เลี้ยงข้าว

โดนเพื่อนด่าไม่พอ ภาพในวิดีโอที่ไอ้เสือส่งมาก็เอาแต่กวนใจ เขาก็เป็นของเขาอย่างนี้ผิดตรงไหน บอกตัวเองว่าไม่ต้องคิดแต่ภาพก็ยังวนเวียนในหัวไม่ไปไหน ทันใดนั้น....

กริ๊งงงงงงง📞

เสียงเรียกเข้าที่ดังไม่ได้ดึงดูดให้ไนท์สนใจ เขาปรายตามองโทรศัพท์ที่คว่ำหน้าจอไว้ ตอนแรกเขาคิดว่าคงเป็นไอ้เสือหรือไม่ก็ไอ้เวนิสโทรมาก็เลยปล่อยผ่านไป แต่เสียงที่ดังต่อเนื่ิองอย่างไม่ลดละเหมือนต้องการให้เขารับสายทำให้เขาจำใจต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

'พี่ต้นปี 4'

สายที่โทรกระหน่ำมาไม่ใช่เพื่อนตัวแสบที่พิมพ์ไลน์มาด่าเขาฉ่ำแต่อย่างใด แต่เป็น 'พี่ต้น' พี่รหัสปี4 สายตรงที่เขาให้ความเคารพมากกว่าใคร สามปีที่เรียนในมหาวิทยาลัย พี่ต้นอยู่ในทุกช่วงเวลาของเขาจริงๆ

'แม่ง! ก็แค่ผู้หญิงหลายใจ'

'มึงจะร้องทำเหี้ยอะไร'

'แดกเหล้าเข้าไปจะได้ลืมๆ'

เป็นพี่รหัสที่ทนมองน้องซึมไม่ได้ ชวนแดกเหล้าทุกวันจนร่างกายไม่ไหว แต่ก็เพราะพี่รหัสนี่ล่ะที่ทำให้เขาผ่านช่วงที่ย่ำแย่มาได้ ตับพังไม่เป็นไร แต่มึงต้องรอดเว้ย!

"ครับพี่"

ไนท์กดรับสาย

"ไอ้ไนท์! นี่มึงทำบ้าอะไรอยู่ห๊ะ"

เสียงพี่ต้นดังลั่นจนไนท์ต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู ไม่ถามก็รู้ว่าต้องได้ไปยินอะไรมาแน่ๆ

"กูเห็นวิดีโอในกลุ่มใหญ่แล้วนะ มึงปล่อยให้น้องซันไชน์โดนทำโทษจนจะเป็นลมได้ไงวะ มึงรู้ไหมว่าไอ้พวกปีสี่คนอื่นมันรุมด่ากูจนหูชาแล้วว่ามีสายรหัสใจร้าย ไม่ดูแลน้อง"

"ผมยุ่งอยู่ครับพี่"

ไนท์ตอบเสียงเรียบ ไม่ได้ดูตื่นตกใจใดๆ ยิ่งเขาทำเหมือนทองไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ก็ยิ่งทำให้พี่รหัสชั้นอาวุโสของขึ้น อารมณ์เดือดปุดๆ

"ยุ่งเหี้ยอะไร ไอ้เสือกับไอ้เวนิสบอกกูว่าวันนี้พวกมึงไม่มีเรียน โคตรว่าง แล้วรายงานมึงก็ส่งไปแล้วก่อนเพื่อน"

ในเมื่อมีสายรายงาน เขาจะดันทุรังแก้ตัวก็คงไม่ได้ ไนท์ที่รู้ว่างานกำลังจะเข้าก็เลยเงียบไปและพี่รหัสที่รู้ว่าสาเหตุมาจากอะไร ย่อมพูดเตือนน้องรหัสตัวดี

"ฟังนะไอ้ไนท์ กูรู้ว่ามึงมีปมเรื่องผู้หญิง แต่นี่มันคือน้องรหัสของมึง ไม่ใช่แฟนเก่ามึงโว้ย"

ไนท์เงียบไป พี่ต้นพูดจี้ใจจนเถียงไม่ออก

"กูขอสั่งมึงในฐานะพี่รหัส เย็นนี้มึงต้องพาน้องรหัสไปเลี้ยงข้าวไถ่โทษ และถ่ายรูปคู่ตอนน้องกินอิ่มหนำสำราญส่งมาให้กูดูภายในสองชั่วโมงนี้"

"พี่ต้นผมไม่ว่าง"

"ไม่มีคำว่าไมว่าง"

"พี่ต้น..."

