แผลในใจ

ลานเกียร์

หลังจากจบพิธีเปิดสายรหัสไปเมื่อคืน รุ่นน้องปีหนึ่งก็รู้แล้วว่าตัวเองอยู่สายไหน พี่รหัสที่จะคอยให้คำปรึกษาคือใคร และเป้าหมายในการเข้าร่วมเชียร์ทุกเย็นของน้องปีหนึ่งก็คือการได้เกียร์ของรุ่นมาครอบครอง

"อยากได้ไหมอ่ะเกียร์"

"อยากได้ครับ/อยากได้ค่ะ"

"เสียงเบาขนาดนี้ไม่ต้องเอาแล้วม้างงง"

รุ่นพี่ก็ขยี้จัง ส่วนรุ่นน้องก็เพิ่มเลเวลเสียงด้วยการแหกปากตะโกนดังๆ ถ้าไม่ดัง พี่ก็คงไม่ให้ผ่านจุดนี้ไป น้องปีหนึ่งยืนตากแดด หน้าคล้ำ แต่ต้องทนร้อนให้ได้ ท่องไว้ ท่องไว้ 'เพื่อเกียร์โว้ย!'

"อยากได้ครับ/อยากได้ค่ะ"

"อย่างนี้ค่อยน่าไปต่อหน่อย"

พี่ว้ากทำได้ดีจนน้องๆ กลัวขี้หดตดหาย แค่มองหน้ากันนิดเดียวก็โดนจับผิดว่าคุย นู่น นี่ นั่น ไม่ทันจะได้อธิบาย แค่หายใจก็ยังต้องเบาๆ

"ตรงนั้นปากมีไว้แค่คุยรึไง"

"อย่าคิดว่าพี่ไม่เห็นนะครับ"

"ใครไม่ไหว เดินออกจากแถวได้เลยครับ"

เป็นการทดสอบความอดทนที่น้องๆ ต้องร่วมมือร่วมใจ คนไหนเป็นโดนรุ่นพี่ว่าเป็นตัวถ่วง เพื่อนๆ ก็ต้องช่วยกันผลัก ช่วยกันดัน สามัคคีเพื่อผ่านบททดสอบไปให้ได้ แต่มื่อถึงบททดสอบรายบุคคลทีไร คนที่หายใจไม่ทั่วท้องก็คือพราวตะวัน กิจกรรมนี้มีไว้เพื่อสานสัมพันธ์ ซึ่งพี่รหัสต้องมาร่วมทำกิจกรรม และเป็นหน้าที่ของน้องรหัสสายตรงที่ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้พี่มา

"พี่ไนท์จะมาไหมนะ"

พราวตะวันพึมพำขณะชะเง้อคอมองหาพี่รหัสหน้านิ่ง หน้าเดียว ที่ไม่มีรอยยิ้มคนนั้น ตั้งแต่เธอมายืนตากแดดหน้าไหม้ร่วมกิจกรรมก็ยังไม่เห็นหัวของพี่รหัสเลย

"พี่รหัสแกมายัง"

ส้มหวานสะกิดถามเพื่อนที่มองซ้าย มองขวา พี่รหัสของเธอแค่ไลน์ไปบอกแป๊บเดียวก็มา ต่างจากพี่รหัสของพราวตะวันที่เงียบฉี่เลย

"ไม่เห็นเลย"

พราวตะวันตอบพร้อมส่ายหน้า

"ไลน์บอกหรือยัง"

"บอกแล้ว"

"แล้วพี่เขาว่างมาไหม"

เป็นคำถามที่พราวตะวันก็ตอบไม่ได้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นหน้าจอแชทที่หนักขวาเหมือนเดิมก็ถอนหายใจ พิมพ์บอกไปแต่ก็ยังไม่เห็นขึ้นสถานะว่าอ่านเลย

"เอาล่ะครับ สายรหัสไหนมาครบแล้วเดินมาเช็กชื่อที่โต๊ะสันทนาการได้เลย ส่วนสายไหนที่แหว่ง มาไม่ครบ พี่ถือว่าน้องยังมีความพยายามน้อยไป ถ้ารู้ตัวแล้วก็เชิญออกมาข้างหน้าครับ"

