ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ

ย้อนเวลาไปเป็นชายาอ๋องผู้ร้ายกาจ

last updateLast Updated : 2025-10-08
By:  BosskerrOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
38Chapters
452views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โปรแกรมเมอร์สาวอย่างหลินอวิ๋นเอ๋อร์ต้องทะลุมิติเข้าไปในเกมที่ตัวเองกำลังเล่น แถมเธอยังต้องไปอยู่ในร่างของพระชายาหลินซินอวิ๋นผู้โหดเหี้ยม ชายาผู้ไม่เป็นที่รักของท่านอ๋องห้า เกมในวังหลังครั้งนี้ มีหัวใจของท่านอ๋องผู้แสนเย็นชาเป็นเดิมพัน!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 บั๊กในเกม

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
38 Chapters
ตอนที่ 1 บั๊กในเกม
แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทอดยาวบนโต๊ะไม้แบบมินิมอล สติ๊กเกอร์คำว่า “เล่ห์รักวังบุปผา เซิร์ฟทานตะวัน” แปะเด่นบนขอบจอ หลินอวิ๋นเอ๋อร์ โปรแกรมเมอร์สาวผมรวบสูงในเสื้อยืดกางเกงวอร์ม นั่งขัดสมาธิกับเก้าอี้เกมมิ่งเหมือนนักบวชพร้อมออกกรรมฐาน เธอคลิกเมาส์อย่างฉับไว แถบพลังชีวิตของตัวละครบนหน้าจอไต่ขึ้นลงดุจกราฟหุ้นในวันประกาศงบ“อ๊าย ขวาซ้ายขวาซ้าย หลบสกิลกุ้ยเฟยให้ได้ทีเถอะ!”อวิ๋นเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย ลมหายใจถี่เร็วราวกับวิ่งสปรินต์ในที่ร่ม“อีกนิดเดียวจะเคลียร์เควสปิดซีซันแล้ว!”ในเกม จ้าวเยี่ยนฝู อ๋องห้าผู้เย็นชาในชุดเกราะดำแบบเงาวาวก้าวเข้าลานพิธี ท่วงท่าสงบนิ่งแต่แฝงอำนาจจนแม้แต่พิกเซลก็เกรงใจ เสียงเขาในเกมทุ้มนุ่มนวลแต่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง“ผู้ใดกล้าแตะต้องคนของข้า อย่าหวังว่าจะรอด!”“อ๊าย หล่อขนาดนี้ไม่ให้ฉันหลงยังไงไหว!”เธอหัวเราะจนตาหยี มือซ้ายกดคีย์บอร์ดรัวเป็นจังหวะ EDM มือขวาจิ้มเมาส์รัวจนไส้ในแทบระเบิด“ท่านอ๋องห้า ท่านคือสามีแห่งชาติของฉันในจักรวาลนี้! กรี๊ดดด!!”หน้าจอกะพริบ คำว่าเคลียร์เควส! ผุดขึ้นพร้อมดอกไม้โปรยทิพย์ ทว่าไม่ทันให้เธอเฮ ภาพหน้าจอกลับกระตุก เสียงไฟฟ้าซ
Read more
ตอนที่ 2 เรื่องสนุกเพิ่งเริ่มต้น
