ตอนที่ 3

​นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่เสียบสายชาร์จทิ้งไว้ตรงมุมห้องใกล้กับกองหนังสือเรียน ความเจ็บปวดจากแผลที่สีข้างยังคงรบกวนการเคลื่อนไหว แต่อวิ๋นชินชากับความเจ็บปวดระดับนี้ไปเสียแล้ว ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท เมื่อแน่ใจว่าเจ้าของห้องยังไม่ออกมา เขาจึงจัดการปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ โชคดีที่เธอไม่ได้ตั้งรหัสผ่านอะไรไว้

​อวิ๋นเปิดเบราว์เซอร์เข้าสู่ระบบเครือข่ายลับที่เขาตั้งค่าไว้กับลูกน้องคนสนิท พิมพ์ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่ตัวอักษรเพื่อระบุพิกัดที่อยู่ปัจจุบันและสถานะความปลอดภัยของตัวเอง ส่งตรงไปยังเครือข่ายของตระกูลเหลียง

​สมองของบอสใหญ่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว การลอบโจมตีเมื่อคืนแม่นยำและกะทันหันเกินไป เส้นทางการเดินทางของเขาเป็นความลับระดับสูง มีเพียงคนในระดับหัวกะทิไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ นั่นหมายความว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในองค์กร การหวนกลับไปปรากฏตัวในตอนนี้เท่ากับเดินกลับไปเข้าค่ายกลของศัตรู เขาจำเป็นต้องแกล้งหายสาบสูญไปสักพัก เพื่อล่อให้พวกงูพิษเผยหางออกมา และห้องเช่าซอมซ่อของผู้หญิงธรรมดาคนนี้ ก็คือจุดบอดที่ปลอดภัยที่สุดที่ไม่มีใครคาดคิดถึง

​ชายหนุ่มจัดการลบประวัติการใช้งานและข้อความทุกอย่างจนสะอาดหมดจด วางโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิมในองศาที่เป๊ะเหมือนก่อนหน้านี้ทุกประการ ก่อนจะกลับมานั่งพิงผนังในตำแหน่งเดิม

​เขาลอบวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้หญิงที่ชื่อม่านมุก เธอโวยวาย ขี้บ่น และดูเหมือนจะหงุดหงิดตลอดเวลา แต่เธอกลับไม่ได้ค้นตัวเขาเพื่อหาของมีค่า ทั้งที่กระเป๋าเสื้อด้านในของเขามีนาฬิกาเรือนละหลายล้านซุกซ่อนอยู่ เธอแค่บ่นเรื่องความลำบาก แต่ก็ยังเจียดเงินซื้อยาและแบ่งอาหารให้เขากิน ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หวังผลประโยชน์ เธอแค่ทิ้งคนเจ็บไม่ลงเท่านั้น

​เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น ม่านมุกเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับมัดผมชื้นๆ ขึ้นเป็นมวยลวกๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนและโครงหน้ากลมกลึง เธอเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะญี่ปุ่น มองชามบะหมี่ที่เส้นอืดพองเต็มชามแล้วก็ต้องถอนหายใจ

​“ไม่กินจริงๆ ด้วย” เธอบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบแผงยาแก้อักเสบและยาแก้ปวดวางแหมะลงบนโต๊ะ

​ม่านมุกลอบมองผู้ชายแปลกหน้าที่นั่งหลับตาพิงผนังอยู่ ความคิดในหัวของเธอตีกันยุ่งเหยิงมาตั้งแต่เมื่อคืน ใจหนึ่งก็อยากจะโทรแจ้งตำรวจให้มารับตัวเขาไปพ้นๆ แต่อีกใจก็หวาดกลัว สภาพเขาโดนฟันมาปางตายขนาดนี้ ถ้าเกิดพวกที่ทำร้ายเขาตามมาเจอ หรือตำรวจเรียกเธอไปสอบสวนในฐานะผู้ต้องสงสัย ชีวิตที่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำของเธอคงพังพินาศแน่ๆ

​จะไล่ตะเพิดออกไปตอนนี้ เขาก็คงล้มพับอยู่หน้าประตูห้อง กลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตึกให้ซวยหนักกว่าเดิม สุดท้ายความหวาดระแวงก็พ่ายแพ้ให้กับความสงสารและข้อจำกัดในชีวิต เธอตัดสินใจทิ้งเขาไว้ที่นี่ชั่วคราว อย่างน้อยเขาก็บาดเจ็บหนักจนไม่มีแรงจะลุกมาทำอันตรายเธอได้ในตอนนี้

​หญิงสาวเดินไปกวาดเงินสดที่มีอยู่น้อยนิดและของมีค่าไม่กี่ชิ้นยัดใส่กระเป๋าผ้าใบเก่งอย่างรวดเร็ว ป้องกันไว้ก่อนเผื่อเขาฟื้นไข้แล้วคิดจะขโมยของเธอหนีไป

​“ฉันต้องไปทำงานแล้ว ข้าวเที่ยงคุณก็หากินเองแถวนี้แล้วกัน ยานี่กินหลังอาหารด้วย” เธอกระชับสายกระเป๋า มองคนเจ็บเป็นเชิงสั่งลา “ฉันจะกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ ถ้าคุณดีขึ้นแล้วก็รีบออกไปจากห้องฉันซะนะ”

​อวิ๋นนั่งนิ่งมองการกระทำของเธอ ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ

​ม่านมุกหมุนตัวเดินออกจากห้องไป จัดการล็อกแม่กุญแจจากด้านนอกอย่างแน่นหนาสองชั้น ก่อนจะสับเท้าวิ่งออกไปทำงานเพื่อหาเงินมาประทังชีวิตตามปกติ

​เสียงปลดล็อกแม่กุญแจดังขึ้นอีกครั้งในช่วงหัวค่ำ ม่านมุกผลักประตูเข้ามาในห้องพักด้วยสภาพเหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง รูปร่างอวบอิ่มทรุดตัวลงนั่งแหมะบนพื้นห้องอย่างหมดสภาพ ในมือของเธอมีถุงพลาสติกใส่กล่องข้าวผัดกะเพราร้อนๆ ที่เพิ่งแวะซื้อมาจากร้านอาหารตามสั่งหน้าปากซอย

​เธอมองไปยังมุมห้อง อวิ๋นยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นในท่าเดิม ราวกับว่าเขาไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลยตลอดทั้งวัน ชามบะหมี่อืดๆ ถูกดันไปไว้ริมโต๊ะ

​“นี่คุณนั่งสมาธิอยู่หรือไง” เธอทักพลางแกะกล่องข้าวผัดกะเพราวางลงตรงหน้าเขา “ฉันซื้อข้าวกล่องมาให้ บะหมี่คุณไม่กิน ข้าวนี่ก็น่าจะกินได้นะ ถ้านี่คุณยังไม่กินอีก ฉันจะปล่อยให้คุณหิวตายแล้วจริงๆ ด้วย”

​อวิ๋นมองกล่องข้าวที่มีควันกรุ่น กลิ่นหอมฉุนของใบกะเพราและพริกพอลอยมาเตะจมูกบ้าง เขาหิวจนแสบท้องมาตั้งแต่บ่าย ชายหนุ่มยอมหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวเข้าปากเงียบๆ รสชาติของมันจัดจ้านและเผ็ดร้อน แต่มันก็ดีกว่าเส้นบะหมี่อืดๆ เมื่อเช้าหลายเท่านัก

​ม่านมุกนั่งนวดน่องของตัวเองพลางลอบสังเกตคนเจ็บ เขาหน้าตาดีมาก คิ้วเข้ม จมูกโด่ง รับกับโครงหน้าคมสัน ท่าทางการกินก็ดูมีมารยาทผิดกับสภาพเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด

​“แผลเป็นยังไงบ้าง” เธอถามขึ้นมาลอยๆ

​“ดีขึ้น” เขาตอบสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าจากกล่องข้าว

​“งั้นก็ดี” หญิงสาวพยักหน้า เธอกวาดสายตามองรอบห้องสี่เหลี่ยมรูหนูของตัวเองที่มีพื้นที่แค่พอนอนได้คนเดียว การมีผู้ชายตัวโตขนาดนี้มานั่งอยู่ตรงกลางห้อง ทำให้พื้นที่ที่แคบอยู่แล้วยิ่งดูอึดอัดเข้าไปใหญ่

​“หายเมื่อไหร่ก็กลับไปนะคะ บ้านฉันเล็ก ไม่มีที่ให้คุณอยู่หรอก” ม่านมุกพูดออกไปตามตรง เธอรับภาระเลี้ยงดูใครเพิ่มไม่ได้จริงๆ ลำพังแค่ค่าเช่าห้องกับค่ากินอยู่ของตัวเองก็เอาแทบไม่รอดแล้ว

​อวิ๋นหยุดชะงักช้อนในมือ เขาวางช้อนลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มช้อนขึ้นมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยรอยด่างดำ ผนังที่เริ่มลอกร่อน และมองเลยมายังหญิงสาวที่นั่งนวดขาตัวเองอยู่บนพื้น

​ลูกน้องของเขากำลังเริ่มแผนการกวาดล้างตามคำสั่งลับ และเขาจะปรากฏตัวตอนนี้ไม่ได้เพื่อความปลอดภัยของแผนการทั้งหมด เขายังต้องการสถานที่กบดาน และผู้หญิงตรงหน้าคือฉากบังหน้าชั้นดีที่ศัตรูไม่มีวันตามรอยเจอ

​เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของม่านมุก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหมายบางอย่างที่ไม่อนุญาตให้เธอปฏิเสธ

​“ตอนนี้ฉันยังกลับไม่ได้”

ม่านมุกเบิกตากว้างกับคำตอบหน้าตาเฉยนั้น เธอผุดลุกขึ้นยืนค้ำเอวทันที

“เดี๋ยวสิคุณ จะมาอยู่แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีเงินเลี้ยงดูใครเพิ่ม ลำพังค่าเช่าห้องกับค่าข้าวแต่ละมื้อฉันยังต้องแทบจะขาลากหางานทำเพิ่ม ถ้าคุณจะอยู่ต่อ ใครจะจ่ายค่าเช่า ใครจะจ่ายค่าน้ำค่าไฟ”

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังยืนโวยวายด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวเก่าที่พับวางอยู่ข้างๆ หยิบนาฬิกาข้อมือเรือนหรูส่งให้เธอ

“รับนี่ไว้ก่อน ถือเป็นค่าเช่าและค่าอาหารของฉันในระหว่างนี้”

ม่านมุกรับนาฬิกาเรือนนั้นมาพลิกดู แม้จะดูไม่ออกว่าเป็นรุ่นอะไรแต่ความหนักและวัสดุก็บ่งบอกว่ามันเป็นของแท้และมีราคาสูง หญิงสาวหรี่ตามองคนเจ็บอย่างประเมิน

“ก็ได้ ในเมื่อมีของมาค้ำประกันค่าใช้จ่าย ฉันจะยอมให้อยู่ต่อชั่วคราว แต่คุณต้องห้ามทำตัววุ่นวาย และถ้าแผลหายดีเมื่อไหร่ก็ต้องรีบย้ายออกไปทันที เข้าใจไหม”

อวิ๋นพยักหน้ารับเงียบๆ เป็นอันตกลงตามเงื่อนไขของเจ้าของห้อง