ตอนที่ 2

ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ไปชั่วขณะ เมื่อม่านมุกตอกกลับด้วยประโยคที่ว่าเธอคือคนที่เก็บเขากลับมา อวิ๋นยังคงนั่งพิงผนังด้วยท่าทีระแวดระวัง นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างประเมินสถานการณ์

ม่านมุกไม่ได้สนใจสายตาคุกคามนั้น เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทรวดทรงอวบอิ่มตามแบบฉบับคนเจ้าเนื้อขยับไปมาขณะที่เธอเดินไปหยิบขวดน้ำเปล่ามารินใส่แก้วแล้วยื่นส่งให้คนเจ็บ

“กินน้ำสิ ปากคุณแห้งจนแตกหมดแล้ว”

ชายหนุ่มมองแก้วน้ำพลาสติกในมือเธอสลับกับใบหน้ากลมกลึง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมรับแก้วน้ำนั้นมาดื่มจนหมด ม่านมุกรับแก้วกลับไปวางไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนจะลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งลงตรงหน้าเขา แขนอวบยกขึ้นกอดอกเตรียมพร้อมสำหรับซักไซ้ไล่เลียง

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณตื่นแล้วและดูท่าทางจะพูดรู้เรื่อง เราก็มาคุยกันหน่อยดีกว่า” เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เมื่อคืนคุณนอนจมกองเลือดอยู่ข้างทาง ฉันแบกคุณกลับมาทำแผลให้แบบงูๆ ปลาๆ แต่แผลคุณลึกมาก ถ้าปล่อยไว้อาจจะติดเชื้อได้ ฉันว่าคุณควรไปโรงพยาบาล”

“ฉันไม่ไป” อวิ๋นตอบสวนกลับมาทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

ม่านมุกขมวดคิ้ว “ทำไมถึงไม่ไป คุณโดนแทงมานะ หรือว่าไม่มีเงิน ค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวฉันออกให้ก่อนก็ได้ โรงพยาบาลรัฐแถวนี้ราคาไม่แพงหรอก”

“ฉันไม่มีเอกสารประจำตัว” เขาโกหกหน้าตาย “กระเป๋าเงินหายไปหมดแล้ว”

“งั้นก็ไปแจ้งความ” เธอเสนอทางเลือกใหม่ทันที “ไปสถานีตำรวจให้เขาลงบันทึกประจำวันไว้ ตำรวจจะได้ช่วยตามเรื่องให้ด้วย คุณโดนปล้นมาใช่ไหมล่ะ หรือโดนพวกนักเลงรุมทำร้าย”

อวิ๋นนิ่งไปชั่วอึดใจ เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้พาเขาไปหาตำรวจได้ เรื่องที่เขาถูกลอบกัดเมื่อคืนเป็นฝีมือของคนในวงการเดียวกัน หากเรื่องถึงหูตำรวจหรือเป็นข่าวออกไป ธุรกิจและคนของเขาที่ฮ่องกงอาจจะได้รับผลกระทบไปด้วย

“ฉันไม่อยากเป็นข่าว ไม่อยากยุ่งยากกับตำรวจ” เขาตอบปัด “แค่โดนพวกเด็กวัยรุ่นดักปล้น ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน”

“แต่คุณเกือบตายนะ” ม่านมุกเถียงกลับเสียงเขียว “ถ้าฉันไม่ไปเจอเข้า คุณคงนอนเลือดหมดตัวตายอยู่ตรงกองขยะนั่นแหละ แล้วถ้าคุณไม่ยอมไปโรงพยาบาล ไม่ยอมไปแจ้งตำรวจ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่พวกโจรหนีคดีมา ฉันไม่อยากซวยติดคุกข้อหาให้ที่กบดานโจรหรอกนะ”

“ฉันไม่ใช่โจร”

“แล้วเป็นใคร”

“คนธรรมดาที่เพิ่งโดนปล้น” เขาตอบนิ่งๆ ไม่มีวี่แววของความลุกลี้ลุกลนใดๆ ทั้งสิ้น

ม่านมุกถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอมองผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตที่แม้จะเปื้อนเลือดและขาดวิ่นแต่เนื้อผ้าก็ดูออกว่ามีราคา กางเกงสแล็กตัดเย็บอย่างดี รูปร่างสูงใหญ่และผิวพรรณที่ดูไม่เหมือนคนทำงานหาเช้ากินค่ำทั่วไป ทำให้เธอรู้สึกตะหงิดใจกับคำว่าคนธรรมดาของเขาเหลือเกิน

แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมพูด และเธอก็ไม่มีเวลามานั่งเค้นคอใครตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวจึงเลือกที่จะปล่อยผ่านไปก่อน

“เอาเถอะ ฉันจะพยายามเชื่อว่าคุณเป็นแค่คนดวงซวยที่โดนปล้นก็แล้วกัน” เธอปัดมืออย่างรำคาญใจ “คุณนั่งพักไปก่อน เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้กิน จะได้กินยาแก้อักเสบ”

พูดจบม่านมุกก็เดินเลี่ยงไปยังมุมห้องที่ถูกจัดไว้เป็นครัวเล็กๆ เธอหยิบหม้อใบย่อมมาตั้งเตาไฟฟ้า ฉีกซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อลงไปต้ม ตามด้วยไข่ไก่และผักกาดขาวที่เหลืออยู่ในตู้เย็น กลิ่นหอมของผงปรุงรสลอยอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ

อวิ๋นลอบมองแผ่นหลังที่มีน้ำมีนวลของผู้หญิงแปลกหน้า เขาเพิ่งมีโอกาสได้สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างจริงจัง ห้องพักนี้เล็กมากจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงกล่องสี่เหลี่ยม ผนังห้องมีรอยด่างดำ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเก่าและผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้าน

ไม่กี่นาทีต่อมา ม่านมุกก็ยกชามบะหมี่ควันฉุยมาวางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตรงหน้าเขา พร้อมกับช้อนสแตนเลสและส้อมหนึ่งคู่

“กินสิคะ จะได้กินยา” เธอบอกพลางทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิฝั่งตรงข้าม

อวิ๋นก้มมองเส้นบะหมี่สีเหลืองที่ลอยอยู่ในน้ำซุปสีเข้มสลับกับเศษผักกาดขาวเหี่ยวๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเกิดมาในตระกูลเหลียงที่เป็นมหาเศรษฐีแห่งฮ่องกง อาหารทุกมื้อถูกปรุงโดยเชฟฝีมือดีและคัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศ เขาไม่เคยต้องมากินอาหารที่ดูไร้คุณค่าทางโภชนาการแบบนี้มาก่อน

เขาช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเธอ นิ่งเงียบ ไม่ขยับมือไปแตะช้อนส้อมเลยแม้แต่นิดเดียว

“มองหน้าฉันแล้วมันจะอิ่มไหมคุณ กินเข้าไปสิ” ม่านมุกคะยั้นคะยอ

“นี่คืออะไร” เขาถามเสียงเรียบ

“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไง คุณเกิดมาไม่เคยเห็นหรือไง”

“ฉันไม่กินของพวกนี้”

ม่านมุกอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ มืออวบยกขึ้นเท้าสะเอวทันที “คุณคะ คุณเป็นคนเจ็บที่เพิ่งโดนปล้นมาจนหมดตัวนะ ฉันอุตส่าห์ให้ที่ซุกหัวนอนแถมต้มบะหมี่ใส่ไข่ให้กินก็บุญแค่ไหนแล้ว อย่ามาทำตัวเป็นคุณชายเลือกกินแถวนี้ กินๆ เข้าไปเถอะจะได้กินยา”

อวิ๋นยังคงนั่งนิ่ง เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับคำต่อว่าของเธอ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมกินของในชามเช่นกัน เขาแค่ใช้สายตาเรียบเฉยจ้องมองชามบะหมี่สลับกับใบหน้าของเธอเป็นเชิงปฏิเสธอย่างเงียบๆ

“โอ๊ย คนเจ็บอะไรเรื่องเยอะชะมัด” ม่านมุกบ่นอุบอิบ ขยี้ผมตัวเองอย่างขัดใจ “ถ้าไม่กินก็อดไปเลยนะ ฉันจะต้องไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานแล้ว สายป่านนี้เจ๊เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยด่าเปิงแน่”

เธอสะบัดหน้าเดินตึงตังคว้าผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าเดินออกไปเข้าห้องน้ำปล่อยให้อวิ๋นนั่งอยู่กับชามบะหมี่เพียงลำพัง