สิ้นเสียงประกาศของพี่ว้าก พราวตะวันที่รอคอยพี่รหัสที่อาจจะมาช้ากว่าคนอื่นก็เริ่มรู้ถึงชะตากรรม เธอเห็นเพื่อนหลายคนเดินไปเช็กชื่อตรงโต๊ะของรุ่นพี่สันทนาการ แต่ข้างกายเธอนั้นโคตรโหวงเหวงโดดเดี่ยวเลย

"พราว...ฉันไปเช็กชื่อก่อนนะ"

ส้มหวานบอกเพื่อนเมื่อพี่รหัสเดินมาหา

"อื้อ ไปเถอะ เดี๋ยวเราตามไป"

พราวตะวันฝืนยิ้มส่งเพื่อน ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง เธอตัดสินใจพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้งว่า

[พราวตะวัน☀️] : พี่ไนท์คะ กิจกรรมสานสัมพันธ์เริ่มแล้ว พี่สะดวกมาที่ลานเกียร์ไหมคะ?

ข้อความสุดท้ายที่ส่งไปยังคงเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่สถานะว่า 'อ่านแล้ว' ให้ชื่นหัวใจ คนที่รู้ตัวแล้วว่าต่อให้โทรจิกก็คงไม่มาแน่ๆ ก็ก้าวเท้าออกไป ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือน้องพราวตะวันที่พี่ๆ เกือบทั้งคณะอยากได้เป็นน้องรหัสนั่นเอง

'เฮ้ย! น้องซันไชน์อีกแล้วเหรอ'

'ทำไมปล่อยน้องโดนทำโทษวะ'

'กูว่าแล้วไอ้ไนท์มันไม่มาหรอก'

'เปลี่ยนสายรหัสทันไหมน้อง'

พราวตะวันเดินออกไปยืนรวมกับเพื่อนๆ ในชั้นปีที่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ข้างๆ เธอเป็นเพื่อนผู้ชายที่เมื่อวานก็โดนเต้นไก่ย่าง เฮ้อ! ควรดีใจที่มีเพื่อนโดนพี่รหัสลอยแพไหมเนี่ย

"สาย 59 น้องพราวตะวัน พี่รหัสมาไหมครับ"

พี่ว้ากที่แค่มองตาก็เสียววาบไปถึงหัวใจเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับคำถามที่จี้ใจ

"พี่เขาคงกำลังมามั้งคะ"

เป็นคำตอบที่พูดได้ไม่เต็มปากนัก แต่ก็ยังดีกว่าเงียบแล้วไม่ตอบอะไร ตัวอย่างก็มีให้เห็นจากเพื่อนที่ยืนข้างๆ ไง ยืนเงียบก็หาว่า 'เป็นใบ้' สู้เธอตอบส่งๆ ไปดีกว่า

"คุณเห็นผมเป็นเพื่อนเล่นรึไง"

พี่ว้ากจำต้องตะคอกใส่ตามหน้าที่ แต่ในใจตอนนี้กูสงสารน้องซันไชน์ที่สุดเลยโว้ย

"มะ...ไม่ค่ะ"

พอโดนพี่ว้ากตะคอกก็ตกใจจนเสียงสั่น

"แล้วตกลงพี่รหัสสาย 59 จะมาไหม"

เป็นการถามซ้ำที่ต้องการคำตอบที่จริงจัง คำว่า 'มั้ง' เหมือนไม่แน่ใจเมื่อกี้ตัดไปได้เลย

"ยังไม่เห็นมาค่ะ"

"ยังไม่เห็นมา แปลว่าตามไม่สำเร็จใช่ไหม"

พี่ว้ากกดเสียงต่ำ หน้าหรือก็โหดจริง โหดจัง ขนาดเพื่อนผู้ชายที่ยืนข้างๆ ก็ยังต้องก้มหน้า มองต่ำ แล้วพราวตะวันที่ยืนประจันหน้าจะรู้สึกกดดันขนาดไหนเนี่ย

"ค่ะ"

พราวตะวันพยักหน้ารับโดยไร้ข้อโต้แย้งใดๆ ส้มหวานได้แต่ยืนมองเพื่อนด้วยแววตาที่สงสารและเห็นใจ โชคดีของเธอที่พี่รหัสใจดีมีเมตตาไม่เหมือนพี่ไนท์ ไม่อย่างนั้น เธอคงได้ตะโกนด่าเช้าด่าเย็นแน่

