ตอนที่ 6 กับดักน้ำผึ้ง

อาคารกระจกสูงของ KC. LUXURY AUTO สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนประติมากรรมคริสตัลขนาดยักษ์ โลโก้สีเงินนูนเด่นอยู่เหนือประตูทางเข้า ให้ความรู้สึกหรูหราแบบไม่พยายามอวด. พาขวัญก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม Signature ของแบรนด์กลิ่นหนังผสมไม้หอมที่ให้ความรู้สึกมั่งคั่งและเข้าถึงยาก 

 “ตื่นเต้นชะมัด…ตึกจริงสวยกว่าที่เห็นในเว็บอีกแก… บริษัทระดับท็อปขนาดนี้ ถ้าเราได้ทำงานที่เดียวกันนะ จะเป็นอะไรที่คอมพลีทมาก” อัญญากระซิบเบา ๆ พร้อมกับปรับสูทตัวเองให้เข้าที่

พาขวัญพยักหน้า พยายามซ่อนมือที่เย็นเฉียบ “นั่นสิแอน แต่คนสมัครเยอะขนาดนี้ ดูแต่ละคนสิ เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจทั้งนั้นเลย เราจะรอดไหมนะ” พาขวัญตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างตั้งแต่ยืนในล็อบบี้ เพดานสูง 

เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อน และสายตาของพนักงานต้อนรับที่สุภาพแต่ประเมินทุกการเคลื่อนไหว พวกเธอได้รับบัตรผู้มาติดต่อ และถูกเชิญขึ้นไปยังชั้นสัมภาษณ์

ห้องรับรองผู้สมัครกว้าง โปร่ง เงียบ มีผู้สมัครอีกประมาณสิบกว่าคนนั่งรออยู่ ทุกคนดูเก่ง ดูมั่นใจ และดูพร้อมพอ ๆ กัน พาขวัญกำแฟ้มเอกสารแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องเครียด” อัญญากระซิบ

“อย่างน้อยเราก็ไม่ได้มาคนเดียว” คำว่า เรามาด้วยกัน ทำให้พาขวัญคลายกังวลลง เธอพยักหน้า โดยไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มเมื่อไหร่ มือที่ถือแฟ้มเอกสารคลายมือลงเล็กน้อย

การสัมภาษณ์ดำเนินไปตามระบบ HR สองคน ฝ่ายการตลาดหนึ่งคน คำถามคม แต่เป็นมืออาชีพ

พาขวัญตอบได้ดี เธอพูดถึง Brand Experience, Emotional Trigger, ความทรงจำของผู้บริโภค ได้อย่างฉะฉาน ชัดเจน ฝ่ายการตลาดพยักหน้า HR จดโน้ตบ่อยกว่าปกติ ช่วงท้าย คนหนึ่งถามขึ้นเหมือนเป็นคำถามทั่วไป

“ถ้าคุณต้องทำงานกับผู้บริหารระดับสูงโดยตรง คุณคิดว่าตัวเองรับมือได้ไหมคะ”

พาขวัญชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบตามจริง “ถ้าเป็นเรื่องงาน…ดิฉันคิดว่าความชัดเจนและความเข้าใจบทบาทสำคัญที่สุดค่ะ ตำแหน่งไม่ใช่ปัญหา ถ้าเรารู้ว่าต้องสร้างคุณค่าอะไรให้เขา”

ไม่มีใครแสดงสีหน้า แต่มีใครบางคนจดบันทึกบรรทัดนั้นไว้

“คุณตอบดีมาก” ผู้สัมภาษณ์พูด 

“รอฟังผลนะคะ หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน”

พาขวัญยิ้มตอบ “ขอบคุณค่ะ”

ก่อนเดินออกมาจากห้อง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... หลังกระจกเงาบานใหญ่ในห้องนั้น มีชายหนุ่มในสูทสีเข้มกำลังนั่งกอดอก จ้องมองทุกการขยับริมฝีปากของเธอผ่าน One-way mirror อย่างเงียบเชียบ

