ตอนที่ 7

มาดูว่านาข้าวน้ำแห้งหรือไม่ ปีนี้ผลผลิตน่าจะดีเพราะฝนดี น้ำดี ปีนี้น่าจะได้เพิ่มอีกหลายสิบจิน” หวังเอ้อร์เพิ่งพูดจบก็มีเสียงท้องร้อง...

เขาหน้าแดงยกมือขึ้นเกาศีรษะด้วยความขัดเขิน “เมื่อวานกินมื้อเย็นเร็วไปหน่อยวันนี้ตื่นเช้าเลยหิวไว”

เสิ่นจือไม่ได้พูดอะไรนางหันไปมองหวังต้า “วันนี้พวกท่านลงนาแต่เช้าช่วงสายเล่าจะทำอะไร”

“เจ้ามีเรื่องให้พวกเราทำ?” หวังต้าเอ่ยถาม

นางส่ายหน้า “แค่มีเรื่องอยากสนทนา”

“พูดตอนนี้ก็ได้ เรื่องสำคัญหรือ”

“กลับไปสนทนากันที่บ้านเถิด” นางกล่าวจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปทางประตูหลังบ้าน หันกลับมาเห็นพี่ชายทั้งสองยังคงลังเล “พวกท่านจะมาตอนนี้หรืออีกเดี๋ยวค่อยมา”

หวังเอ้อร์ที่ยังคงงุนงงหันไปมองพี่ชาย หวังต้ารีบพูด “ไปตอนนี้ ตอนนี้เลย”

ข้าวแฉะยังเหลือสองถ้วย เสิ่นจือลงมือเจียวไข่อีกสามฟองแบ่งลงไปโปะบนข้าวให้พี่ชายสองคน “กินก่อนค่อยสนทนา”

มองท่าทีงุนงงของพี่ชายนางถอนหายใจ “ข้าอารมณ์ไม่ดีจึงหุงข้าวแฉะ ข้าเสียดายจึงให้พวกท่านช่วยกิน จะกินไม่กิน”

“กิน!!”

เห็นพี่ชายสองคนรีบกินจนแทบไม่ได้เคี้ยวนางลอบถอนหายใจออกมา กินเสร็จหวังเอ้อร์ยังอาสาล้างจานให้แล้วกลับมานั่งลง เพิ่งนั่งลงเงินสามตำลึงก็ถูกวางลงตรงหน้า “คืนเงินพวกท่าน”

หวังต้าอ้าปากค้าง หวังเอ้อร์ยังไม่เข้าใจ “คืน...คืนเงินอะไร”

“สามตำลึงที่ข้าใช้แต่งหลิวอวี้เข้ามา วันนี้ข้าคืนให้พวกท่าน” นางเองก็มีเงินทว่ายังบังคับให้พี่ชายออกเงินสามตำลึง เสิ่นจือผู้นี้จะว่าน่ารังเกียจก็ไม่ผิด

“ไม่ได้นะ ไม่เป็นไร เงินนั่นข้ากับพี่รองของเจ้าเต็มใจให้ ข้าเป็นพี่ชายออกเงินสินเดิม ไม่สิออกเงินสินสอดให้เจ้าก็สมควรแล้ว...” พูดไปเขาก็งงไป ไม่รู้จะเรียกสินสอดหรือสินเดิมเพราะไม่มีบุรุษใดแต่งเข้าบ้านสตรีมานานแล้ว

“จะสินเดิมก็ดีสินสอดก็ช่าง ตอนนั้นข้าดึงดันจะแต่งหลิวอวี้เข้าบ้านเป็นข้าที่โง่งมเองต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีกแล้ว” นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกท่านวางใจเถิดข้ามีเงินเก็บ เกิดเรื่องเมื่อวานข้าจะไม่ทำตัวเหลวไหลอีกแล้ว จะใช้ชีวิตให้ดีไม่ให้พวกท่านต้องเป็นกังวลอีก”

หวังต้ามองนางนานมากราวกับมองคนแปลกหน้า เสิ่นจือถอนหายใจ “พี่ใหญ่”

“ไม่เรียกต้าโก่วแล้ว?”

“ท่านชอบให้ข้าเรียกต้าโก่วมากกว่า?”

“ไม่ใช่”

“เช่นนั้นข้าเรียกท่านพี่ใหญ่ เรียกเขาว่าพี่รอง”

“ตกลงตามนี้/ตกลงตามนี้” พี่ชายของนางทั้งสองคนยิ้มด้วยสายตาใสซื่อปิดบังความดีใจเอาไว้ไม่มิด

เงินสามตำลึงนี้นางไม่รู้ว่าของพี่ใหญ่กี่ตำลึงของพี่รองกี่ตำลึง ดังนั้นจึงให้พวกเขาไปแบ่งกันเอาเอง ช่วงสายนางแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นบนหลัง อยากออกไปเดินเล่นบนเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก ในความทรงจำของร่างเดิมผักป่าหลายชนิดที่สามารถกินได้มีมากมายบนเขา ในครัวไม่มีผักใบเขียวเลย เมื่อเช้ากินข้าวไข่เจียวในใจก็อยากกินผัดผักสักหน่อย

