สำนักเมฆินทร์

“เฮือก! เหวินเอ๋อร์ อย่าไป”

เสียงคนเมาสะดุ้งตื่นกลางดึก เขาฝันเห็นสตรีในดวงใจลาจากไปตลอดกาล ไม่เหลือแม้กระทั่งวิญญาณคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ อย่างที่เคยรู้สึกอยู่ทุกวัน

ร่างสูงเดินโซซัดโซเซไปยังห้องหนังสือ แล้วรื้อค้นหาป้ายวิญญาณซึ่งแอบนำมาซุกซ่อนไว้ แทนที่จะนำไปเก็บในห้องเคารพศพตามธรรมเนียมปฏิบัติ

สองมือของคนเมายังคงพยายามรื้อค้นไปทั่วห้องหนังสือ และปัดป่ายไปทั่วชั้นวางหนังสืออย่างไร้สติ จังหวะหนึ่งได้ปัดโดนป้ายวิญญาณอย่างแรง ทำให้ป้ายไม้ตกลงมาจากที่สูงจนแตกกระจัดกระจาย

“เหวินเอ๋อร์ อย่าไป!”

เพราะทำพิธีเหนี่ยวรั้งดวงจิตมานานหลายปี เลยนำป้ายสตรีในดวงใจมาแอบซ่อนให้ลับตาคน ทว่าวันนี้เขากลับทำพังด้วยตนเอง

“กลับมา กลับมาหาข้า เหวินเอ๋อร์”

เสียงแหบห้าวเรียกขานสตรีในดวงใจทั้งน้ำตา ครั้งนี้นางจากไปแล้วจริง ๆ จากไปไม่มีวันหวนคืน 

อีกด้านหนึ่งย่านชานเมืองหลวง ซึ่งอยู่คนละฟากฝั่งกับพระราชวังแคว้นไห่ ในรัชสมัยของฮ่องเต้จ้าวไห่เฟิง มีสำนักศึกษาขนาดใหญ่ตั้งเด่นตระหง่านตา

ชาวแคว้นไห่ล้วนนับถือคนที่สำเร็จการศึกษา จากสำนักศึกษาสุดแสนเข้มงวดแห่งนี้ หากไร้ซึ่งฝีมือคงไม่มีโอกาสแม้กระทั่งเข้าไปศึกษา

ไม่ได้เกี่ยวกับค่าเล่าเรียนราคาแพง แต่เป็นเพราะการคัดเลือกลูกศิษย์สุดหฤโหดนั่นเอง

สำนักเมฆินทร์คือนามของสำนักศึกษามีชื่อเสียง ซึ่งเน้นสอนเรื่องวรยุทธ์และการใช้อาวุธ โดยไม่ได้จำกัดเพียงบุรุษเท่านั้น หากสตรีมีฝีมือก็สามารถเข้ามาเล่าเรียนได้ และไม่แยกฐานันดรศักดิ์แต่อย่างใด

ลูกศิษย์ของสำนักเมฆินทร์ มีตั้งแต่เหล่าองค์ชายระหว่างอายุสิบปีถึงยี่สิบปี ตลอดจนบุตรหลานของชาวบ้านที่มีหน่วยก้านดี ก็สามารถเข้ามาเรียนรู้วรยุทธ์จากอาจารย์ผู้ทรงภูมิได้ทุกคน

สำนักศึกษาแห่งนี้ แยกการปกครองออกจากทางการอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งการแทรกแซงจากเหล่าขุนนางน้อยใหญ่

แม้กระทั่งฮ่องเต้ของแคว้นยังต้องไว้หน้าหลายส่วน

ภายในอาณาเขตของสำนักเมฆินทร์ เจ้าสำนักมีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว

ฉินมู่เหยียนเจ้าสำนักเมฆินทร์วัยสามสิบปี เป็นบุรุษรูปงามเพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ และวรยุทธ์อันสูงส่งเป็นหนึ่งในแคว้นไห่

ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ เคร่งครัดในระเบียบปฏิบัติ และมีนิสัยพูดน้อยเน้นลงมือกระทำ เห็นหน้านิ่ง ๆ ทว่าใจดีกับเหล่าบรรดาลูกศิษย์ผู้ใฝ่รู้อย่างเท่าเทียม

ฉินมู่เหยียนดูแลสำนักศึกษาแห่งนี้ ต่อจากท่านอาจารย์ผู้ลาลับ มีศิษย์น้องคนสนิทอีกสามคน คอยช่วยเหลืองานด้านการบริหารต่าง ๆ

คนแรก ตงเฉียน ศิษย์น้องชายวัยยี่สิบแปดปี นิสัยห้าวหาญไม่หวั่นเกรงสิ่งใด ภักดีต่อเจ้าสำนักแต่เพียงผู้เดียว ดูแลงานเรื่องการคัดเลือกลูกศิษย์ในแต่ละปี

