น้ำแข็งไม่ตอบ แสงอาทิตย์ไม่ถอย

ไนท์กลับมาที่คอนโดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย งานจับคู่น้องรหัสวันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะถูกรุ่นพี่บังคับเขาก็คงไม่ไป สายรหัสที่ขาดช่วงไป ตอนนี้ได้น้องปีหนึ่งมาเติมเต็ม

'ไอ้ไนท์ดูแลน้องให้ดีรู้ไหม'

เป็นคำสั่งของพี่รหัสสายตรงที่ยุ่งกับการทำโปรเจคจบจนไม่มีเวลา หน้าที่ดูแลน้องที่ว่าก็เลยต้องยกให้เขาไปโดยปริยาย เขาอ่านแล้วแต่ไม่ได้พิมพ์ตอบไป พี่รหัสก็เลยใส่มาเต็มเหนี่ยวเลย

'อ่านแล้วไม่ตอบเลยนะมึง'

'อย่าให้กูรู้นะว่าไปทำเย็นชาใส่น้อง'

'น้องเป็นผู้หญิงต้องดูแลให้ดีนะเว้ย'

ถ้าเขาอ่านแล้วไม่ตอบ ก็คงมีข้อความของรุ่นพี่ส่งมาอีกมากมาย ไนท์ก็เลยจบปัญหาด้วยการพิมพ์ตอบกลับส่งๆ ไปว่า 'โอเค'

ติ้ง!!

พอปัดหน้าจอแชทของพี่รหัสปีสี่ทิ้งไปก็มีข้อความจากเพื่อนสนิทส่งมา ตอนแรกเขาก็คิดว่าพวกมันคงจะพิมพ์ด่า แต่กลับกลายเป็นว่า

เวนิส: กูให้ไลน์ไอดีมึงไปแล้วนะ

Knight: ไอ้เหี้ย ให้ใครไปวะ

เวนิส: เพื่อนของน้องซันไชน์

Knight: สัด! ใครอนุญาติ

เวนิส: กูอนุญาติเองเว้ย

เป็นคำตอบที่ทำเอาไนท์ถอนหายใจ ไลน์ไอดีของพี่รหัสไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่ายๆ ขนาดเขาตอนกว่าจะได้ไลน์ของพี่รหัสไปก็ใช้เวลาเกือบเดือน

เวนิส: หยวนๆ ให้น้องหน่อย

ไนท์อ่านข้อความล่าสุดก็รู้แล้วว่าไอ้เวนิสอยู่ข้างใคร ขนาดไอ้เสือยังบอกแค่ T ตัวเดียวแล้วให้น้องรหัสเดาอีกสี่ตัวให้ถูกมันยังไม่เห็นจะสงสารหรือบอกให้หยวนๆ ไป แต่พอเป็นน้องซันไชน์ แม่ง!! มันจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพเลย

ติ้ง!!

พราวตะวัน☀️ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อน

เมื่อเห็นชื่อของคนที่แอดมา สีหน้าของไนท์ก็ไม่ได้ดูแปลกใจ คนที่หวงความเป็นส่วนตัวอย่างเขาไม่ให้ไอดีไลน์ใครง่ายๆ ถ้าไอ้เวนิสไม่ส่งข้อความมาบอกให้รู้ก่อนล่วงหน้าว่าให้ใคร เขาคงจัดการบล็อคทิ้งไปแล้ว

#อีกด้านหนึ่ง

"ทักไปเลยแก"

"อื้อ"

พราวตะวันใช้เวลาพิมพ์ไม่นาน ข้อความแรกของเธอก็ถูกส่งไป รูปโปรไฟล์ดวงอาทิตย์ยิ้มบ่งบอกถึงความสดใส ซึ่งให้ความรู้สึกต่างกับรูปโปรไฟล์ภูเขาน้ำแข็งอย่างสิ้นเชิง

