หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!

หนิงหมิงเยว่ขุนพลหญิงแห่งบูรพา นางเป็นคนเข้มแข็งและเก่งกาจ มีนิสัยเปิดเผยและซื่อตรง ถึงกระนั้นคนที่ซื่อตรงก็มีความลับที่เก็บซ่อนเอาไว้ลึกสุดหยั่ง

หนิงหมิงเยว่แอบรักมู่ไป่หาน ผู้เป็นสหาย

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน เป็นทั้งเพื่อนสนิทและสหายร่วมรบ เป็นทั้งศิษย์พี่และศิษย์น้องที่กลมเกลียว ความเป็นและความตาย เผชิญหน้ามาร่วมกันหลายครั้งหลายหน ฝ่าฟันอุปสรรคมาตั้งมากมาย ความรู้สึกที่หนิงหมิงเยว่มีให้มู่ไป่หานชัดเจนเด่นชัดในใจนาง

หากแต่ สหายก็คือสหาย

นางพึงใจ แต่มู่ไป่หานไม่

เขามีสตรีที่รัก คนที่คิดจะครองคู่อยู่กิน คนที่เรียบร้อยอ่อนหวานแตกต่างจากนางที่แข็งกระด้างดุดันดุจพยัคฆ์ หนิงหมิงเยว่ยอมรับและไม่เคยคิดล้ำเส้น หากไม่ใช่เพราะเรื่องราวในคืนนั้น ที่เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ไปตลอดกาล หนึ่งจอกสุรา ยากนักจะลืมเลือน

จากเพื่อนสนิท กลับมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินเลย

จากคนที่ใกล้ชิด ตอนนี้ยิ่งชิดใกล้จนแนบแน่น

ทั้งสองร่างพันผูกไว้ด้วยกันแล้ว แต่มีหนึ่งคนที่พึงพอใจ แต่อีกคนไม่กล้าแม้จะยอมรับมัน แล้วพวกเขาจะพัฒนาความสัมพันธ์นี้ต่อไปได้เช่นไร เมื่อสหายต้องเปลี่ยนเป็นสามีภรรยา

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อใด อาจจะเป็นตอนที่แคว้นฉินรบกับแคว้นจ้าว แคว้นเซี่ยเล่นงานอาณาจักรเฟิงหยวน แคว้นถูประสบกับภัยแล้ง หรืออาณาจักรตงประสบกับภัยหนาว แต่ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะอยู่ที่แคว้นหรือเมืองใดผลกระทบนั้นก็กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก นำพามาซึ่งโรคระบาด

ก่อนที่โรคนั้นจะแปรเปลี่ยนคนธรรมดาให้บ้าคลั่ง

พวกเขาเริ่มกัดกินกันเอง หายนะของมนุษย์ดำเนินมาจนสุดทาง กระทั่งสัตว์ธรรมดายังดุร้าย ราชวงศ์แต่ละแคว้นล่มสลาย ผู้ฝึกยุทธ์ต้องขึ้นมาปกครอง กลายเป็นเจ้าครองเมือง สร้างกำแพงสูงชันปกป้องตนเอง

ที่แดนใต้ อาณาจักรเฟิงหยวนต่อให้เจอกับภัยพิบัติรุนแรงหรือพวกซากศพที่รุกราน ในยุคล่มสลายพวกเขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความมั่นคง แผ่นดินที่ปกครองด้วยราชวงศ์สือ องค์กษัตริย์สือเทียนมากด้วยบารมีอย่างแท้จริง พระองค์ครองราชย์ด้วยความเที่ยงธรรม ส่งผลให้เฟิงหยวนเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนทางใต้

พวกเขามีกองกำลังทหารและแสนยานุภาพที่ยากจะต่อกร ต่อให้ประสบกับภัยร้ายก็ไม่ถึงกับขาดแคลน

นอกจากอาวุธอาณาจักรเฟิงหยวนมีการประมงที่แข็งแกร่ง แม้จะเป็นก่อนหน้านี้หรือยุคล่มสลายอาหารย่อมเป็นที่ต้องการ ราชทูตสามารถแลกเปลี่ยนเสบียงกับยารักษาและสมุนไพรมาได้ มีการค้าขายกับชาวแดนอื่นอยู่เป็นประจำ

เพราะเหตุนี้อาหารการกินจึงไม่บกพร่อง ชาวเมืองไม่อดอยากล้มตาย

พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่แม้ไม่ได้ดีแต่ก็ไม่ยากลำบาก ต่อให้รอบนอกจะรายล้อมไปด้วยพวกซากศพก็ตาม

พวกซากศพคือสิ่งใด มันก็คือศพที่เดินได้

เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ซึ่งชีวิต

ก่อนหน้านี้ทางใต้มีการรบราอยู่บ่อยครั้ง ซากศพกองพะเนินแม้จะเผาหรือฝังดิน สุดท้ายหากยังมีการฆ่าฟัน ศพไม่มีวันหมดสิ้นไป

กระทั่งวันหนึ่งซากศพที่นอนนิ่งเริ่มมีการเคลื่อนไหว พวกมันราวกับถูกพิษร้ายกัดกิน เรือนร่างเน่าเฟะก็ยังลุกเดินมองมนุษย์เป็นอาหาร ไล่กัดกระชากโจมตี

ประตูเมืองจำต้องปิดสนิท

นับเป็นตัวอันตรายที่สุด

กระนั้นหากอยู่หลังกำแพง พวกเขาก็จะมีชีวิตรอดปลอดภัย ทุกชีวิตดำเนินไป แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างก็ตาม

ในค่ำคืนหนึ่ง อากาศที่แดนใต้ไม่ได้ร้อนอบอ้าวเท่าใดนัก หากแต่สองร่างที่แนบชิดกลับเร่าร้อนจนเกินทน หนิงหมิงเยว่ดิ้นรนทรมานเผชิญหน้ากับศัตรูนับร้อยยังไม่ทำให้นางสั่นไหวได้เช่นเขา ร่างสูงใหญ่ที่ถาโถมกายเข้ามาอย่างไร้ปรานีกระชั้นถี่ ผิวพรรณสีเข้มเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและผู้สร้างร่องรอยนั้นก็คือนาง

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่สมควร หากแต่ฤทธิ์ของสุราทำให้ทั้งสองร่างขาดสติ สำหรับบุรุษคำว่าขาดสติคงใช้ได้ แต่สตรี นางไม่ได้ขาดสติ ทั้งยังรับรู้ทุกอย่างและการกระทำ

แต่ก็ยินยอม สุราเป็นเพียงสิ่งกระตุ้นความรัญจวน

มือเล็กบีบไปที่แขนแกร่ง บุรุษเหนือร่างจึงลดแรงบดขยี้ที่เมล็ดบัวสีหวานลง รู้จักกันมาเนิ่นนาน ไม่คิดว่าภายใต้เสื้อเกราะแกร่งจะซุกซ่อนปทุมถันคู่งามที่เต็มกำมือ ร่างสูงตัวสั่นเทิ้ม ฟังเสียงครวญครางของคนใต้ร่างด้วยความฉงน มู่ไป่หานใจเต้นระรัว ยอมรับว่าสุขสมมาก

โดนฟันด้วยคมดาบนางไม่เคยร้อง แต่พอเขาเป็นผู้แทงเข้าออกด้วยแท่งหยกร้อนนางกลับร้องลั่น ชายหนุ่มจึงยอมรับผิด เป็นเพราะดาบของเขาแข็งแรงและใหญ่เกินไป