17

สองสาวกอดกันกลม พร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกโฮใหญ่ บุณฑริกาลูบผมลูบไหล่น้องสาวเบา ๆ แล้วคลายออก เอ่ยทั้งน้ำตา “ขวัญเอ๊ยขวัญมาน้องพี่”

“สรุปแล้วเราหายไปไหนมายายหนู รู้ไหมว่าพี่ร้อนใจจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว พ่อกับแม่นอนไม่หลับเลยสักคืน” บัญชาไม่ใช่คนประเภทยอมเงียบปาก มีอะไรก็พูด ๆ ออกไป บางทีก็ลืมคิดด้วยซ้ำ ตัดสินใจถามเพื่อให้คนในบ้านได้รับรู้ไปพร้อม ๆ กัน

“หรือมันจะจริงอย่างที่คนเขาว่ากัน เรามีแฟน แล้วไอ้นั่นมันก็บุกเข้ามาเอาตัวเราไปเพราะมันหึงเราใช่ไหมบุณ”

“บุณไม่มีแฟน พ่อแม่รู้ พี่บัญพี่เบญก็รู้ บุณมีอะไรเคยปิดด้วยหรือ”

บุณย์นรานั่งถอนหายใจออกยาว ก้มหน้าลงมองที่ตักของตัวเอง แล้วตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอหายไปให้คนในบ้านฟัง แต่ก็เล่าแบบบิด ๆ เบี่ยง ๆ

“คืนนั้น หลังจากที่พ่อแม่ออกไปจากห้อง ก็มีคนพังประตูเข้ามา บุณรู้ทีหลังว่าเขาเป็นอริกันกับคุณกฤตยชญ์ พวกเขาสู้กันในห้องหอ จนคุณกฤตยชญ์ล้มแล้วก็เอาบุณออกไปด้วย”

ทุกคนฟังอย่างตั้งใจไม่มีใครกล้าถามขึ้นให้ปวดใจว่าอริของกฤตยชญ์ทำอะไรเธอบ้างหรือเปล่า บุณย์นรามองแววตาของทุกคนในบ้านแล้วก็กัดปากตัวเองเบา ๆ ตัดสินใจปดออกไปคำโต

“พวกนั้นเอาบุณไปขังไว้ในบ้าน ก็เท่านั้นเองจ้ะ”

“มันไม่ได้...” บัญชากำลังจะถามว่าไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม บุณฑริกาก็รีบขัดในทันที

“ดีแล้ว ๆ เรื่องมันมีเท่านี้ก็ดีแล้ว ใครถามก็เล่าแบบที่บุณมันเล่าแล้วกัน ไม่มีใครถามก็ไม่ต้องเล่า”

บัญชาลุกพรวดขึ้น เข้ามาดึงมือเธอให้ลุกตาม บอกเสียงสั่นด้วยแรงโมโห ท่าทางไม่ยอมความง่าย ๆ

“ไปโรงพักกับพี่เถอะยายหนู เราเป็นเจ้าทุกข์ ยังไงก็ต้องไปลงบันทึกประจำวันเอาไว้”

“ยังไม่ไปได้ไหมพี่บัญ บุณไม่อยากพูดถึง ไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีก” ตอนอยู่ที่นั่น เธอเอาแต่บอกว่าจะแจ้งความ เพราะเหมือนกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เธอคิดเอาเองว่าจะทำให้คนนอกกฎหมายพวกนั้นกลัว แต่พอได้กลับบ้าน หญิงสาวกลับไม่กล้าเดินเข้าไปบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียอย่างนั้น ว่าตัวเองพบเจออะไรมาบ้าง

“ไม่ใช่ว่าพี่จะทำร้ายเราหรอกนะ แต่จะนิ่งแบบนี้ แล้วปล่อยให้เรื่องเงียบไม่ได้” บัญชาผู้ไม่รู้จักประนีประนอมยังพยายามพูดเพื่อให้น้องสาวไปสถานีตำรวจกับตนเอง

“จะไปก็ค่อยไปกันวันหลัง วันนี้น้องเพิ่งกลับมาถึงให้มันพักก่อนเถอะพี่บัญ ได้กินอะไรบ้างไหมเนี่ย มันกักตัวเราไว้ก็ไม่ได้นานทำไมถึงได้ซูบขนาดนี้”

พี่สาวเห็นสีหน้าเธอไม่ดีก็รีบแย้ง พร้อมขันอาสาทำอาหารให้เองอย่างทุกที “เมื่อกี้มีคนมาเหมาลาบกับน้ำตกไปจนหมดเลย พอได้แล้วละวันนี้ เดี๋ยวพี่ไปเก็บร้านดีกว่า” ว่าจบบุณฑริกาออกไปเก็บแผงร้านของตัวเองทันที รอจนบ่ายคล้อยหน่อย ก็ค่อยหิ้วของสดกลับเข้าบ้าน ตั้งใจจะทำอะไรกินกันพร้อมหน้าพร้อมตาเย็นนี้ เมื่อพบว่าบุณย์นรากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

