ตอนที่ 4

เช้าวันต่อมา

​เสียงถุงพลาสติกเสียดสีกันดังสวบสาบเมื่อม่านมุกวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง รูปร่างมีน้ำมีนวลในชุดเสื้อยืดและกางเกงวอร์มตัวโคร่งขยับไปมาอย่างกระฉับกระเฉง เธอจัดการเทข้าวต้มหมูใส่ชามใบกระเบื้อง เลื่อนไปตรงหน้าผู้ชายที่ยังคงนั่งพิงผนังอยู่ในตำแหน่งเดิมราวกับถูกสตาฟไว้

​เสื้อเชิ้ตตัวเก่าของเขาถูกซักและตากจนแห้งแล้ว เธอนำมาให้เขาใส่ชั่วคราวไปก่อน แม้จะดูยับย่นไปบ้างแต่ก็ดีกว่าปล่อยให้คนเจ็บนั่งเปลือยท่อนบนรับลมจากพัดลมเก่าๆ

​“กินข้าวต้มสิคุณ วันนี้ฉันซื้อร้านเจ้าอร่อยมาให้เลยนะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิฝั่งตรงข้ามและตักข้าวต้มในชามของตัวเองเข้าปาก

​อวิ๋นหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารเงียบๆ เขาไม่แสดงท่าทีต่อต้านเหมือนเมื่อวานแล้ว ทว่านัยน์ตาสีเข้มยังคงฉายแววระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา

​ม่านมุกเคี้ยวข้าวต้มจนแก้มตุ่ย พลางจ้องมองผู้ชายร่วมห้องอย่างพิจารณา ถึงเขาจะดูเรื่องเยอะและเข้าถึงยาก แต่การต้องอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันโดยไม่รู้จักแม้แต่ชื่อก็ดูจะแปลกเกินไปหน่อย หญิงสาวกลืนอาหารลงคอแล้วตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น

​“จะว่าไป เราอยู่ด้วยกันมาเข้าวันที่สองแล้ว ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย” ม่านมุกวางช้อนลง วางมือทั้งสองข้างไว้บนตักและฉีกยิ้มเป็นมิตร “ฉันชื่อมุกดาพร เรียกสั้นๆ ว่ามุก หรือม่านมุกก็ได้ แล้วคุณล่ะชื่ออะไร”

​อวิ๋นชะงักมือที่กำลังตักข้าวต้ม เขารับรู้ได้ถึงความร่าเริงและจริงใจที่ส่งผ่านมาทางน้ำเสียงของผู้หญิงตรงหน้า ท่าทางของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเคลือบแคลงสงสัย เหมือนแค่คนอยากผูกมิตรกับเพื่อนร่วมห้องเท่านั้น

​เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง การบอกชื่อจริงกับคนแปลกหน้าอาจไม่ใช่เรื่องฉลาดในสถานการณ์เช่นนี้ แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่รอคอยคำตอบ เขากลับเลือกที่จะบอกความจริงออกไปบางส่วน

​“อวิ๋น” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

​“อวิ๋น” ม่านมุกทวนคำพลางพยักหน้าเบาๆ “ชื่อแปลกดี ไม่ค่อยเหมือนชื่อคนไทยเลย เป็นลูกครึ่งเหรอ”

​“อืม” เขาตัดบทสั้นๆ และตักข้าวต้มกินต่อ เป็นสัญญาณว่าไม่อยากตอบคำถามอะไรเพิ่มเติมอีก

​ม่านมุกยักไหล่ เธอไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าคนเจ็บจอมเรื่องมากคนนี้ชื่ออวิ๋น

​ช่วงบ่ายของวัน

​ม่านมุกนั่งจัดหนังสือเรียนและเอกสารติวสอบอยู่มุมห้อง ขณะที่อวิ๋นลุกขึ้นยืนและเดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง เขาแง้มผ้าม่านออกเพียงเล็กน้อย สายตากวาดมองออกไปด้านนอกอย่างละเอียด ท่าทางการยืน การวางน้ำหนักเท้า และความตื่นตัวของเขาดูเฉียบขาดเกินกว่าจะเป็นแค่คนดวงซวยที่ถูกวัยรุ่นดักปล้น ม่านมุกแอบลอบมองแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วเกิดความสงสัยในใจ ผู้ชายคนนี้เหมือนมีสัญชาตญาณของการระวังภัยอยู่ในสายเลือด

​“คุณมองหาอะไรอยู่เหรอ” เธอทักขึ้นมาลอยๆ

​อวิ๋นปล่อยมือจากผ้าม่าน หันกลับมามองเธอ “เปล่า แค่ดูว่าแถวนี้มีคนพลุกพล่านไหม”

​“ซอยนี้คนไม่ค่อยเยอะหรอก ส่วนใหญ่ก็ต่างคนต่างอยู่” ม่านมุกตอบพลางเก็บสมุดใส่กระเป๋า “เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้อยาทำแผลเพิ่มที่ร้านขายยาหน้าปากซอย คุณเอาอะไรไหม”

​“ไม่ต้อง” เขาตอบสั้นๆ “แล้วก็รีบไปรีบกลับ อย่าเถลไถล”

​ม่านมุกขมวดคิ้วนิดหน่อยกับน้ำเสียงที่คล้ายจะออกคำสั่ง แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ เธอหยิบกระเป๋าผ้าใบเก่งขึ้นสะพายและเดินออกจากห้องไป แม้จะยอมผูกมิตรจนรู้ชื่อของเขาแล้ว แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็สั่งให้เธอจัดการคล้องแม่กุญแจล็อกประตูจากด้านนอกอย่างแน่นหนาเหมือนเดิม เพื่อความไม่ประมาท

​ม่านมุกยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมขณะเดินกางร่มไปตามทางเดินแคบๆ ของซอยที่คุ้นเคย เธอแวะซื้อยาและอุปกรณ์ทำแผลจนครบถ้วน ขากลับเธอตั้งใจจะเดินลัดเลาะไปอีกซอยเพื่อซื้อขนมครกเจ้าประจำ ทว่าเพิ่งเลี้ยวพ้นหัวมุมตึกแถวเก่าๆ เธอก็ต้องชะงักฝีเท้า

​ชายฉกรรจ์สามคนในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเข้มยืนขวางทางเดินอยู่ พวกเขามีท่าทีคุกคามและกำลังสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังตามหาใครบางคน หนึ่งในนั้นหันมาสบตากับม่านมุกพอดี

​“เฮ้ย น้องสาว” ชายคนที่มีรอยแผลเป็นเหนือคิ้วส่งเสียงเรียกพลางเดินตรงเข้ามาหา “แถวนี้มีคลินิกเถื่อนหรือพวกหมอกระเป๋าบ้างไหม”

​ม่านมุกใจหล่นวูบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาดีแน่ๆ หญิงสาวพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติและส่ายหัว

​“ไม่รู้อ่ะพี่ แถวนี้มีแต่ร้านขายยาหน้าปากซอย” เธอตอบด้วยน้ำเสียงซื่อๆ และเบี่ยงตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง

​“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน” ชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวพรวดเข้ามาขวางทาง มือหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าท่อนแขนอวบของม่านมุกเอาไว้แน่น “แถวนี้มีคนเจ็บหนักผ่านมาบ้างหรือเปล่า หน้าตาหล่อๆ มีแผลโดนฟัน ถ้าโกหกแกเจ็บตัวแน่”