สามวันต่อมา 

“ขวัญ ฉันได้งานแล้ว” เสียงอัญญากรี๊ดลั่นโทรศัพท์ 

“ตำแหน่ง Marketing Trainee ตรงตามที่สมัครเป๊ะ”

พาขวัญยิ้มกว้าง ดีใจกับเพื่อน “ยินดีด้วยแก เก่งอยู่แล้วเพื่อนฉัน”

“แล้วของแกว่าไง”

“ยังไม่มีอีเมลเลยแก สงสัยจะแห้ว” หัวใจเธอกลับวูบโหว่ง... อีเมลของเธอยังไม่มา หรือว่าเธอจะไม่ผ่าน

“อาจจะยังมาช้า ใจเย็นแก” 

ทว่าวินาทีนั้น เสียง Notification ก็ดังขึ้น

Subject: Additional Consideration – KC. Luxury Auto

อีเมลไม่ได้เขียนว่า Congratulations เหมือนของอัญญา แต่มันกลับยื่นข้อเสนอที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด: ตำแหน่ง Executive Assistant – Brand & Special Project เนื้อหาเขียนอย่างสุภาพ เป็นทางการ และสั้นเกินคาด

จากการสัมภาษณ์ ทางผู้บริหารเล็งเห็นศักยภาพของคุณ จึงขอเสนอให้พิจารณาบทบาท Executive Assistant – Brand & Special Project ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ทำงานใกล้ชิดกับฝ่ายบริหาร หากคุณสนใจ กรุณาเข้าพบเพิ่มเติม

พาขวัญอ่านซ้ำสองรอบ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“แอน…ฉันได้รับอีเมลแล้วว่ะ แต่…” เธอบอกเพื่อน พร้อมกับส่งข้อความในอีเมลไปให้ดู

“ของฉันมันไม่เห็นเหมือนของแก”

อัญญาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับหลังอ่านจบ

“เฮ้ย นี่มันโอกาสชัด ๆ เลยนะ ของฉันก็ได้ตรงตามประกาศทุกอย่าง ขั้นตอนปกติสุด ๆ แต่ของแกนี่คือโดนมองเห็น ไม่ใช่ทุกคนจะถูกดึงไปใกล้ผู้บริหารนะเว้ย”

พาขวัญกัดริมฝีปาก “แต่มันไม่ใช่ตำแหน่งที่ฉันสมัคร…”

“แกไม่ได้แย่งงานใคร แกโดน…เลือก ต่างหาก แกเหมาะกับงานนี้อยู่แล้ว ตอบตกลงไปเลยเพื่อนรัก” คำนั้น… ทำให้เธอนิ่งไป ถ้าคนที่มีเหตุผลอย่างอัญญายังเห็นว่าเหมาะ ก็คงไม่มีอะไรผิดปกติจริง ๆ

ห้องรับรองชั้นบนสุดของ KC. LUXURY AUTO เงียบสงบ ผนังกระจกใสมองเห็นเมืองทั้งเมืองอยู่ใต้เท้า บรรยากาศหรูหรา พาขวัญนั่งหลังตรงบนโซฟาหนังวัวแท้ มือทั้งสองข้างประสานกันบนตักเพื่อข่มอาการสั่น สูทสีอ่อนพอดีตัวทำให้เธอดูเป็นมืออาชีพขึ้น แต่แววตายังใสซื่อประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ประตูห้องเปิดออกอย่างช้าๆ ชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาทำให้เธอถึงกับลืมหายใจ ทำให้หัวใจเธอสะดุดวูบ เขาคือ…ผู้ชายจากร้านกาแฟ

“คุณธัน...” ชื่อหลุดออกจากปากเธอโดยไม่รู้ตัว เศรษฐวัฒน์หยุดเท้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ 

เขาไม่ได้ใส่เชิ้ตขาวพับแขนเหมือนวันนั้น แต่เขาอยู่ในชุดสูทเต็มยศที่ขับเน้นอำนาจจนน่าเกรงขาม เขายกยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

“ดูเหมือนเราจะมีเรื่องให้คุยกันยาวกว่าในร้านกาแฟนะครับ” น้ำเสียงเขานิ่ง เรียบ และควบคุมได้ดีเกินไป 

พาขวัญหน้าแดงนิด ๆ “ค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะ…”

“ผมคือผู้สัมภาษณ์วันนี้” เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ

“ขวัญ… เอ่อ ดิฉัน... ไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าคุณคือ...”