"รู้ใช่ไหมว่าบทลงโทษของคนที่ไม่ความพยายามคืออะไร"

พี่ว้ากพูดพร้อมกับสายตาคาดโทษ

"ไม่รู้ครับ/ ไม่รู้ค่ะ"

ถามมาใครจะตอบได้ แล้วถ้าไม่ตอบก็หาว่าเป็นใบ้ พี่ว้ากเดินมองหน้าของน้องปีหนึ่งที่เป็นตัวถ่วงชวนให้ร้อนๆ หนาวๆ วูบๆ วาบๆ บทลงโทษคงไม่ใช่ให้เต้นท่าไก่ย่างเหมือนพี่สันทนาการแน่ๆ

"งั้นผมจะบอกให้ บทลงโทษของวันนี้คือสก๊อตจัมพ์ 30 ครั้ง พร้อมตะโกนชื่อพี่รหัสที่ไร้ความรับผิดชอบให้ดังไปถึงตึกอธิการบดี"

"50 ครั้งเลยเหรอคะพี่"

พราวตะวันตาโตเมื่อได้ยินคำสั่ง เธอไม่ใช่สายชอบออกกำลัง ร่างกายไม่ได้สตรองขนาดนั้น สก๊อตจัมพ์ 50 ครั้งมันก็โหดอยู่นะ

"หรือจะให้พี่เพิ่มเป็น 100 ดีล่ะครับ?"

"มะ... ไม่ค่ะ 50 ก็ได้ค่ะ"

พราวตะวันจำใจก้าวออกมากลางลานเกียร์ ท่ามกลางแดดเมืองไทยที่เริ่มแผดเผา เธอเริ่มย่อตัวลงและกระโดดขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดังฟังชัด

"หนึ่ง พี่ไนท์ใจร้าย"

"สอง พี่ไนท์ทำไมไม่มา"

"สาม พี่ไนท์คนบ้า"

จะเรียกชื่อพี่รหัสอย่างเดียวก็ธรรมดาไป ด้วยความที่แดดมันร้อน คนไม่ใช่หุ่นยนต์ อารมณ์มันเลยขึ้นง่าย อะไรที่คิดอยู่ในใจมันก็เลยพรั่งพรูออกมาหมด

'ด่ามันเลย'

'พี่ช่วยด่าไหมครับ'

'ทำคนสวยของพี่ได้ลงคอ'

รุ่นพี่ที่หมั่นไส้ปนอิจฉามีหรือจะไม่สะใจ ได้น้องรหัสทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ ถามจริงๆ มึงไม่มีตารึไง ถึงปล่อยให้น้องโดยลงโทษซ้ำอยู่ได้ เป็นกูนะจะรีบตอบไลน์ ต่อให้ติดธุระ โดนอาจารย์ด่าหูชาก็จะวิ่งใส่เกียร์หมามา แต่นั่นคงไม่ใช่กับไอซ์แลนด์แห่งวิศวะ ที่เห็นแก่ตัวเอง

สิบเจ็ด...สะ....สิบแปด....

เสียงของพราวตะวันเริ่มแผ่วเมื่อความเหนื่อยเข้ามาแทนที่ ตอนนี้เธอสก็อตจัมพ์ไปแล้วทั้งหมดกี่ครั้ง กี่ที ไอความร้อนทำเธอมึนตึ้บจริงๆ

"สู้ๆ น้องซันไชน์"

คนอื่นสก็อตจัมพ์เสร็จก็กลับไปนั่ง เหลือเพียงพราวตะวันที่หอบแฮ่กระหว่างครึ่งทาง หน้าสวยๆ ขาวๆ แดงเพราะแดดมันร้อนมาก มองแล้วช่างน่าสงสาร แต่น้องก็สู้

"รหัส 59 ไหวไหม"

พี่ว้ากถาม

"ไหวค่ะ"

ต่อให้ไม่ไหวก็ต้องไหว เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงให้เพื่อนโดนลงโทษไง แค่สก็อตจัมพ์ห้าสิบทีต้องทำให้ได้ ผู้หญิงคณะวิศวะต้องอึด ต้องทน ไม่ท้อหรือถอดใจ พราวตะวันฮึดสู้เริ่มสก็อตจัมพ์ต่อท่ามกลางเสียงเชียร์