[พราวตะวัน☀️] : สวัสดีค่ะพี่ไนท์! 🙋 พราวตะวันปีหนึ่ง น้องสายรหัส 59 นะคะ 😊

เป็นคำทักทายที่ไนซ์และสดใส เธอแนะนำตัวเองพร้อมอีโมจิที่ดูน่ารัก เหมือนกับใบหน้าที่ใครๆ เห็นก็หวั่นไหว เป้าหมายคือต้องสนิทกับพี่รหัสให้ได้ ถ้าไม่ได้ สี่ปีนี้คงเหี่ยวเฉาแน่ๆ

"เป็นไงบ้างแก"

ส้มหวานถามเพื่อนที่จ้องหน้าจอแชท

"ขึ้นว่าอ่านแล้วแก"

พราวตะวันรายงาน จากที่ลุ้นอยู่แล้วก็ยิ่งลุ้นหนักมาก ส้มหวานเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย

ผ่านไปห้านาที~

"ยังไม่ตอบอีกเหรอแก"

ห้านาทีที่รอไม่ได้นานมาก แต่เมื่อขึ้นอ่านแล้วมันก็ควรตอบเป็นมารยาทไม่ใช่รึไง ส้มหวานที่นั่งรอเป็นเพื่อนเริ่มโวยวาย ส่วนน้องรหัสที่สดใสก็เริ่มใจแป้วนิดๆ

"พี่เขาคงยุ่งมั้งแก"

พราวตะวันพยายามมองโลกในแง่ดีสุดๆ

"ใจแข็งชะมัดเลยก้อนน้ำแข็งนี่"

ช่วงเวลาที่รอคือสามสิบห้านาทีเป๊ะๆ ไม่ขาด ไม่เกิน เพิ่มเติมคือมันนานเกินไปไหม แค่พิมพ์กลับว่า 'ครับ' รับรู้ว่าคือน้องรหัสแค่คำเดียวยังทำไม่ได้ โอ้ย!! เพื่อนฉันทำไมถึงจับได้ก้อนน้ำแข็งมาเนี่ย

"ฉันควรจะทักไปอีกรอบดีไหม"

พราวตะวันถามเพื่อนที่หัวร้อนนิดๆ

"ควร!!!"

ส้มหวานตอบแบบไม่คิดด้วยซ้ำ อันที่จริงอยากเสนอตัวพิมพ์ถามเองด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องห้ามปากแซ่บๆ เอาไว้ พี่ไนท์คือพี่รหัสเพื่อน ไม่ใช่ของเธอ จะโวยวายไม่ได้ ท่องไว้ ท่องไว้ อีส้มหวาน

[พราวตะวัน]: พี่ไนท์ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ

ข้อความถูกส่งออกไปพร้อมสติกเกอร์ตัวการ์ตูนยิ้มโชว์ฟันครบทุกซี่ และเพียงแค่ไม่กี่วินาที สถานะตรงข้อความก็ขึ้นว่า 'อ่านแล้ว'

"อ่านไวมากแก"

ส้มหวานตื่นเต้นจนเผลอบีบแขนเพื่อน

ติ้ง!

[Knight59🧊] : ยุ่ง

ข้อความหนึ่งคำถ้วนที่ตอบกลับมาทำเอาพราวตะวันชะงักไป เธอรู้สึกเหมือนโดนเอาน้ำเย็น สาดใส่ ความมั่นใจลดฮวบไม่ถึงสิบ

"แรงมากกกกก"

ส้มหวานที่เห็นข้อความพร้อมเพื่อนถึงกับอ้าปากค้าง เบ้าหน้าหล่อๆ ของพี่เขาช่างสวนทางกับมารยาทซะจริง

"เอาไงต่อแก"

ส้มหวานถามเพื่อนที่รอยยิ้มเริ่มจางหาย ความสวยของพราวตะวันไม่ช่วยอะไร ปกติรอบๆ ตัวเธอจะมีคนรุมล้อม เอ่ยชม ยิ้มให้ แต่เมื่อเจอก้อนน้ำแข็งเดินได้ มันมีก็เหวอๆ บ้าง

