共有

บทที่ 224

作者: เจ้าเหมียวแวววาว
เหตุการณ์วินาศสันตะโรในอดีตนั้นเอง

คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ฉุดกระชากสวี่ซื่อให้ดิ่งลงสู่ก้นเหวแห่ง
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
ロックされたチャプター
コメント (1)
goodnovel comment avatar
Jidapa Thawinwong
ชาวจีน เขียนนวนิยายรัก อ่านแล้วเครียด ปวดหัวกับความอิลุงตุงนังของครอบครัวฝ่ายหญิง ฝ่ายชาย เขียนให้เยอะ ให้ยุ่งไว้ก่อน อ่านทีแรกๆก็ทำท่าจะสบายๆใจ ยิ่งอ่านยิ่งปวดกบาลแทน
すべてのコメントを表示

最新チャプター

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 730

    ภายใต้ชุดของเหลียงเจียเหยียนคือเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟของบาร์แม้จะบอกว่าเป็นเด็กเสิร์ฟ แต่ก็สวมสูทผูกเนกไทมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อผ้าด้อยคุณภาพบางเฉียบ แนบชิดติดไปกับมัดกล้ามเนื้อจนเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน เต็มไปด้วยความตึงแน่นเปี่ยมพลังบนศีรษะของเหลียงเจียเหยียนยังคาดที่คาดผมปุกปุยอันหนึ่งเอาไว้ด้วยขับให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเจินหลิ่นพูดจบ เขาก็ยื่นมือไปกุมมือของฮั่วสวินเจินขึ้นมา แล้วพาไปวางทาบไว้บนแผ่นอกของตัวเองแรงเต้นอันทรงพลังของหัวใจดังตุบ ๆ อยู่ใต้ฝ่ามือของฮั่วสวินเจิน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ชายหนุ่มพรมมา กลิ่นอายความเย็นเยือกของสนซีดาร์ผสมผสานเข้ากับกลิ่นเหล้าภายในห้องส่วนตัว ลอยอบอวลเข้ามาในโพรงจมูกของฮั่วสวินเจินพร้อมกัน“คุณผู้หญิงอยากให้ผมถอดไหมครับ?”สายตาของเขาจ้องตรงดิ่งเข้ามาในดวงตาของฮั่วสวินเจินอย่างไม่หลบเลี่ยงริมฝีปากขยับเปล่งเสียงไร้เสียงว่า “ฮั่วสวินเจิน”เขากล่าวเรียกชื่อของเธอ มือข้างหนึ่งกดทับมือของเธอเอาไว้ แนบชิดติดอยู่กับร่างกายของเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนีปลายนิ้วของฮั่วสวินเจินร้อนผ่าวเธอถูกกล

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 729

    “คุณพ่อคุณแม่ของเธอเนี่ย ถ้าไม่ได้ไปทำอาชีพแฮกเกอร์คงเสียดายความสามารถแย่ นี่เบอร์ที่พี่เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อเดือนที่แล้วเองนะ”แม้ว่าซูเหวินเฉียงจะล้มละลายและไม่มีทรัพย์สินเงินทองติดตัวหลงเหลืออยู่เลย แต่เครือข่ายความสัมพันธ์ในอดีตก็ยังคงอยู่จริง ๆ ยิ่งไปกว่าคราวไหน ๆ หลายคนต่างก็รู้ดีว่าซูหว่านกำลังคบหาดูใจอยู่กับซาลวี่เอินเมื่อเขาเอ่ยปากถามหาเบอร์โทรศัพท์ของซาลวี่เอินจากบรรดาพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจเก่า ๆ ฝ่ายนั้นย่อมยินดีบอกให้อย่างแน่นอน การยอมขายน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรซูหว่านใช้นิ้วคลึงขมับของตัวเองเบา ๆ รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย“งั้นหลังจากนี้ถ้าพวกเขาโทรมาอีก พี่ไม่ต้องไปสนใจนะ”“ได้สิ พี่ฟังเธออยู่แล้ว”ซาลวี่เอินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “นี่เป็นเรื่องเล็ก เรื่องคนและเรื่องราวอื่น ๆ ก็ล้วนเป็นเรื่องเล็กทั้งหมดนั่นแหละ”ซูหว่านเหลือบมองเขานี่เขากลัวว่าคำพูดเมื่อครู่ของซูเหย่าฉิงจะเกินเลยไป จนทำให้เธอรู้สึกขัดใจหรืออึดอัดงั้นเหรอ?ก่อนหน้านี้อาจจะเคยเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ซูหว่านฝึกฝนให้ตัวเองรู้จักเมินเฉยเสียแล้ว เพียงแค่รู้สึกดูแคลนพวกเขาจากก้นบึ้งขอ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 728