อวิ๋นเอ๋อร์ผ่อนลมหายใจ ดีบักครั้งแรกผ่านฉลุย ระหว่างที่ทุกคนกำลังจัดระเบียบ เธอเหลือบเห็นชายชุดสีเข้มยืนคุ้มเงาใต้ชายคา รูปร่างสูงชะลูด ดวงตาเป็นเส้นเฉียบที่คอยประเมินทุกอิริยาบถคนผู้นั้นคือองครักษ์เงา เว่ยหลาง...เขาก้มศีรษะให้เพียงน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “กระบวนการที่พระชายาวางไว้ลดช่องโหว่ได้จริง”เสียงเขาทุ้ม “แต่ในวัง ความจริงไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้คนหยุดพูดได้”อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้มเอื่อย “ใช่ เพราะคนเรามักชอบเรื่องสนุกมากกว่าเรื่องจริง”เธอยักไหล่ “งั้นเราก็ทำให้ความยุติธรรมมีความสนุกเสียสิ”เว่ยหลางนิ่งไปชั่วครู่เหมือนคิดว่าตนฟังผิดไป“พระชายา เอ่อ...พระชายาจะทรง ”“ในงานเลี้ยงวันเพ็ญคืนนี้...” เธอนึกถึงตารางอีเวนต์ในเกม“เราจะจัดโชว์เล็กน้อยให้ผู้คนจดจำ ภาษาชาวบ้านคือ PR ยังไงล่ะท่านองครักษ์”“ชะ...โชว์? พะ...พี...เอ่อ...พีอะไรนะพ่ะย่ะค่ะพระชายา”“เฮ้อ...เอาเถอะ ข้าหมายถึงการแสดงน่ะ การแสดงอย่างเช่นงิ้ว ละครปาหี่ เต้นรำ อะไรพวกนี้”“อ๋อ กระหม่อมเข้าใจที่พระชายากล่าวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ช่วงบ่ายสายลมอุ่น เธอเดินกลับเรือนด้วยฝีเท้าที่เบากว่าตอนเช้าเล็กน้อย บ่าวไพร่โค้งคำนับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
Read more
ตอนที่ 3 งานเลี้ยงในคืนเดือนเพ็ญ
ลมยามค่ำพัดโคมแดงแกว่งเบา ๆ เงาแสงสะท้อนบนพื้นหินเงาวับเหมือนผืนน้ำ กลิ่นกำยานอวลคลอเสียงเครื่องสาย นางกำนัลเดินเรียงแถวอย่างสงบเรียบร้อย แต่สายตาแอบสอดส่องกันไม่หยุด ข่าวที่ว่าพระชายาหลินเปลี่ยนไปกระพือเร็วยิ่งกว่าเปลวไฟแตะน้ำมันหลินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนอยู่หน้ากระดานไม้เล็ก ๆ ที่นางวางไว้กลางลาน มือเรียวหยิบถุงผ้ารูดปากขึ้นลงอย่างไม่รีบร้อน นางปรายตาไปทางมุมเงาที่องครักษ์เงายืนคุมอยู่ เว่ยหลางพยักหน้าช้า ๆ ให้สัญญาณว่าพร้อม แววตาเขาแปลความได้สองคำ “ลองดู”อวิ๋นเอ๋อร์ยิ้ม นางไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมายืนสาธิตอะไรแบบนี้ กลางงานเลี้ยงของวังหลวง แต่ไหน ๆ ก็ถูกดูดมาจะให้มันธรรมดาไม่ได้แล้ว ก็ทำให้มันน่าจดจำไปเสียเลย“ท่านทั้งหลาย” เสียงของนางไม่ได้ดังมาก แต่ชัดเจนพอให้คนมองมา“ข้าไม่ได้อยากเล่นกลในงานเลี้ยง ทว่าในจวนอ๋อง วันนี้ข้าวในคลังไปสามถัง ข้าไม่อยากให้แค่ลงโทษ ตบมือแล้วจบ ข้าจึงอยากให้ทุกคนเห็นว่าร่องรอยของความผิดมักซ่อนไว้ตรงไหน”เสียงฮือเบา ๆ ไล่กันเป็นวง นางเปิดกล่อง ภายในคือผงถ่านละเอียดกับเศษแป้งขาว บ่าวไพร่กับทหารเวรยามหลายคนชะโงกหน้าอย่างสงสัย เหล่าคุณหนูฝ่ายในหัวเราะหึ ๆ ด้วยความไม่
Read more
