบ้านพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้
Magbasa pa
ตอนที่ 8 โรงครัวหลวงวันที่สอง ความเมตตาไม่ใช่ข้ออ้าง
ช่วงใกล้เที่ยง เว่ยหลางเดินเข้ามาที่ฉากหลังอย่างแนบเนียน วูบหนึ่ง หลินอวิ๋นเอ๋อร์สังเกตเห็นชายหนุ่มสวมชุดชาวบ้านรับถุงเล็กจากเด็กวัยรุ่นตรงท้ายกระโจมแล้วหายไปหลังกำแพง ลายมือที่มุมถุงสะดุดตานางเหมือนเคยเห็นในสมุดบัญชีคลัง สัญญาณในหัวดังปิ๊ง! เสมียนของกรมกิจการพลเรือน อีกแล้ว นางยิ้มบาง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สั่งให้ทหารเวรยามซึ่งมาช่วยงานเป็นการส่วนตัวให้กระจายยืนตามจุด ก่อนจะบอกม่ออี๋“เจ้าตามเว่ยหลางไป ห้ามเข้าใกล้เกินไป ห้ามเสี่ยงนะ ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ให้กลับมาบอกข้าทันที”ม่ออี๋ทำตาโต รับคำทันควัน “เพคะ!”ระหว่างนั้น งานก็ยังต้องไหลลื่น หลินอวิ๋นเอ๋อร์จัดคิว ชั้นวางชามสะอาดกับชามใช้แล้วแยกกันอย่างชัดเจน คนล้างมีสองจุกคือจุดน้ำสะอาดและน้ำร้อน คนตักสลับเวรทุกครึ่งชั่วยาม“อย่าลืมพักบ้างล่ะ อากาศค่อนข้างร้อน พักหลบแดดสักหนึ่งเค่อ สลับผลัดเปลี่ยนกัน” เสียงกึกดังขึ้น หม้อน้ำแกงมุมเด็กเอนไปทางขอบเตา“ระวัง!” หลินอวิ๋นเอ๋อร์พุ่งฉับเดียวไปประคองฝาหม้อพร้อมจับแขนเด็กหญิงที่เผลอชน แขนเล็ก ๆ ร้อนผ่าวเพราะเกือบโดนน้ำแกงลวก“เจ็บหรือไม่” นางเป่าปลายแขนเบา ๆ เหมือนแม่ปลอบลูก“โชคดีมาก เก
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ราชสำนักสั่นสะเทือน
รุ่งเช้าที่วังหลวงแดดยังไม่แรงนัก แต่ท้องพระโรงกลับร้อนระอุด้วยบรรยากาศตึงเครียด ขุนนางแต่งชุดเต็มยศยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ คลื่นสายตาหลายสิบคู่ทอดไปยังพระแท่นทองที่ฮ่องเต้ยังไม่ได้เสด็จมา เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังก้องในอากาศ“ได้ยินหรือยัง เสบียงในคลังหายไปตั้งหลายถัง”“ได้ยินมาว่าว่าโยงไปถึงกรมกิจการพลเรือนกับกรมอาญาด้วยนะ”“แต่ใครจะกล้ายืนยันล่ะ นี่มันเรื่องใหญ่เสียยิ่งกว่าสนมในวังแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเสียอีก”หลินอวิ๋นเอ๋อร์ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงในชุดแพรสีงาเรียบสง่า สายตาหลายคู่หันมาจับจ้อง พระชายาหลินที่ใคร ๆ เคยครั่นคร้าม วันนี้กลับเป็นคนที่ทุกคนรอคอยจะได้ฟังถ้อยคำ นางไม่ได้ยืนชิดข้างท่านอ๋องห้า แต่เลือกยืนด้านหลังเล็กน้อยในตำแหน่งที่ไม่เด่นและไม่ห่างจนเกินไปไป๋เยี่ยนหรงในชุดครามเข้มยืนอีกฟาก นางยิ้มอ่อนหวานท่าทีสงบเยือกเย็น แต่หางตาเหลือบมองหลินอวิ๋นเอ๋อร์ไม่วาง ในใจพร่ำบอกกับตัวเองว่า วันนี้ต้องเป็นวันของนางเสียงกลองประกาศดังขึ้นหนักแน่น “ตึง! ตึง! ตึง!”“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงของขันทีใหญ่เอ่ยประกาศ ทุกคนต่างเอ่ยร้องถวายพระพรดังสนั่น ก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาแทนที่“เมื่อคืน ข้าได้
Magbasa pa
ตอนที่ 10 เมื่อตำแหน่งกลายเป็นเดิมพัน
ลมยามค่ำพัดเอื่อย เสียงจิ้งหรีดขับขานก้องอยู่รอบเรือน เงาจันทร์ทอดยาวบนลานศิลา ภายในเรือนพักของพระชายาหลิน บ่าวไพร่วุ่นอยู่กับการจัดเตรียมตำรับสมุนไพรและถังน้ำร้อนสำหรับอาบ ม่ออี๋เดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ ใบหน้าสว่างไสว“วันนี้ข่าวลือเต็มเมืองเลยเพคะ ต่างก็บอกว่าพระชายากลายเป็นผู้มีเมตตา ทั้งยังช่วยฝ่าบาทไขความจริงอีกด้วย!”หลินอวิ๋นเอ๋อร์ยกผลไม้ชิ้นเล็กเข้าปาก แย้มยิ้มแต่สายตานิ่ง“คำพูดลอยลมมีค่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ม่ออี๋ สิ่งสำคัญคือเราต้องทำให้ทุกวันพิสูจน์ว่าสิ่งที่เราเป็นไม่ใช่ภาพลวงตา”“แต่พระชายาเพคะ” ม่ออี๋โน้มตัวกระซิบ “ข้างนอกก็มีเสียงพูดกันว่าคุณหนูไป๋ไม่พอใจยิ่งนัก”หลินอวิ๋นเอ๋อร์วางช้อนผลไม้ลงช้า ๆ ริมฝีปากแย้มบาง“ไม่พอใจย่อมเป็นธรรมชาติ คนที่เคยชินกับการยืนบนที่สูง หากมีใครแย่งแสงไปบ้างย่อมต้องเจ็บตาเจ็บใจเป็นธรรมดา”อีกฟากหนึ่ง ณ เรือนสกุลไป๋ ตะเกียงน้ำมันส่องสว่างจนเงาพลิ้วบนผนัง ไป๋เยี่ยนหรงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง มือบิดผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่“นางกลายเป็นคนโปรดของพวกชาวบ้าน อีกไม่นานท่านอ๋องห้าอาจจะมองนางด้วยสายตาใหม่เช่นกัน”เสียงบ่าวสาวคนสนิทกล่าวด้วยความไม่ส
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status