    นี่ตั้งใจไว้แล้วสินะว่าจะต้องทำให้ซาลวี่เอินเอ่ยปากพูดให้ได้“เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของพี่ได้ยังไง?”“คุณพ่อเป็นคนบอกฉันค่ะ คุณชายเล็กซา ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยนะคะ...”ซูหว่านแอบหาวออกมาเบา ๆ มือบางถือโทรศัพท์มือถือของซาลวี่เอินแกว่งไปมา เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้วซาลวี่เอินเห็นดังนั้นก็เลิกมุมปากขึ้น ทว่าบนใบหน้ายังคงแสดงสีหน้าเรียบตึง “จะให้ช่วยเรื่องอะไร?”ซูเหย่าฉิงเห็นว่าซาลวี่เอินยอมคุยกับเธอแล้ว ก็พลันฮึกเหิมมีกำลังใจขึ้นมาทันที“พี่ไม่รู้อะไร พี่สาวทำเกินไปแล้วจริง ๆ ค่ะ! ถึงขั้นเอากระทั่งบ้านของคุณพ่อคุณแม่ฉันไปขาย ทำให้พวกเราทั้งครอบครัวต้องจำใจกลับบ้านเกิด แถมบ้านเกิดก็ไม่มีใครคอยซ่อมแซม ตอนนี้ฝนตกทีไรก็รั่วไปหมด...”บ้านเดิมของตระกูลซูตั้งอยู่ในมณฑลเจียงซึ่งอยู่ติดกับเมืองเอแม้พื้นที่ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงจะไม่มั่งคั่งร่ำรวยเท่ากับทางตอนใต้ แต่ก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้บ้านที่นั่นเดิมทีก็เป็นซูเหวินเฉียงที่ทุ่มเงินก้อนใหญ่ซ่อมแซมไว้ก่อนหน้านี้ การจะให้อยู่กันทั้งครอบครัวจึงไม่ใช่แค่พออยู่ได้ แต่ยังมีพื้นที่เหลือแหล่เสียด้วยซ้ำเพียงแต่หากซูเหย่าฉิงคิดจะเสวยสุขใช้ชีวิ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 727

    ฮั่วจี้เจ๋อยกมือขึ้นแตะมุมปากของตนเอง ซ่อนเร้นความประสงค์ร้ายเอาไว้-รถแล่นออกไปไกลพอสมควรแล้วซูหว่านถึงได้เอ่ยถามขึ้น “พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ไหนคะ?”“อาเจ๋อส่งรูปมาให้พี่ พี่เห็นอาหารบนโต๊ะเป็นของโปรดที่เธอชอบกิน ก็เลยตามแกะรอยมาน่ะสิ”ช่างเอาอกเอาใจเก่งเสียจริง สมเป็นซาลวี่เอินพอเห็นในรูปของฮั่วจี้เจ๋อมีแก้วไวน์ นึกขึ้นได้ว่าเธออาจจะขับรถเองไม่ได้ เขาจึงนั่งแท็กซี่มาทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เธอซูหว่านขมวดคิ้ว “เขาต้องการอะไรกันแน่นะ? ตอนฉันเลิกงานก็ดึงดันจะชวนไปกินข้าวให้ได้ พอตอนกินข้าวเข้าจริง ๆ กลับเงียบกริบ พอกินเสร็จฉันก็กลับเลย”“เธอได้ดื่มเหล้าไหมเนี่ย?”“ไม่ได้ดื่มสักหน่อยค่ะ”รถแล่นตรงไปยังทางแยกข้างหน้า ซาลวี่เอินหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดในช่องจอดใต้ต้นไม้ข้างทางตำแหน่งที่ตั้งของบริษัทและโรงงาน àl'aube ค่อนข้างเปลี่ยวร้างอยู่บ้างหากต้องการกลับเข้าเมือง เส้นทางที่ใกล้ที่สุดคือการขึ้นถนนหลวง รอบข้างยิ่งรกร้างว่างเปล่า ยอดไม้แทบจะบังแสงไฟถนนไปกว่าครึ่ง บนท้องถนนว่างเปล่าไร้ผู้คนมือของซาลวี่เอินประคองท้ายทอยของซูหว่านเอาไว้โน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วจูบเธอลม