"ไม่ต้องมาเรียก! เลี้ยงข้าวเสร็จแล้วถ่ายรูปคู่ส่งมาให้กูดูเป็นหลักฐานด้วย ถ้ากูไม่เห็นรูปน้องยิ้มได้ มึงเตรียมตัวโดนกูซ่อมได้เลย แค่นี้นะ"

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด...

สายตัดทิ้งไปพร้อมกับคำสั่งที่เขาขัดไม่ได้เพราะรู้ดีว่าการโดนพี่รหัสซ่อมหมายถึงอะไร พอนึกถึงการโดนเอาเหล้ากรอกปากแบบไม่พักเขาก็นึกขยาดในใจ ไนท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแชตที่ 'หนักขวา' ของพราวตะวัน

ลานเกียร์

"แกไหวไหมพราว"

"ไหว แต่ตอนนี้โคตรปวดขาเลยส้ม"

พราวตะวันบอกเพื่อนที่เอากระดาษมาพัดระบายความร้อนให้ แม้จะเพิ่งโดนทำโทษแต่เธอก็ยิ้มได้ เพื่อนคนอื่นก็โดน ใช่เธอโดนคนเดียวที่ไหน แต่เอาตรงๆ ก็นึกโมโหพี่รหัสในใจ ก็แค่ตอบไลน์ทำไมมันถึงได้ยากเย็นเหลือเกิน

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น

[Knight59🧊] : อยู่ไหน

พราวตะวันขมวดคิ้ว เมื่อเห็นข้อความที่ทักมา และมันก็ช่างห้วนและสั้นได้ใจจริงๆ

[พราวตะวัน☀️] : อยู่ลานเกียร์ค่ะ เพิ่งโดนทำโทษไปเพราะพี่รหัสไม่มาร่วมกิจกรรมไงคะ

เธอพิมพ์ตอบแบบจิกกัดไป คิดว่าอาจจะได้ขอโทษหรือไม่ก็คำอธิบาย แต่คำตอบที่ได้กลับทำเธอทั้ง 'งง' และตกใจมาก

[Knight59🧊] : รอนั่นจะไปรับ

"ห๊ะ!!!"

พราวตะวันอุทานเสียงดังจนส้มหวานสะดุ้ง

"มีอะไรแก"

"พี่ไนท์... พี่ไนท์บอกจะมารับ"

"แกพูดจริงเหรอพราว"

ส้มหวานทำหน้าไม่เชื่อจนกระทั่งพราวตะวันยื่นแชทให้ดู เฮ้ย!! ก้อนน้ำแข็งทักมาจริงๆ ด้วย

"พี่เขาบอกให้รอ"

พราวตะวันบอกเพื่อนที่ทำหน้าตกใจ สองสาวยืนรอไม่นานนัก รถคันหรูสีขาวก็ขับเข้ามาจอดเทียบข้างลานเกียร์ กระจกรถเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นสายตาที่ดูยังไงก็เย็นยะเยือกเหมือนไปนั่งโง่ๆ ที่ขั้วโลกเหนือจริงๆ

"ขึ้นมา"

ไนท์สั่งน้องรหัสที่ยืนทำหน้างงๆ

"เอ่อ... คือ..."

พราวตะวันอึกอัก หันไปมองส้มหวานที่มองเห็นว่านี่แหละคือโอกาส และเธอก็เชียร์ให้เพื่อนไปกับพี่รหัสสุดฤทธิ์

"ไปเลยแก เดี๋ยวฉันกลับเอง ไม่ต้องห่วง"

ส้มหวานผลักหลังเพื่อนเบาๆ ให้ขึ้นรถไปเพราะนี่คือโอกาสที่ดี จะทิ้งไปได้ไง พี่ไนท์จะต้องสัมผัสได้ถึงความ 'น่ารัก' ของเพื่อนเธอ และต้องเปลี่ยนใจ รอยยิ้มของพราวตะวันคือเสน่ห์ที่ตกหนุ่มๆ ได้ทั้งมหาวิทยาลัย ต่อให้เป็นก้อนน้ำแข็งเดินได้ถ้าเจอความสดใสคูณสิบของชันไชน์เข้าไป

มันก็ต้อง....

มีละลายบ้างล่ะน่าาาา!