ได้อยู่ท่ามกลางความอบอุ่นอีกครั้ง ก็รู้สึกตื้อขึ้นในอกตัวเอง เธอได้กลับบ้านแล้ว จะมีปัญหาอะไรตามมาอีกหรือไม่ และเธอจะเป็นตัวปัญหาให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนไหม กินจนอิ่มก็ค่อยแยกย้ายกันเข้านอน

บ้านนี้มีแค่สองห้องนอนเท่านั้น พ่อกับแม่นอนห้องหนึ่ง อีกห้องเธอนอนกับบุณฑริกา ส่วนบัญชานอนกลางบ้าน ไม่มีห้องส่วนตัว

จนเข้าห้องมาแล้วก็อาบน้ำ พาตัวเองลงนอนบนฟูกที่ปูบนพื้น บุณฑริกากลับจากอาบน้ำ เห็นว่าเธอนอนหลับตาอยู่ เลยไม่ได้ชวนคุยอะไร ปิดไฟเข้านอนเช่นกัน

พักใหญ่ ๆ ได้ยินเสียงลมหายใจของพี่สาวราวกับนอนหลับไปแล้ว ก็ค่อยลืมตาขึ้น พลันนั้นเองที่น้ำตาไหลอาบแก้มจนเปียกหมอนไปกว่าครึ่ง เมื่อนึกถึงแววตาของทุกคนที่มองมาตอนพบหน้าเธอ รู้ว่าทุกคนเป็นห่วง แต่เธอกลับทำตัวไม่ถูก ไม่อยากให้ทุกคนต้องมาคิดมากกับเรื่องที่เธอหายตัวไป ไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนไปด้วย  

คิดแล้วปวดแปลบอยู่ในใจลึก ๆ

นึกถึงเช็คที่ขุนพลส่งให้ สองจิตสองใจไม่กล้าเอาไปขึ้นเงิน แล้วก็ไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังอีกด้วย สุดท้ายก็นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียในเวลาต่อมา

บุณย์นราตื่นแต่เช้าเป็นกิจวัตร ส่วนบุณฑริกาตื่นก่อนเธอเสียอีก ทั้งคู่ช่วยกันเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ทุกคน โดยมีเธอเป็นลูกมืออีกแรง ก่อนจะออกไปเปิดร้านลาบ น้ำตก ส้มตำแต่เช้า แบบที่เคยทำทุกวัน ส่วนตัวเธอเดินไปเอาเสื้อผ้าของคนอื่นไปซัก ตาก ทำความสะอาดบ้านที่เห็นว่าไม่เรียบร้อยดี พักใหญ่ค่อยเดินเอาขยะไปทิ้งข้างนอก เห็นถุงถั่วคั่วกับพริกแห้งวางบนแคร่หน้าบ้าน ก็รู้ว่าพี่สาวคงลืมมัน เลยจัดแจงทิ้งของเสร็จ หิ้วเอาไปส่งให้บุณฑริกาที่ร้าน

ร้านของบุณฑริกาเป็นเพิงเล็ก ๆ ไม่ไกลจากบ้านเท่าไรนัก ตรงนั้นเป็นทางแยกพอดี แล้วก็เป็นท่ารถของวินมอเตอร์ไซค์และรถสองแถว คนสัญจรไปมาพอสมควร เลยพอขายได้บ้าง

เดินมาจนเกือบถึงแล้ว ค่อยได้ยินว่ามีคนถามเรื่องตนเองกับพี่สาว น้ำเสียงเรียกจิกไม่เป็นมิตรสักนิดเดียว

“บุณมันกลับมาบ้านแล้วยังวะอีเบญ”

บุณฑริกาเงยหน้ามองคนถาม พอเห็นว่าเป็นศรีสมรเพื่อนร่วมชั้นเรียน ตั้งแต่อนุบาลยันมัธยมที่ไม่เคยถูกชะตากัน เลยสวนกลับอย่างไม่นึกสนใจ

“น้องกูจะกลับหรือไม่กลับบ้านแล้วทำไม หนักตรงไหนของหัวมึง”