ตอนที่ 4 ตรวจสอบร่องรอย
“เชิญ”อวิ๋นเอ๋อร์ผายมือให้ไป๋เยี่ยนหรงถอยไปยืนตำแหน่งที่สมควร นางทำตามด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับข่วนขย้ำตัวเองอยู่เงียบ ๆ“ฝ่าบาทเสด็จ!”ไม่ทันให้ใครได้คิดอะไรยาว เสียงกลองก็ดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงขานของขันที ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว ทุกคนคุกเข่าโดยพร้อมเพรียง พิธีถวายพระพรเริ่มต้นอย่างเป็นระเบียบจังหวะหนึ่ง จ้าวเยี่ยนฝูชำเลืองมองข้าง เห็นพระชายาหลินยืนตรงในตำแหน่งที่ไม่ใช่ข้างกายเขา แต่ก็ไม่ห่างจนถูกลืม สิ่งนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้เขาแปลกใจว่าทำไมถึงรู้สึกสบายตาตอนพิธีใกล้จบ ขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกมากล่าวถวายฎีกาเรื่องการทุจริตเสบียงในคลังกลาง เรื่องเดียวกับที่อวิ๋นเอ๋อร์เพิ่งสืบเจอเบาะแส นางเงยหน้าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะนี่เร็วกว่าสคริปต์เกมที่นางเคยเล่นเสียอีก“เสบียงหายไปเป็นระยะ ๆ ขอฝ่าบาททรงโปรดสืบสวนอย่างจริงจังด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เขากระแทกหน้าผากกับพื้นเย็นเฉียบฮ่องเต้เลิกคิ้ว “เรื่องนี้ ให้กรมอาญาและกรมกิจการพลเรือนร่วมกันตรวจ”ห้องทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อย สองกรมนี้อยู่ในความดูแลของหลินมู่เซิน และเจ้ากรมกิจการพลเรือนอย่างขุนนางไป๋อย่างชัดเจน บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นแบบคนฉลาดรู้ทันมองหน้
Read more
ตอนที่ 5 ศึกหน้าวังใน
รุ่งเช้า ผ้าม่านเนื้อบางสะบัดไหวตามแรงลม กลิ่นหอมของชาขิงอุ่น ๆ คลอกับเสียงนกที่เกาะชายคา ม่ออี๋ยืนง่วนติดเครื่องประดับผมให้นายหญิงของตนด้วยมือที่เบาจนแทบไม่รู้สึก“พระชายาเพคะ วันนี้ท่านจะทรงลุยศึกที่ไม่ใช่ศึกอย่างเช่นการฟันดาบแต่เป็นศึกทางฝีปาก”ม่ออี๋กระซิบ ดวงตาใสเป็นประกาย “หม่อมฉันติดปิ่นหยกเม็ดเล็กให้นะเพคะ จะได้ดูไม่เยอะเกิน”อวิ๋นเอ๋อร์หัวเราะนิดเดียว “ดีแล้วดูแพงแต่ไม่แย่งซีนคือโจทย์ในวันนี้”“ซีน? คืออะไรหรือเพคะ” ม่ออี๋ทำหน้างุนงง“เอาเถอะน่า เจ้าอย่าถามมาก” พระชายาหลินซินอวิ๋นสวมชุดแพรสีงาแบบเรียบ ๆ ขลิบไหมเงินบางราวลมหายใจช่างปัก นางไม่ได้ต้องการโดดเด่นเหนือใคร แต่เพราะอยากให้คนมองแล้วรู้สึกสบายตา ก่อนก้าวลงเรือน นางหันไปหยิบถุงผ้าใบเล็กที่วางอยู่ตรงโต๊ะ“อันนี้ให้ทหารเวรยามที่ประตูตะวันตก ขนมกับยาหอมกลิ่นเบา ๆ บอกว่าข้าขอขอบใจเรื่องเมื่อคืน”ม่ออี๋รับถุงตาลุกวาว “เพคะ!”ตำหนักฮองเฮาในยามสายสว่างด้วยแถบริบบิ้นไหมและดอกไม้น้ำค้าง เสียงพิณแผ่วเบาราวกับลมหายใจของหงส์ หญิงสาวฝ่ายในยืนเรียงลำดับอย่างพอดิบพอดี และทุกคนในที่นี้ย่อมรู้ดีว่าผู้ที่ต้องยืนด้านหน้าสุดคือ