"ถามได้ ก็ต้องลุยต่อสิ"

ว่าแล้วก็รีบพิมพ์ตอบกลับไป โดนช็อตฟีลแล้วไง แค่คำว่า 'ยุ่ง' คำเดียวไม่ทำให้พราวตะวันถอดใจหรอกน่า

[พราวตะวัน☀️] : ขอโทษที่กวนนะคะพี่ไนท์ 😅 พอดีหนูแค่อยากแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเฉยๆ ค่ะ

[พราวตะวัน☀️] : ถ้าพี่ว่างเมื่อไหร่ หนูขออนุญาตปรึกษาเรื่องตารางเรียนกับกิจกรรมคณะหน่อยนะคะ🙏

[พราวตะวัน☀️] : ส่งสติกเกอร์น้องแมวนั่งตาแป๋วถือป้าย 'รอคอยอย่างมีความหวัง'

เธอกับส้มหวานจ้องหน้าจอเขม็ง เมื่อเห็นว่าสถานะข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ พราวตะวันลุ้นจนแทบหยุดหายใจ พี่เขาจะตอบว่าอะไรนะ

"แกๆๆ พี่เขาพิมพ์อยู่ จุดสามจุดขึ้นแล้ว"

ส้มหวานเขย่าแขนเพื่อนจนตัวสั่น พราวตะวันเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน แค่พี่เขาพิมพ์ตอบว่า 'ได้' หรือ 'อืม' แค่นั้นเธอก็พร้อมจะกรี๊ดลั่นหอพักแล้ว

แต่แล้ว...

สิ่งที่ปรากฏกลับทำให้โลกทั้งใบของพราวตะวันหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบๆ

[Knight59🧊] : จะนอน

"อะ....อะไรนะ?"

พราวตะวันหลุดอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธออุตส่าห์พิมพ์ไปตั้งหลายประโยคเลยนะ แต่ตอบกลับมาว่า 'จะนอน'

"นี่มันเพิ่งจะสี่ทุ่มครึ่งเองนะ"

ส้มหวานโวยวายลั่นห้องเมื่อเห็นข้อความตอบกลับที่ไร้เยื่อใย คนหัวร้อนอยากจะด่าอิรุ่นพี่ฉิบห*** ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนห้ามไว้ สารพัดสัตว์คงหลุดออกมาแล้ว

[พราวตะวัน☀️] : เพิ่งสี่ทุ่มครึ่งเองนะคะ พี่ไนท์นอนเร็วขนานนั้นเลยเหรอคะ😮

[Knight59🧊] : อืม

ตึก...

เป็นการจบประโยคสนทนาที่ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไง พราวตะวันรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งสาดใส่หน้าให้ความรู้สึกทั้งเย็นและชา สติ้กเกอร์น่ารักๆ สดใสๆ ที่เธอส่งไปก่อนหน้าไม่ได้ช่วยเชื่อมความสัมพันธ์เลยสักนิด

"โอเคไหมแก"

ส้มหวานถาม แววตาเห็นใจ พี่รหัสคนอื่นถึงจะหน้าหม้อ แต่ก็ดูแลดี มดไม่ให้ไต่ แต่นี่อะไร จงใจเมินกันให้เห็นตั้งแต่วันแรกเลย

"ก็ยังพอไหว"

ถึงภาพลักษณ์ภายนอกของพราวตะวันจะดูน่ารัก บอบบาง แต่ภายในไม่ใช่ ลึกๆ เธอมีความดื้อรั้น ชอบเอาชนะอยู่กรายๆ บวกกับพอนึกถึงหน้าหล่อๆ ที่นิ่งยิ่งกว่ารูปปั้นนั่นแล้ว เธอก็รู้สึกท้าทายและอดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวเองให้ฮึดว่า

"ฉันไม่ถอดใจแน่!"