เพิ่งเดินไปถึงเนินเขาก็เห็นเงาร่างของคนสองคนกำลังสนทนากันอยู่ เสิ่นจือก่นด่าลมฟ้าอยู่ในใจ เพิ่งหย่าขาด เพิ่งมีเรื่องกันไปเมื่อวาน วันนี้นางกลับได้พบโจทก์เก่าสองคนในเวลาเดียวกัน เสิ่นหูหน้าบึ้งมองมาที่นาง “เสิ่นจือเจ้ามาทำอะไรที่นี่ ไม่ใช่ว่าเมื่อวานเพิ่งหย่าวันนี้ก็นึกเสียใจจะมาตามตื๊อพี่อวี้อีกหรอกนะ”

นางไม่แม้แต่จะสนใจมองคนทั้งสองเลือกเดินหลบไปอีกฟากของถนน นึกไม่ถึงว่าเสิ่นหูจะโง่งมกว่าที่คิด ยิ่งเห็นนางไม่แยแสก็เดินเข้ามาหาเรื่อง “เจ้าคิดหรือว่าพี่อวี้จะหลงเชื่อลูกไม้แกล้งปล่อยเพื่อจับของเจ้า หย่าแล้วก็หย่าไปเขาไม่กลับมามองเจ้าหรอก”

“หลีกไป สุนัขดีไม่ขวางทาง เจ้าจะไล่ตามบุรุษก็ทำไปอย่ามัวคิดว่าคนอื่นเขาอยากทำเช่นเจ้า”

“เจ้า! เสิ่นจือเจ้าด่าใคร”

“ประโยคใดของข้าที่เจ้าคิดว่าเป็นคำด่า ข้าว่าข้ายังไม่ได้ด่าเลยนะ หรือเจ้าหน้าชาไปแล้ว? ก็นะเจ้ากำลังไล่ตามหลิวอวี้อยู่จริงๆ จะร้อนตัวก็ถูกแล้ว ไล่ตามเขามานานแต่พอมีโอกาสแม้แต่เงินสามตำลึงเจ้าก็ควักออกมาไม่ได้ เช่นนี้จะโทษข้าได้อย่างไร ข้าเข้าใจที่เจ้าเจ็บแค้นและไม่ชอบข้า แต่ตอนนี้ข้าหย่ากับหลิวอวี้แล้ว เจ้าจะไล่ตามเขาก็ทำไปอย่ามาขวางทางข้า”

“เจ้า...เจ้าพูดมั่ว ข้ามาเก็บผักป่า หรือเจ้ามาได้ข้ามาไม่ได้!?”

“ก็นั่นน่ะสิ เจ้ามาได้แต่กลับคิดว่าข้าขึ้นเขามาไล่ตามบุรุษอย่างตัวเอง อีกอย่างเจ้าไม่เคยขึ้นเขาวันนี้กลับแบกตะกร้ามาถึงที่นี่ ทั้งที่หากจะเก็บผักป่าขึ้นเขาจากฝั่งบ้านเจ้าไม่ใกล้กว่าหรือ แล่นมาทำไมที่ฝั่งนี้ ข้าว่าเจ้าต่างหากที่ใช้การเก็บผักป่าเป็นข้ออ้าง พอเห็นข้าเข้าหน่อยกลับร้อนตัวคิดว่าสตรีอื่นเขาจะเลียนแบบตัวเอง” นางจุ๊ปากไปสองสามที “หน้าผากของเจ้าแทบจะมีคำว่าร้อนรนเขียนเอาไว้อยู่แล้วน่ะ”

“เสิ่นจือ!”

“เสิ่นหู!” นางตวาดกลับจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง “ทำไม? เจ้าตะโกนเรียกชื่อข้าได้แล้วข้าตะโกนเรียกชื่อเจ้าไม่ได้? ใช่ข้าเอง ข้าเสิ่นจือสตรีปากร้ายที่เจ้าเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าจิตใจอำมหิตชั่วช้า ข้าไม่เหมือนเจ้าที่วันๆ ไม่ต้องทำอะไรนอกจากมาด้อมๆ มองๆ บ้านของข้าคอยจับผิดว่าเสี่ยวไป๋ เสี่ยวซู อาจูทำอะไรบ้าง จากนั้นก็เอาไปโพนทะนาว่าเด็กพวกนั้นถูกข้าทรมานใช้งานหนัก ทว่าหันกลับไปมองที่บ้านของเจ้า ตัวเจ้าไม่ทำงานในบ้านกลับให้น้องสาวน้องชายทำทั้งหมดโดยไม่รู้สึกผิดสักนิด งานพวกนั้นที่เด็กทั้งสามคนทำในบ้านข้า ก็งานเดียวกับที่เจ้าปล่อยให้น้องสาวน้องชายของเจ้าทำนั่นละ เด็กพวกนั้นยังอายุน้อยกว่าเสี่ยวไป๋ เสี่ยวซู อาจูเสียอีก” นางแค่นยิ้ม “ข้าขอเตือนเจ้าอยู่ให้ห่างๆ จากข้าหน่อยเพราะหากข้าจิตใจอำมหิตชั่วช้าอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ บางทีข้าอาจจะลงไม้ลงมือกับเจ้าเอาได้ หรือไม่เจ้าลองดูก็ได้ ตัวผอมๆ อย่างเจ้านี่ข้าตบทีเดียวรับรองกรามหักเสียโฉมไปตลอดชีวิต”