ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!)

วันนี้อากาศปลอดโปร่งแจ่มใส อิงอวิ๋นเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม หมู่มวลเมฆฟูฟ่องล่องลอยเคลื่อนคล้อยตามแรงลม

เมฆสีขาวอ่อนนุ่ม ดูไปก็ช่างเหมือนขนมสายไหมที่เธอชอบกิน แล้วดูนั่นสิ! มันประกอบเป็นรูปเป็นร่างต่าง ๆมากมาย เมื่อบวกกับการผสมผสานจินตนาการที่เธอเสริมแต่งลงไป

บ้างก็เห็นเป็นรูปคน รูปสัตว์ หรือสิ่งของ ช่างดูเพลิดเพลินตา เธอคลี่ยิ้มบางระบายอยู่เต็มใบหน้า แล้วหันมายิ้มอิ่มเอม ให้กับคนข้าง ๆที่เดินเคียงข้างกันมาจนตาหยี

“อิงอิง อิงอาภา” นั่นคือชื่อของเธอ และยังมีชื่อจีนว่าอิงอวิ๋น ส่วนประวัติโดยสังเขปของเธอนั้นคือเป็นซีอีโอสตาร์ตอัป อายุราว ๓๐ ปี ลูกครึ่งไทยเชื้อสายจีนแผ่นดินใหญ่ ที่เหล่ากง เหล่าม่า อพยพหอบเสื่อผืนหมอนใบ นั่งเรือสำเภาข้ามน้ำข้ามทะเลนานเป็นแรมเดือนเพื่อมาตั้งรกรากที่นี่

อิงอวิ๋นมีประวัติจัดได้ว่าไม่ธรรมดา ดีกรีเป็นถึงเชฟอาหารคาวหวานและยังพ่วงตำแหน่งเฮดเชฟในร้าน มิหนำซ้ำเธอยังมีแฟรนไชส์ธุรกิจหลายสาขาในเมืองไทย

ส่วนการศึกษาจบจากสถาบันสอนทำอาหารชั้นนำระดับโลก อย่าง เลอ กอร์ดอง เบลอ ประเทศฝรั่งเศส นับว่าชีวิตของอิงอวิ๋น ประสบความสำเร็จในทุกด้าน

ไม่ว่าจะเป็น การเงิน การงาน และแม้แต่ในเรื่องความรักอันแสนหวานชื่น เพราะตอนนี้อิงอวิ๋น เพิ่งแต่งงานกับพี่ “ห่าวหราน”ซึ่งเป็นคนจีนแท้ ๆ พวกเขารู้จักกันตอนไปดีลงานเรื่องธุรกิจร้านอาหารที่จะตีตลาดในเมืองจีนเมื่อหลายเดือนก่อน

และห่าวหรานก็ได้คุกเข่าขอเธอแต่งงานหลังจากที่คบกันได้เพียงสามเดือนเท่านั้น

ความรักผลิบานขึ้นอย่างรวดเร็วและตกลงแต่งงานกันไวปานสายฟ้าแลบ แต่เธอขอนั่งยันนอนยันว่าไม่ได้ท้องก่อนแต่งอย่างแน่นอน อิงอวิ๋นเชื่อว่าความรักไม่ต้องการเวลา ในเมื่อเจอคนที่ใช่แล้วก็ไม่มีอะไรต้องรีรออีก

วันนี้สามีพามาฮันนีมูนและทำกิจกรรมแอดเวนเจอร์แบบที่เธอชอบ พี่ห่าวหรานสามีเธอช่างเป็นคนดีนัก เขาตามใจเธอทุกอย่าง เธอชี้นกก็เป็นนก ชี้ไม้ก็เป็นไม้!

อิงอวิ๋นกระหยิ่มย่องในใจ ‘ไม่มีใครดีกว่าสามีฉันแล้ว’

“อา! วันนี้อากาศสดชื่นดีเสียจริงเลยว่าไหมพี่ห่าว”อิงอวิ๋นหลับตาพริ้มสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

“เห็นไหม พี่บอกแล้วว่าเธอต้องชอบแน่ แต่พวกเรารีบไปบนนั้นกันเถอะนะ”ห่าวหรานแย้มยิ้มชี้ไปยังหอคอยสูงเบื้องหน้า คาดคะเนจากความสูงแล้วน่าจะประมาน ๖๐ เมตรได้

ห่าวหรานจูงมือภรรยาตัวน้อย เดินไปยังกระเช้าสลิงที่อยู่เบื้องล่าง ที่จะนำพาพวกเขาไต่ระดับขึ้นไปเพื่อไปยังฐานหอคอยสูงกลางอากาศด้านบน

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวัน ที่อิงอวิ๋นได้ทำเรื่องน่าตื่นเต้น เพราะมันคือการกระโดดบันจี้จัมพ์เป็นครั้งแรกในชีวิต สิ่งนี้เป็นหนึ่งในบัคเก็ต ลิสต์ ที่หมายมาดว่าต้องทำก่อนตายให้ได้

น่าแปลกนัก...ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูร้อน แต่ก็ไม่รู้สึกร้อนอบอ้าวจนเกินไป จะว่าไปก็ผิดวิสัยอากาศในเมืองไทยอยู่มาก

ที่คนมักจะพูดติดตลกว่าร้อนเหมือนซ้อมตกนรก สายลมพัดเอื่อยเฉื่อยปะทะใบหน้างาม จิ้มลิ้ม พริ้มเพรา ปากนิด จมูกหน่อย ตามแบบฉบับสาว หมวยอินเตอร์ และตอนนี้พวกเขาก็ขึ้นมาถึงหอคอยสูงแล้ว

“อิงอิง กระโดดเลยสิ” ห่าวหรานเอ่ยรบเร้าอยู่ข้าง ๆ เมื่อสังเกตเห็นเธอละล้าละลังอยู่นานแล้ว อิงอวิ๋นชะโงกมองไปยังเบื้องล่าง เห็นเป็นป่ารกทึบมีแม่น้ำไหลพาดผ่าน จู่ ๆ ก็เกิดลังเลและรู้สึกใจหวิวขึ้นมา

“ใจเย็น ๆ สิพี่ห่าว ฉันขอทำใจสักครู่ แล้วพี่ล่ะจะกระโดดกับฉันไหม”อิงอวิ๋นเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงคำถามส่วนห่าวหรานส่ายหน้าหวือปฏิเสธทันทีแบบไม่ต้องคิด

“พี่จะรอเป็นกำลังใจให้เธอ อยู่ตรงนี้ เธอก็รู้ว่าพี่ไม่กล้าเสี่ยง”อิงอวิ๋นพยักหน้ารับคำ เพราะเข้าใจในตัวสามีดี เขากลัวความสูง แต่ทว่าเขาก็ยังอยู่เป็นเพื่อนเธอ ‘สามีช่างน่ารักเสียจริง!’

เมื่อพร้อมแล้วเธอก็พยักหน้าให้พนักงานมาติดตั้งอุปกรณ์เซฟตี้ พนักงานเมื่อติดอุปกรณ์เรียบร้อยแล้วเขาก็ขยับตัวเบี่ยงออกไปทางด้านหลังปล่อยให้อิงอวิ๋นใช้เวลาทำสมาธิ ส่วนห่าวหรานก็ถอยห่างออกมาอยู่ด้านหลังเช่นกัน

เธอหลับตาแน่นเรียกขวัญและกำลังใจให้กับตัวเอง อิงอวิ๋นพรูลมหายใจเข้าออกแผ่วเบา ทำสมองให้โล่ง...เพียงครู่ก็ลืมตาขึ้น

“พี่ห่าว ฉันพร้อมแล้วค่ะ”นางหันไปบอกเขาแล้วร่างบางก็ก้าวขาเดินไปหยุด ณ จุดปล่อย มองลงไปเบื้องล่างอีกครา ความสูงระดับนี้ ก็น่าเสียวไส้อยู่เหมือนกัน จากที่ไม่กลัวก็เริ่มกลัวและขาสั่นขึ้นมา...ทั้งที่คิดว่าเตรียมตัวเตรียมใจมาเป็นอย่างดีแล้วแท้ ๆ...

“กระโดดเลยสิ อิงอิง”ห่าวหรานเอ่ยรบเร้า เมื่อเห็นเธอเริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าสามีมีแววตาที่แปลกไปจนน่าขนลุก

“พี่ห่าว จับมือฉันหน่อยค่ะ ฉันอยากได้กำลังใจจากพี่”แวบหนึ่งที่เธอเห็นห่าวหรานทำหน้าไม่สบอารมณ์นัก แต่กระนั้นเขาก็ปรับสีหน้าทันควัน จากนั้นเดินเข้ามาใกล้ ๆแล้วยื่นมือให้ ร่างบางจึงคว้าหมับจับมือเขาไว้แน่น

“พี่ห่าว ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ฉันรักพี่นะคะ”อิงอวิ๋นคลี่ยิ้ม ไม่รู้เพราะเหตุใด ถึงอยากพูดออกไปแบบนั้น ในใจเธอรู้สึกแค่อยากบอกรักเขา

อิงอวิ๋นหันหลังกลับไปยังจุดเดิมอีกครา เธอพร้อมแล้วที่จะกระโดดลงไป ตามที่เธอตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก...

ผลัก!

“อ๊ะ! กรี๊ด”

เสียงกรีดร้องดังอื้ออึง เมื่อตะกี้เธอถูกผลักลงมาและตอนนี้ไม่นะ...

ผึง!

“เชือกขาด ช่วยด้วย! กรี๊ด”

ก่อนที่ร่างจะดิ่งลงพื้นพสุธา สติพลันดับวูบลง ปิดทุกการรับรู้ อิงอวิ๋นหัวใจวายก่อนที่ร่างจะตกลงกระแทกพื้นดับอนาถเบื้องล่าง ใครเลยจะคิดว่าการกระโดดบันจี้จัมพ์จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต...

‘มันก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องทนเห็นร่างของตัวเองแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา’

“ฮือ ท่านแม่ ๆ ท่านตื่นเถิดขอรับ ข้าจะไม่ดื้อ ข้าจะไม่ซน ข้าจะไม่วิ่งหนี เวลาที่ท่านตีข้าแล้ว ฮึกท่านแม่”

“แง้ ๆ ๆ”

หนังตาเริ่มกระตุก ‘หูฝาดไปหรือ? ฉันตายไปแล้วนี่’

“แง้ ๆ” เสียงร้องไห้จ้ายังคงดังอื้ออึงอยู่ใกล้ ๆทั้งเสียงเด็กเล็ก และเสียงทารกร้องระงมจนแสบแก้วหู

“เฮือก!”