แชทกลุ่ม สามทหารเสือ

เสือ: ส่งวิดีโอ

เสือ: ดูซะไอ้ไนท์! น้องตะโกนด่ามึงจนคอจะแตกแล้วเนี่ย แดดก็ร้อน น้องจะเป็นลมอยู่แล้ว

เวนิส: น้องต้องโดนทำโทษซ้ำ ทำโทษซ้อนเพราะมึงไม่โผล่หัวมาเนี่ย

เสือ: ถ้าวันนี้น้องเป็นลมแดดขึ้นมา กูจะแบกน้องไปวางไว้หน้าเตียงของมึงเลยไอ้สัด

Knight: ถ้าอ่อนแอขนาดนั้นก็เปลี่ยนไปเรียนคณะอื่นเถอะ

เป็นคำตอบที่ดูเหมือนไม่สนด้วยซ้ำว่าน้องรหัสจะเป็นลมไหม สองเพื่อนสนิทถึงกับส่ายหน้าพ่นลมหายใจ อยากจะด่ามันว่า 'ไอ้ควาย' มึงมีตาไหมว่าน้องตัวเล็กนิดเดียว

เวนิส: ไอ้เหี้ยไนท์ ไอ้ไร้หัวใจ

เสือ: มึงนี่มันก้อนน้ำแข็งเดินได้จริงๆ

ถึงโดนเพื่อนด่า แต่ไนท์ก็ไม่ได้สนใจ ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาทั้งๆ ที่อยากลืมมันไป เขาไม่ควรให้ความสำคัญหรือให้ใจใคร เพราะสุดท้ายแล้วก็เป็นเขาที่เจ็บเอง

'อ๊าาา อย่าดูด'

'ชอบก็บอกมาเถอะ'

'อื้อ! มันเสียว'

'พี่ทำได้ดีกว่าแฟนน้องใช่ไหมล่ะ'

ทั้งภาพและเสียงคือสิ่งที่ไม่อยากจำแต่ก็ไม่สามารถสลัดไปได้ เพราะคำว่า 'รัก' คำเดียวทำให้เขาโดนปิดหูปิดตา ไม่ระแคะระคายอะไร ปากพูดว่ารัก แต่การกระทำไม่ใช่ เขาโดนแฟนนอกใจและเจ็บยิ่งกว่าอะไรคือผู้ชายคนนั้นคือคนที่เขารู้จักดี

'กูโง่มากใช่ไหม'

'กูรักเขามากนะเว้ย'

'ทำไมเขาถึงนอกใจกูวะ'

ตอนนั้นเขาแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นภาพบาดใจ สติตอนนั้นไม่มีอารมณ์โมโหเข้ามาแทนที่ก่อนจะเข้าไปรัวหมัดซัดหน้าผู้ชายจนเลือดกลบปาก

'หยุดนะไนท์'

แฟนเขาออกมาปกป้องรุ่นพี่และต่อว่าเขาที่ใช้กำลังทำร้าย คนที่เจ็บคือเขาแต่เธอกลับไม่ให้ค่าหรือสนใจก่อนจะหันไปถามไอ้ชั่วคนนั้นว่า

'พี่โจเจ็บไหม'

'ออกไปจากห้องเค้กเดี๋ยวนี้เลยนะ'

คนที่เป็นแฟนอย่างเขาถูกไล่ออกจากห้องคิดดูสิว่าจะเจ็บฝังใจแค่ไหนเหตุการณ์ครั้งนั้นทำเขามีแผลลึกในใจ มันทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่กล้าไว้ใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย

'น้องหน้าแดงหมดแล้ว'

'ไม่สงสารน้องรึไงวะ'

'น้องจะเป็นลมแดดนะโว้ย'

คำพูดของเพื่อนที่รุมด่าช่างกวนใจ หนังสือที่อ่านค้างก็ไม่เข้าหัวสักเท่าไหร่ เขากดเข้าไปดูวิดีโอที่ไอ้เสือส่งมาพลันถอนหายใจ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ผู้หญิง' คือตัวอันตราย

ในเมื่อ...

รู้ตัวว่าไม่ไหว

แล้วจะฝืนทำต่อไปเพื่อ?