Read more
ตอนที่ 6 สามวัน
กลางวันแสก ๆ โรงทานหลวงชั่วคราวที่ริมคลองนอกเมืองหลวงเริ่มคึกคัก ชายหญิงผลัดกันหาบน้ำ ต้มน้ำแกง หุงข้าว กลิ่นควันผสมกลิ่นน้ำอย่างนุ่มนวล ไม่นาน ริมฝั่งก็เต็มไปด้วยชาวบ้านที่บ้านพังจากน้ำกัดเซาะ อวิ๋นเอ๋อร์พับแขนเสื้อ ขยับปิ่นผมให้แน่น เข้าไปยืนข้างกระทะใบใหญ่“น้ำเดือดหรือยัง อย่าเพิ่งใส่โสมแรงนักนะ เดี๋ยวคนแก่จะจุกเอาได้”แม่ครัวเฒ่าหัวเราะ “จำขึ้นใจแล้วเพคะ”ไป๋เยี่ยนหรงมาถึงพร้อมสาวใช้สองคนในชุดที่งดงามเกินกว่าที่จะมาอยู่ในครัวที่เต็มไปด้วยควัน“ข้านำผอบสมุนไพรมาช่วยดับกลิ่นควัน และมีตำรับน้ำแกงที่หมอประจำบ้านข้าสอนไว้”นางยิ้มพลางแจกยาหอมให้แม่เฒ่าที่ไออยู่สองสามคน แววตาชาวบ้านละลายไปครึ่งหนึ่ง ต่างยื่นมือมารับของจากนางอย่างซาบซึ้งก็ได้ ต้องยอมรับว่านางเก่ง เอ็นเกจเมนต์!“ดีมาก” อวิ๋นเอ๋อร์ตอบรับอย่างไม่หวง“มุมโน้น คนชรา รสไม่แรง มุมนี้ เด็ก ๆ น้ำแกงหวานนิดหน่อย มุมโน้น คนใช้แรงงานแบกหาม เพิ่มข้าวอีกครึ่งทัพพี” นางหยิบกระดานบาง ๆ ขึ้นมาเขียนลำดับด้วยตัวอักษรตัวใหญ่ และรูปสัญลักษณ์เงอะงะสองสามรูปให้คนอ่านไม่ออกเข้าใจ“ใครช่วยตักมาต่อคิวฝั่งนี้ ใครล้างมาฝั่งนี้ ใครหั่น
Read more
ตอนที่ 7 โรงครัวหลวงวันแรก บททดสอบของหัวใจ
แสงเช้าสาดลงบนสายน้ำ ริมคลองถูกจัดเป็นโรงครัวหลวงชั่วคราวอีกครั้ง กลิ่นควันไม้คลุ้งทั่ว บวกกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นข้างแถวรอรับข้าวต้มร้อน ๆ ทำให้บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยความลำบากกลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดหลินอวิ๋นเอ๋อร์ขยับแขนเสื้อขึ้นสูง มือจับทัพพีใหญ่ตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ชาวบ้านทีละใบ ดวงตาเป็นประกายสดใสแม้เหงื่อจะเกาะขมับ“ต่อไป ๆ ไม่ต้องแย่งกัน อาหารมีเพียงพอสำหรับทุกคน”เสียงนุ่มนวลนั้นทำให้แถวยาวกลับเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาดใจ ไป๋เยี่ยนหรงในชุดงามสะดุดตายังคงยืนสง่า ถือผอบยาหอมส่งให้ชาวบ้านด้วยท่าทีอ่อนหวาน“สูดกลิ่นนี้แล้วจะไม่เวียนศีรษะ รับไปสิ”รอยยิ้มละมุนทำให้หลายคนพากันชมเปาะ แต่เมื่อสายตาชาวบ้านเลื่อนจากนางไปยังพระชายาหลินที่กำลังช่วยหั่นผักข้าง ๆ เด็กเล็ก ก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขไม่ได้ มันคือภาพธรรมดาที่จับใจยิ่งกว่า“พระชายาเพคะ เด็ก ๆ ชอบกินหวาน หม่อมฉันควรใส่น้ำตาลเพิ่มหรือไม่เพคะ” แม่ครัวเฒ่าถามเสียงดังพอให้ได้ยินกันถ้วนหน้าหลินอวิ๋นเอ๋อร์หันไปยิ้ม “ใส่นิดเดียวพอนะ เด็กวิ่งเล่นทั้งวัน หวานมากไปจะปวดท้องได้”ชาวบ้านพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้
Read more
ตอนที่ 8 โรงครัวหลวงวันที่สอง ความเมตตาไม่ใช่ข้ออ้าง
ช่วงใกล้เที่ยง เว่ยหลางเดินเข้ามาที่ฉากหลังอย่างแนบเนียน วูบหนึ่ง หลินอวิ๋นเอ๋อร์สังเกตเห็นชายหนุ่มสวมชุดชาวบ้านรับถุงเล็กจากเด็กวัยรุ่นตรงท้ายกระโจมแล้วหายไปหลังกำแพง ลายมือที่มุมถุงสะดุดตานางเหมือนเคยเห็นในสมุดบัญชีคลัง สัญญาณในหัวดังปิ๊ง! เสมียนของกรมกิจการพลเรือน อีกแล้ว นางยิ้มบาง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สั่งให้ทหารเวรยามซึ่งมาช่วยงานเป็นการส่วนตัวให้กระจายยืนตามจุด ก่อนจะบอกม่ออี๋“เจ้าตามเว่ยหลางไป ห้ามเข้าใกล้เกินไป ห้ามเสี่ยงนะ ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ให้กลับมาบอกข้าทันที”ม่ออี๋ทำตาโต รับคำทันควัน “เพคะ!”ระหว่างนั้น งานก็ยังต้องไหลลื่น หลินอวิ๋นเอ๋อร์จัดคิว ชั้นวางชามสะอาดกับชามใช้แล้วแยกกันอย่างชัดเจน คนล้างมีสองจุกคือจุดน้ำสะอาดและน้ำร้อน คนตักสลับเวรทุกครึ่งชั่วยาม“อย่าลืมพักบ้างล่ะ อากาศค่อนข้างร้อน พักหลบแดดสักหนึ่งเค่อ สลับผลัดเปลี่ยนกัน” เสียงกึกดังขึ้น หม้อน้ำแกงมุมเด็กเอนไปทางขอบเตา“ระวัง!” หลินอวิ๋นเอ๋อร์พุ่งฉับเดียวไปประคองฝาหม้อพร้อมจับแขนเด็กหญิงที่เผลอชน แขนเล็ก ๆ ร้อนผ่าวเพราะเกือบโดนน้ำแกงลวก“เจ็บหรือไม่” นางเป่าปลายแขนเบา ๆ เหมือนแม่ปลอบลูก“โชคดีมาก เก
Read more
ตอนที่ 9 ราชสำนักสั่นสะเทือน
รุ่งเช้าที่วังหลวงแดดยังไม่แรงนัก แต่ท้องพระโรงกลับร้อนระอุด้วยบรรยากาศตึงเครียด ขุนนางแต่งชุดเต็มยศยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ คลื่นสายตาหลายสิบคู่ทอดไปยังพระแท่นทองที่ฮ่องเต้ยังไม่ได้เสด็จมา เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังก้องในอากาศ“ได้ยินหรือยัง เสบียงในคลังหายไปตั้งหลายถัง”“ได้ยินมาว่าว่าโยงไปถึงกรมกิจการพลเรือนกับกรมอาญาด้วยนะ”“แต่ใครจะกล้ายืนยันล่ะ นี่มันเรื่องใหญ่เสียยิ่งกว่าสนมในวังแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเสียอีก”หลินอวิ๋นเอ๋อร์ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงในชุดแพรสีงาเรียบสง่า สายตาหลายคู่หันมาจับจ้อง พระชายาหลินที่ใคร ๆ เคยครั่นคร้าม วันนี้กลับเป็นคนที่ทุกคนรอคอยจะได้ฟังถ้อยคำ นางไม่ได้ยืนชิดข้างท่านอ๋องห้า แต่เลือกยืนด้านหลังเล็กน้อยในตำแหน่งที่ไม่เด่นและไม่ห่างจนเกินไปไป๋เยี่ยนหรงในชุดครามเข้มยืนอีกฟาก นางยิ้มอ่อนหวานท่าทีสงบเยือกเย็น แต่หางตาเหลือบมองหลินอวิ๋นเอ๋อร์ไม่วาง ในใจพร่ำบอกกับตัวเองว่า วันนี้ต้องเป็นวันของนางเสียงกลองประกาศดังขึ้นหนักแน่น “ตึง! ตึง! ตึง!”“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงของขันทีใหญ่เอ่ยประกาศ ทุกคนต่างเอ่ยร้องถวายพระพรดังสนั่น ก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาแทนที่“เมื่อคืน ข้าได้
Read more
ตอนที่ 10 เมื่อตำแหน่งกลายเป็นเดิมพัน
ลมยามค่ำพัดเอื่อย เสียงจิ้งหรีดขับขานก้องอยู่รอบเรือน เงาจันทร์ทอดยาวบนลานศิลา ภายในเรือนพักของพระชายาหลิน บ่าวไพร่วุ่นอยู่กับการจัดเตรียมตำรับสมุนไพรและถังน้ำร้อนสำหรับอาบ ม่ออี๋เดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ ใบหน้าสว่างไสว“วันนี้ข่าวลือเต็มเมืองเลยเพคะ ต่างก็บอกว่าพระชายากลายเป็นผู้มีเมตตา ทั้งยังช่วยฝ่าบาทไขความจริงอีกด้วย!”หลินอวิ๋นเอ๋อร์ยกผลไม้ชิ้นเล็กเข้าปาก แย้มยิ้มแต่สายตานิ่ง“คำพูดลอยลมมีค่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ม่ออี๋ สิ่งสำคัญคือเราต้องทำให้ทุกวันพิสูจน์ว่าสิ่งที่เราเป็นไม่ใช่ภาพลวงตา”“แต่พระชายาเพคะ” ม่ออี๋โน้มตัวกระซิบ “ข้างนอกก็มีเสียงพูดกันว่าคุณหนูไป๋ไม่พอใจยิ่งนัก”หลินอวิ๋นเอ๋อร์วางช้อนผลไม้ลงช้า ๆ ริมฝีปากแย้มบาง“ไม่พอใจย่อมเป็นธรรมชาติ คนที่เคยชินกับการยืนบนที่สูง หากมีใครแย่งแสงไปบ้างย่อมต้องเจ็บตาเจ็บใจเป็นธรรมดา”อีกฟากหนึ่ง ณ เรือนสกุลไป๋ ตะเกียงน้ำมันส่องสว่างจนเงาพลิ้วบนผนัง ไป๋เยี่ยนหรงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง มือบิดผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่“นางกลายเป็นคนโปรดของพวกชาวบ้าน อีกไม่นานท่านอ๋องห้าอาจจะมองนางด้วยสายตาใหม่เช่นกัน”เสียงบ่าวสาวคนสนิทกล่าวด้วยความไม่ส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status