คนที่สอง ห่าวซีเหมิน ศิษย์น้องชายวัยยี่สิบห้าปี นิสัยเงียบขรึมไม่ต่างจากเจ้าสำนัก จงรักภักดีต่อสำนักเมฆินทร์ไม่ต่างจากศิษย์พี่ ช่วยดูแลงานด้านการฝึกฝนลูกศิษย์ ตลอดจนจัดหาอาวุธมาให้เหล่าอาจารย์ผู้สอน

คนที่สาม เถียนลี่ลี่ ศิษย์น้องหญิงวัยยี่สิบสามปี นิสัยร่าเริงยิ้มง่าย และชอบดูแลเจ้าสำนักเกินกว่าหน้าที่ตนเอง ช่วยดูแลเรื่องบัญชีใช้จ่ายในสำนักเมฆินทร์

หากกล่าวถึงเหล่าศิษย์น้องของฉินมู่เหยียน แล้วไม่กล่าวถึงสตรีคนสำคัญอีกหนึ่งคนเห็นทีจะไม่ได้

เจ้าสำนักเมฆินทร์ผู้รูปงาม ไม่ใช่ชายหนุ่มสถานภาพโสดแต่อย่างใด เขาแต่งงานมาสองปีแล้วกับสตรีนามจางเหมยฮัว บุตรีคนเดียวของเจ้าสำนักธารา สหายสนิทของท่านอาจารย์ผู้ลาลับ

ทว่าชีวิตคู่ของทั้งสองเรียกได้ว่าต่างคนต่างอยู่ เพราะจางเหมยฮัวเป็นนายหญิงของสำนัก ที่ประพฤติตนแตกต่างจากสามีโดยสิ้นเชิง

เจ้าสำนักมีนิสัยเจ้าระเบียบ พร้อม ๆ กับมีเมตตาต่อเหล่าบรรดาลูกศิษย์ แต่ฮูหยินของเขากลับทำร้ายคนอื่นที่ขวางหูขวางตานาง โดยไม่สนใจรักษาเกียรติของสามีเลยสักนิด

จางเหมยฮัวมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง ใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตผิดสตรี ถึงขึ้นเคยสั่งโบยสาวใช้จนตาย ทั้งยังชอบแอบออกจากสำนักเมฆินทร์ เพื่อไปเที่ยวหอนายโลมในเมืองอยู่บ่อยครั้ง

“สตรีผู้นั้นอยู่ที่ใด ข้าไม่เจอหน้านางมาสามวันแล้ว”

เพราะนิสัยย่ำแย่เกินกว่าจะรับไหว ฉินมู่เหยียนจึงไม่อยากเอ่ยนามภรรยาสักเท่าไร

“อยู่ในเรือนขอรับนายท่าน วันก่อนมีท่านหมอมาที่เรือนนู้น เป็นไปได้ว่านายหญิงอาจจะเจ็บไข้ขอรับ”

“ค่ำนี้ข้ามีธุระที่ใดหรือไม่”

“มีพูดคุยหารือธุระ กับคุณหนูเถียนขอรับ” ผู้ช่วยคนสนิทรายงานตารางนัดหมายให้ผู้เป็นนายรับรู้

“เลื่อนออกไปไม่มีกำหนด คราวหน้าหากไม่มี ตงเฉียน กับซีเหมิน เข้าร่วมพูดคุยหารือด้วย ห้ามรับนัดเถียนลี่ลี่เพียงลำพังอย่างเด็ดขาด”

เขาเป็นบุรุษที่แต่งงานแล้ว การพูดคุยกับสตรีเพียงลำพังย่อมไม่ควรกระทำ ต่อให้ภรรยาผู้นั้นจะไม่สมควรรับเกียรติเลยสักนิด แต่เกียรติของเขาจำเป็นต้องคงไว้ตลอดชีวิต

“แต่คุณหนูเถียนบอกว่ามีธุระสำคัญ ข้าน้อยเลยไม่กล้าขัด”

“เจ้าเป็นคนของผู้ใดกันแน่!”

น้ำเสียงดุดันมาพร้อมกับสายตาจ้องเขม็ง ทำให้ผู้ช่วยแข้งขาอ่อนแรงด้วยหวั่นเกรงถูกลงทัณฑ์

“ข้าน้อยเป็นคนของนายท่านขอรับ!”

“จำไว้ให้ขึ้นใจ ไม่มีธุระใดสำคัญกว่าเรื่องที่ข้าสั่ง”

“ขอรับนายท่าน”

เฉินจื้อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นชายอาภรณ์สีเข้มลวดลายก้อนเมฆประณีตงดงาม พลิ้วไหวปลิวสะบัดตามแรงอารมณ์ของเจ้าตัว

หากไม่ไหวตัวขยับหลบได้ทันกาล ชายอาภรณ์หนัก ๆ คงฟาดเข้าใบหน้าของเขาเป็นแน่

สองขาแข็งแรงองอาจกว่าผู้ใด ก้าวเดินตรงไปยังเรือนหลังใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนนอนของตน

ประมุขฉินมู่เหยียนกับภรรยา แยกเรือนกันนอนตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานด้วยเหตุผลนานัปการ และแน่นอนว่าทั้งสองคนไม่เคยเข้าหอกันเลยสักครั้ง!