“แหม... มันก็ไม่ได้หนักตรงไหนบนหัวกูหรอก แค่เห็นว่าเมื่อวานมีรถหรูขับมาจอดหน้าบ้านป้ากู ไอ้กูก็นึกว่ามีเสี่ยที่ไหนสนใจจะซื้อที่ของป้า เลยเดินออกมาดู ที่ไหนได้ เห็นผู้ชายแต่งตัวอย่างโก้เลย เดินประคองน้องมึงลงจากรถ ทีแรกกูนึกว่าคุณกฤตยชญ์ เห็นยืนคุยกันอี๋อ๋อเชียว ทั้งกอดกัน ทั้งหอม ท่าทางอาลัยอาวรณ์เหมือนไม่อยากห่างกัน อุ๊ย... เห็นแล้วอิจฉา ที่ไหนได้มองหน้าชัด ๆ ไม่ใช่คุณกฤตยชญ์นี่หว่า กูเลยนึกได้ว่าที่เขาลือกันเรื่องน้องมึง ที่ว่าผัวเก่าผัวใหม่อะไรนั่น คงจะจริง เลยถามดูว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงกัน”

บุณฑริกาสบถด่าออกมาคำหนึ่ง ตอกกลับทันที “มึงรู้เยอะกว่ากูอีกนะศรีสมร ไม่น่าต้องถามอะไรกูเลย”

อีกฝ่ายชักสีหน้า แล้วถามอย่างเย้ยหยัน

“สรุปน้องมึงได้ผัวคนไหนแน่ ได้มากี่คน”

“ปากแบบนี้ มึงอยากโดนสากกูใช่ไหม ไปเลย เสียฤกษ์ทำมาหากินเพราะมึงเลยเนี่ย อีผีเปรต!”

บุณฑริกาทำท่าจะเขวี้ยงสากในมือใส่คนพูด หันมาเจออ่างใส่น้ำก็ยกสาดไล่เสียเลย อีกฝ่ายเลยเดินกลับพร้อมด่าเสียงดังไม่หันกลับมามองอีก บุณฑริกาหัวเสียหันรีหันขวางก็เจอว่าน้องสาวยืนยิ้มฝืน ๆ อยู่ข้างหลังนี่เอง เลยวางอุปกรณ์ประกอบอาชีพที่ใช้ต่อสู้ในมือลง เข้ามาโอบกอดเบา ๆ ถามเสียงอ่อน ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่

“ออกมาทำอะไร”

“บุณเอาถั่วคั่วกับพริกแห้งมาให้ พี่เบญลืมไว้ตรงแคร่หน้าบ้าน”

“ขอบใจมาก” บุณฑริกาลากเธอมานั่งที่เก้าอี้พลาสติกที่มีเพียงตัวเดียวหลังร้าน พร้อมกับย่อตัวลงนั่งยอง ๆ จับมือเธอไว้แน่น ส่งยิ้มปลอบโยนมาให้ “อย่าไปฟังคำพูดของคนพวกนั้น อย่าเอาคำของพวกมันมาบั่นทอนจิตใจเรา น้องของพี่เป็นคนดี จิตใจดี พี่เชื่อว่าบุณของพี่ต้องได้ดี แล้วถ้าได้ดีขึ้นมาวันไหนแล้ว... ก็อย่าลืมพี่สาวคนนี้แล้วกันนะบุณนะ”

ได้ยินคำปลอบเปิดประโยคมาทีแรกก็ตาแดงหน่อย ๆ ทำท่าจะร้องไห้ สุดท้ายก็หลุดขำออกมาในที่สุด ทำทีเป็นถามตาใส ไม่รู้เรื่องรู้ราว “เขาว่าอะไรหรือ บุณมาไม่ทัน เลยไม่ได้ยิน”

บุณฑริกาหรี่ตามองเธออย่างไม่อยากเชื่อเท่าไรนัก เลยแกล้งยิ้มหวานส่งให้ ทางนั้นจึงตบหลังมือเธอเบา ๆ ลุกยืนแล้วบอก “ไม่ได้ยินก็ดีแล้ว พวกปากหอยปากปูอย่าไปใส่ใจมันมากนัก พี่ละเกลียดพวกมันนัก พวกนี้เห็นใครได้ดีกว่าเป็นไม่ได้หรอก”

ศรีสมรเรียนรุ่นเดียวกับบุณฑริกา ไม่ค่อยกินเส้นกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทีแรกก็ทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็นัดตบหลังโรงเรียนเป็นประจำ จากนั้นก็เขม่นกันทุกเรื่อง ล่าสุดนี่ ที่เขม่นกันมากขึ้นคงเพราะสามีคนล่าสุดของศรีสมรมาซื้อส้มตำร้านบุณฑริกาบ่อยกระมัง เลยยิ่งเขม่นกันไปใหญ่

“กลับบ้านเถอะไป เมื่อคืนก็นอนดึก พี่ได้ยินเราถอนใจเฮือก ๆ ทั้งคืนเลย เดินไหวไหม มานี่มา พี่เดินไปส่ง”