“เศรษฐวัฒน์ครับ ประธานบริหารของที่นี่” เขาตัดบทอย่างสุภาพแต่นิ่งลึก พลางหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม 

“ถ้าคุณรู้สึกไม่สะดวกใจเพราะเราเคยเจอกันข้างนอก ผมสามารถเรียก HR เข้ามาร่วมฟัง...”

“ไม่เป็นไรค่ะขวัญ... เอ่อ ดิฉันสบายใจค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย” เธอรีบพูดทันที

เขาพยักหน้า สายตาคมมองเธอเหมือนกำลังประเมินทุกลมหายใจ

“งั้นเริ่มเลย” เขาเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองพอร์ตโฟลิโอของเธอ

“จากประวัติของคุณ เราเห็นว่าคุณมีทักษะการสื่อสารเชิงอารมณ์ดีมาก” เศรษฐวัฒน์เสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผมไม่ได้มองหาคนเก่งที่สุด” เขาพูดโดยไม่หันมา

“แต่ผมต้องการคนที่มี Sensibility สูงพอจะเข้าใจอารมณ์ของแบรนด์ เข้าใจคำว่า ความรู้สึก โดยไม่ต้องถูกสอน ซึ่งคุณโชว์ให้เห็นในห้องสัมภาษณ์แล้วว่าคุณมีมัน” เขาหันกลับมา สายตานิ่ง ลึก และอ่านยาก

“ผมเห็นแล้วในห้องสัมภาษณ์คุณทำได้ดี คุณตอบคำถามเรื่องแบรนด์ได้ชัดเจนกว่าที่คาด และ…”

พาขวัญฟังอย่างตั้งใจ หัวใจเต้นแรง

“เรามีตำแหน่งหนึ่ง” เขาพูดต่อ

“เป็นตำแหน่ง Executive Assistant – Brand & Special Project ตำแหน่งนี้ไม่ได้เปิดรับทั่วไป” เศรษฐวัฒน์พูด เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย รัศมีคุกคามจางๆ แผ่ออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว

 “ตำแหน่ง EA – Brand & Special Project นี้คุณจะขึ้นตรงกับผมคนเดียว งานจะหนักและกดดันกว่า Trainee ทั่วไป... แต่ผมคิดว่าคุณเหมาะกับมันที่สุด”

คำว่า เหมาะ ฟังดูเป็นมืออาชีพ ไม่มีคำว่าพิเศษ ไม่มีอะไรชวนสงสัย เขาอธิบายต่ออย่างเป็นขั้นเป็นตอน งานสนับสนุนผู้บริหาร ช่วยเตรียมข้อมูล ประสานงาน และเรียนรู้งานเชิงกลยุทธ์จากใกล้ชิด ไม่มีคำว่าเลขา ไม่มีคำว่าแผนการ มีเพียงประโยคเดียวที่ชัดเจน พาขวัญสบตากับดวงตาที่อ่านยากคู่นั้น เธอเห็นเพียงโอกาสสำคัญในอาชีพ 

“เงินเดือนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ส่วนสวัสดิการอยู่ในระดับเดียวกับตำแหน่งที่คุณสมัคร เพียงแต่เส้นทางเติบโตต่างกัน”

“คุณพร้อมไหม พร้อมจะเริ่มงานจันทร์หน้าไหมครับ... คุณพาขวัญ”

พาขวัญพยักหน้าช้า ๆ รู้สึกว่า… นี่คือโอกาสเรียนรู้ ไม่ใช่การถูกยกขึ้นเหนือใคร