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 726

    คำพูดนี้ช่างกำกวมและคลุมเครือราวกับว่าตัวของซูหว่านเป็นหนึ่งในอาหารบนจานที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขาลิ้มลองเช่นนั้นความรู้สึกไม่สบายใจเล็ก ๆ จึงก่อตัวขึ้นในใจของซูหว่านทว่าเธอก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับปฏิเสธคำชวนดื่มไวน์ของฮั่วจี้เจ๋ออย่างนิ่มนวล “ฉันต้องขับรถค่ะ คุณชายเจ๋อเชิญตามสบายเลย ไวน์แดงของที่นี่รสชาติดีมากทีเดียวค่ะ”“ผมก็นึกว่าพี่หกจะควบคุมเข้มงวดซะอีก ขนาดออกข้างนอกยังไม่ยอมให้คุณดื่มสักแก้วเลยเหรอ”“นั่นสิคะ” ซูหว่านเท้าคาง แกล้งทำท่าทางถอนหายใจด้วยความหนักใจ แต่บนใบหน้ากลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ใครมองปราดเดียวก็รู้ทันที “เขาเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แม้แต่อยู่บ้านก็ยังไม่ยอมให้ฉันดื่มเลย พอดีฉันแพ้แอลกอฮอล์น่ะค่ะ”มุมปากของฮั่วจี้เจ๋อยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาทว่าพออาหารยกมาเสิร์ฟ รอยยิ้มจางๆ นั้นก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นเซ็ตอาหารที่ซูหว่านสั่งมีแต่ผักล้วน ปากบอกว่ามากินข้าว แต่เอาเข้าจริงแทบไม่ต่างอะไรกับการกินหญ้าเลยหากพูดตามคำของฉีเหมี่ยวแล้ว วัวยังกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์มากกว่าที่ซูหว่านกินเสียอีกซูหว่านเป็นคนอ้วนง่าย ปกติถ้ามีเวลา

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 725

    นอกจากตอนที่ไปร่วมงานแต่งงานของสวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินเมื่อครั้งก่อน แล้วบังเอิญได้เพิ่มไลน์กันไว้โดยบังเอิญซูหว่านก็คิดไม่ตกเลยว่าเพราะเหตุใดฮั่วจี้เจ๋อถึงส่งดอกไม้มาให้เธอแถมยังเขียนการ์ดที่มีความกำกวมชวนคิดขนาดนั้นอีกจะมองมุมไหนก็น่าสงสัยอยู่ดีทว่าในเมื่อส่งมาแล้ว ซูหว่านจึงหันไปบอกกับซาลวี่เอิน“พี่ช่วยส่งของขวัญตอบแทนให้ทีนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาต้องการจะทำอะไร”ซาลวี่เอินก็รู้สึกงุนงงเช่นกันฮั่วจี้เจ๋อมีแผนการอะไรซ่อนอยู่กันแน่?หลังจากซูหว่านสั่งความเสร็จก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างกายกระทั่งช่วงเลิกงานยามบ่าย ณ ลานจอดรถ ซูหว่านยังไม่ทันหารถของตัวเองเจอ เสียงบีบแตรก็ดังขึ้นข้างกายเธอฮั่วจี้เจ๋อที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คุณซู ได้รับดอกไม้ที่ผมส่งไปหรือยังครับ? สนใจไปทานมื้อค่ำร่วมกับผมสักมื้อไหม”ซูหว่านชะงักไปจากนั้นจึงหันกลับไปมองฮั่วจี้เจ๋อที่นั่งอยู่ในรถราคาแพงระยับลูกหลานตระกูลฮั่วล้วนมีรูปร่างหน้าตาที่ดี แต่กระดูกกับผิวพรรณนั้นแตกต่างกันโครงกระดูกของฮั่วจี้เซินชวนให้รู้สึกยำเกรง เกิดมาก็มีใบหน้าราวกับปั้นแต่งส่วนฮั่ว

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status