ชีวิตใหม่ สามีใหม่?

สามวันมานี้นับตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาในร่างจางเหมยฮัว ภรรยาเพียงคนเดียวของประมุขสำนักเมฆินทร์ อดีตวิญญาณสาวแสนคลุ้มคลั่ง ไม่ได้ก้าวขาออกจากเรือนนอนเลยสักวัน

นางทำเพียงลุกเดินไปชำระล้างร่างกายในห้องอาบน้ำ และนั่งรอคอยสำรับอาหารกับยาหลังมื้ออาหาร ซึ่งสาวใช้จะนำมามอบให้ถึงเรือนนอน

“ชิงหว่าน เอาสำรับไปเก็บเถิดข้าอิ่มแล้ว เจ้ากินมื้อเช้าให้อิ่มค่อยกลับมาช่วยข้าแต่งกาย”

วาจาสุภาพใจดีเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท หลังรับประทานอาหารแล้วเสร็จ เป็นเช่นนี้มาสามวันแล้ว คนฟังนึกแปลกใจมากเลยเอ่ยถามสักหน่อย

“นายหญิงเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ ข้ารู้สึกว่านายหญิงแปลกไป”

“แปลกอย่างไร”

“นายหญิงท่าทางใจเย็นกว่าเดิมเจ้าค่ะ”

ถึงแม้ในใจของชิงหว่าน อยากบอกว่านายหญิงพูดจาสุภาพไม่โมโหร้ายดังเดิม แต่นางกล้ากล่าวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“ไม่ดีรึ”

“ดีเจ้าค่ะ”

“ชิงหว่าน ข้าแค่เบื่อหน่ายชีวิตเดิม นิสัยเดิม ๆ เลยลองอยู่แบบสงบสุขดูบ้าง”

แท้จริงแล้วนางเบื่อหน่ายการล่องลอยแบบวิญญาณมากกว่า มีเพื่อนคุยด้วยเช่นนี้นับว่าดียิ่ง สวรรค์คงเมตตาให้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้ง เพราะชีวิตก่อนอายุสั้นเกินไป

พระชายารองซูจิ่งเหวิน คือสตรีในห้องหอผู้มีจิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม และไม่ใช่คนถือตัวกับบ่าวไพร่ เมื่อมาอยู่ในร่างสตรีนิสัยเจ้าอารมณ์ คนใกล้ชิดจึงสังเกตได้ง่ายถึงความเปลี่ยนแปลง

ทว่าเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจปรับเปลี่ยนเลยสักนิด นางยังคงไว้ซึ่งนิสัยเดิมตามจิตวิญญาณ ไม่จำเป็นต้องแกล้งใจร้าย ลำพังการกระทำแสนเลวร้ายของร่างเดิม ก็แทบไม่กล้าก้าวขาออกจากเรือน ด้วยหวั่นเกรงคมดาบของสามี

จางเหมยฮัวคนเดิม ชอบแอบออกไปทำเรื่องไม่ดีนอกสำนักเมฆินทร์ นับว่ายังดีที่ร่างกายนี้ยังคงสะอาดผุดผ่อง ยังไม่ถูกชายอื่นพรากสิ่งหวงแหนของสตรีไป

แต่หากช้าไปกว่านี้ก็ไม่แน่ เนื่องจากในอีกเจ็ดวันข้างหน้า เจ้าตัวได้นัดหมายพูดคุยในที่ลับตาคน กับนายโลมขายศิลป์ไม่ขายร่างผู้หนึ่ง

นัดเสพสมกันล่ะสิไม่ว่า เสียงในใจนางบ่งชัดเช่นนี้!

ด้วยเหตุนี้ ซูจิ่งเหวินในร่างจางเหมยฮัว จึงเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเพราะกำลังตั้งสติยอมรับเรื่องใหม่ ๆ โดยเฉพาะการพบหน้าสามีใหม่ ผู้มีตำแหน่งไม่ด้อยไปกว่าอ๋องเจ็ดเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างพูดคุยอยู่กับสาวใช้คนสนิท ซึ่งติดตามมาจากสำนักธาราของบิดา สาวใช้ที่สามีจัดเตรียมไว้คอยดูแลงานเรือน ก็เดินเข้ามาแจ้งเรื่องสำคัญ

“ขออภัยนายหญิงเจ้าค่ะ”

“มีเรื่องใดหรือ” วาจาใจดีเอ่ยขานรับ ดวงตากลมโตจ้องมองผู้มาใหม่อย่างสงสัยใคร่รู้

ปกติสาวใช้คนอื่น ๆ ไม่ค่อยกล้าเข้ามาใกล้หากไม่เรียกหา ที่มายืนอยู่ตรงนี้คงเพราะมีเรื่องสำคัญเป็นแน่

“ท่านประมุขมาขอพบนายหญิงเจ้าค่ะ ยามนี้กำลังนั่งรออยู่ศาลาหลังเรือน”

สาวใช้อายุน้อยกว่าผู้เป็นนาย แก้มแดงสุกปลั่งด้วยความเขินอายนายหญิงของสำนัก

ยามที่นายหญิงไม่ใจร้าย ช่างมีเสน่ห์เหลือล้นเกินบุรุษ นางแทบไม่กล้ามองใบหน้าเย้ายวนตานั้นตรง ๆ ยิ่งได้ยินน้ำเสียงเนิบนาบขานรับ สาวใช้ยิ่งเก็บอาการชื่นชมแทบไม่อยู่

“ประมุขฉินมู่เหยียน”

เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามคนผู้นี้มานาน แต่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้ตนจะอยู่ในตำแหน่งภรรยาของเขา

‘ท่านประมุขสำนักเมฆินทร์ผู้เลื่องชื่อ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมาขอพบนางถึงเรือนนอน’

ใบหน้าสวยหวานเย้ายวน ชะงักแน่นิ่งไปด้วยกำลังคิดทบทวนถึงความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา

ทั้งสองไม่เคยเข้าหอกันสักครั้ง สามีไม่ค่อยพูดกับภรรยาสักเท่าไร มีเพียงภรรยาที่คอยจับผิดหาเรื่องเขากับศิษย์น้องหญิง

“ท่านประมุขได้บอกหรือไม่ว่ามีธุระอันใด ข้าสวมอาภรณ์ไม่ค่อยเหมาะสมต่อการออกไปนอกเรือน คงต้อง...”

กล่าวยังไม่ทันจบประโยค ก็มีเสียงห้วนดุเอ่ยแทรกบทสนทนาระหว่างสาวใช้ในเรือน

“ข้าขึ้นมาหาถึงเรือนนอน คงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอาภรณ์กระมัง”

สายตาคมกริบลอบสำรวจไปรอบ ๆ เรือนนอนหลังใหญ่ ซึ่งเขาไม่เคยก้าวเข้ามาเลยสักครั้ง นับตั้งแต่แต่งงานกันมาสองปี วันนี้ไม่รู้อะไรดลใจให้มาพบภรรยาถึงเรือนนอน

“ข้าไม่ค่อยสบาย ท่านควรรออยู่ด้านนอก ประเดี๋ยวติดไข้”

ร่างนี้เพิ่งหายไข้จริง ๆ ส่วนสาเหตุของอาการล้มป่วยยังไม่รู้แน่ชัดเพราะความทรงจำส่วนนั้นขาดหายไป คงต้องรอวันที่ท่านหมอกลับมาตรวจร่างกายอีกครั้งค่อยสอบถามดู

“ป่วย เรียกหมอมาตรวจหรือยัง”

“มาแล้วเจ้าค่ะ ได้พักไปสามวันก็ดีขึ้นมากแล้ว”

“แต่ข้าว่ายังไม่ดีขึ้น”

จะดีขึ้นได้อย่างไรกัน ปกติสตรีใจร้ายผู้นี้ขว้างปาข้าวของในเรือนทุกครั้งที่ป่วยไม่ใช่หรอกหรือ บางครั้งเสียงเอะอะด่าทอสาวใช้ ยังดังไกลไปถึงเรือนนอนของเขา

ทว่ายามนี้กลับหมดแรงอ่อนล้าไปทั้งตัว แม้กระทั่งด่าทอสาวใช้ยังไม่มีแรง เขาเดินเข้ามาในเรือนยังไม่ได้ยินเสียงก่นด่าผู้ใดเลย

“ท่านประมุข ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ ไม่เชื่อท่านลองดูข้าจะเดินให้ดู” 

ร่างอวบอัดทรมานใจชายลุกขึ้นจากเตียงนอน แล้วก้าวเดินเข้าหาสามี ขณะที่สวมเพียงอาภรณ์บางเบาสบาย ๆ

บุรุษตรงหน้าเป็นสามีเจ้าของร่าง ไม่จำเป็นต้องกระมิดกระเมี้ยนเขินอายต่อกัน อีกอย่างอาภรณ์ชุดนี้ไม่ได้น่าเกลียดสักหน่อย ปิดมิดชิดทุกจุดแค่แนบเนื้อเล็กน้อย

“นี่เจ้า! เหตุใดไม่สวมเสื้อคลุมให้ดีเสียก่อน”

“...” จางเหมยฮัว

“ไปสวมเสื้อคลุมให้ดี” สายตาคมจ้องมองอย่างตำหนิ ตามนิสัยเจ้าระเบียบ

นับตั้งแต่แต่งงานกันมาสองปี เขาไม่เคยก้าวเข้ามาในเรือนหลังนี้ จึงไม่ได้ถือสาหาความสักเท่าไร ทว่าต้องกล่าวตักเตือนกันบ้าง หากเป็นบุรุษอื่นเข้ามาคงไม่แคล้วถูกกระทำเรื่องไม่ดีเป็นแน่

เมื่อถูกตำหนิทั้งน้ำเสียงและสายตา เจ้าของเรือนจึงเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนามาสวมให้เรียบร้อย

“เขินอายยิ่งกว่าสาวพรหมจรรย์”

‘หรือว่ายังไม่เคย’

ประโยคหลังเจ้าตัวแอบคิดคนเดียวอยู่ในใจ